T en, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one, zero. Let's go! Terwijl de stadionspeaker Sclessin ophitst en tribune Terril in brand staat, betreedt Albert Sambi Lokonga doodgemoedereerd het veld. Nadat het rookgordijn van Bengaals vuur is weggetrokken, worden de ranke en uitgebalanceerde contouren van de 19-jarige middenvelder plots zichtbaar. Op zijn gezicht valt geen zweem van nervositeit af te lezen. Nochtans heeft hij nog geen twee uur daarvoor te horen gekregen dat hij aan de aftrap zal staan. Sambi Lokonga brengt zijn grote broer Paul-José Mpoku meteen op de hoogte wanneer ze elkaar op het veld kruisen. Bij Polo slaat de stress plots toe: hij maakt zich zorgen over zijn broertje die zijn eerste clásico zal spelen. Mpoku is zo gedesoriënteerd dat hij in de kleedkamer niet de juiste woorden vindt voor zijn speech. Elke normale tiener zou op zijn van de zenuwen of minstens even slikken, maar Sambi Lokonga houdt het hoofd koel. Zoals altijd eigenlijk. Het nummer 48 van Anderlecht piekert zelden en zeker niet op een voetbalveld. Hij is eerder het rationele dan het emotionele type.
...