Ze zeggen dat de Iraniër een babbelkous is. Dat klopt ook, maar tot op heden heeft Ali Gholizadeh nog niet echt de kans gekregen om dat te bewijzen. Nu hij zich comfortabel geïnstalleerd heeft op de tribunes van Mambourg, die voor de gelegenheid nog even beschenen worden door de laatste zomerse zonnestralen, voelt hij zich alsof hij in zijn eigen achtertuin zit. Want in tegenstelling tot de meeste spelers van Sporting Charleroi woont de Iraanse international niet in Brussel of Waterloo maar in een van de appartementsblokken vlak bij het stadion.
...

Ze zeggen dat de Iraniër een babbelkous is. Dat klopt ook, maar tot op heden heeft Ali Gholizadeh nog niet echt de kans gekregen om dat te bewijzen. Nu hij zich comfortabel geïnstalleerd heeft op de tribunes van Mambourg, die voor de gelegenheid nog even beschenen worden door de laatste zomerse zonnestralen, voelt hij zich alsof hij in zijn eigen achtertuin zit. Want in tegenstelling tot de meeste spelers van Sporting Charleroi woont de Iraanse international niet in Brussel of Waterloo maar in een van de appartementsblokken vlak bij het stadion. De man die aan de dodelijke tegenaanvallen van Charleroi het nodige tempo geeft, ontvangt ons op slippers en zonder kousen, alsof hij thuis is. We stellen op die manier meteen vast dat iemand die een van de beste dribbelaars van de Pro League is, ook een van de meest geschopte spelers is. De voeten van Ali Gholizadeh, en vooral zijn teennagels, spreken boekdelen. Maar de voetballer wil over wat anders spreken. Dit is het verhaal van een jonge schilder die in Teheran in de bouw werkte en die een van de duurste buitenlandse spelers in de Pro League geworden is. Iets meer dan twee jaar nadat je hier aangekomen bent, is iedereen het eindelijk eens over je kwaliteiten. Hoe valt het te verklaren dat er zo'n verschil is tussen de voetballer die hier zijn debuut maakte en degene die we dit seizoen te zien krijgen? Ali Gholizadeh: 'Het klopt dat ik niet meer dezelfde speler ben als tijdens mijn eerste twee seizoenen hier. Ik denk dat daar een heleboel redenen voor zijn, maar de voornaamste is dat ik me nu beter geïntegreerd voel in de ploeg, in de stad, in het land. Als Iraanse spelers niet het risico nemen om naar Europa te komen, dan is dat omdat het echt een wereld van verschil is. 'Dat risico om ontheemd te geraken, daarvan heb ik altijd geweten dat ik dat wel wilde nemen. Toen ik naar Charleroi kwam, was ik ervan overtuigd dat ik het zou maken, maar ik wist ook dat ik daar wat tijd voor zou nodig hebben. Vandaag zit ik eindelijk aan mijn echte niveau. En het simpele feit dat ik me goed voel in mijn vel, weerspiegelt zich automatisch in mijn prestaties. Bovendien is er ook het fysieke aspect. In mijn eerste twee seizoenen in België had ik telkens kleine fysieke ongemakken. Dit jaar is dat niet het geval.' Je hebt nu een andere impact op het spel van Charleroi. Te vergelijken met die van Ryota Morioka bijvoorbeeld. Je bent geen speler meer die tegen de zijlijn blijft plakken, maar je vormt een permanent gevaar, men probeert je voortdurend in de combinatie te betrekken. Voel je dat je ploegmaats meer vertrouwen in je hebben? Gholizadeh: 'Ja, dat is duidelijk. Ik denk dat ik nu een ander statuut heb. Maar ik geloof ook dat, als mijn ploegmaats nu meer vertrouwen in mij hebben, dat ook komt omdat ik zelfverzekerder ben. Ik heb er altijd nood aan gehad om veel de bal te raken, maar mijn loopacties waren voordien misschien niet zo goed... Wat dit jaar veranderd is, dat is dat ik waarschijnlijk beter het spel van de ploeg aanvoel en er daardoor meer bij betrokken word.' Kaveh Rezaei heeft ook altijd die feeling gehad om op de juiste plaats te staan. Werd zijn terugkeer eind juli, na een lastige voorbereiding waarin jullie resultaten niet altijd zo goed waren, als een keerpunt gezien door de groep? Gholizadeh: 'Vriendschappelijke wedstrijden dienen om de mankementen weg te gommen. Ik denk dat we die matchen dus perfect benut hebben. In de eerste wedstrijd van het seizoen, op Club Brugge, stond Kaveh niet in de ploeg en zag je toch ook dat wij klaar waren. De groep was enorm gemotiveerd en ik denk niet dat er een moment was waarop we echt getwijfeld hebben. 'Wat niet wegneemt dat we verrast en uiteraard bijzonder tevreden waren dat Kaveh terugkeerde naar ons. Ik denk dat een goalgetter zoals hij een essentiële pion is in elke ploeg. Ik kan moeilijk begrijpen dat men het zonder zo iemand kan doen.' Werd het in de groep niet een beetje gezien als hoogmoed dat een club als Brugge een speler van die kwaliteit uitleent aan Charleroi? Alsof Club Brugge jullie helemaal niet als een potentiële concurrent zag? Gholizadeh: 'Moeilijk te zeggen. Wat ik wel weet, is dat Brugge een grote blunder begaan heeft door Kaveh te laten gaan, want het is een supergoeie speler. En wij zijn heel blij dat we dit seizoen van zijn kwaliteiten kunnen profiteren. Des te meer omdat Kaveh en ik, gezien onze afkomst en onze tijd samen bij Saipa in Iran ( 2013/14, nvdr), natuurlijk heel close zijn. Maar of het nu Kaveh is of Shamar of iemand anders, ik maak geen onderscheid, ik probeer gewoon de bal te geven aan de speler in de beste positie. Maar oké, Kaveh staat altijd op de juiste plaats.' Een klein puntje van kritiek dat altijd terugkeert, is dat jij moeite hebt om je kansen af te werken. Hoe kan het dat een speler die zo nauwkeurig is bij het uitdelen van assists, zoveel moeite heeft met de afwerking? Gholizadeh: 'Ik denk dat ik daar elk jaar beter in word. Ik train daar individueel ook veel op, waarbij ik me spiegel aan mijn idolen Neymar en Messi. De eerste wegens zijn techniek, de tweede net vanwege zijn koelbloedigheid voor doel. Maar goed, ik blijf een flankspeler, ik denk dat ik door mijn positie vaker in een situatie kom waarin ik de laatste pass geef dan dat ik de actie afrond. Kijk maar naar mijn goal vanop rechts tegen Beerschot. Ik heb de bal voor mijn slechte voet, maar de bal gaat toch binnen, vanuit een moeilijke hoek. Natuurlijk, als dat gebeurt zeggen ze dat het een geweldige goal is, maar het zijn niet de makkelijkste om binnen te trappen.' Je bent gearriveerd in 2018, samen met onder anderen Morioka, Busi, Bruno en Osimhen. Wat is er, behalve die nieuwe gezichten, nog meer veranderd bij Charleroi de voorbije drie jaar? Wat maakt dat Charleroi van een topzeskandidaat veranderd is in een niet uitgesproken maar toch zichtbaar terechte titelkandidaat? Gholizadeh: 'Zeg jij het maar. Wij trainen gewoon elke dag samen om beter te worden. We werken ook heel erg op mentaliteit, om aan een wedstrijd beginnen om hem te winnen. Karim Belhocine dringt daar sterk op aan. Vroeger probeerden we bij de besten te zijn, tegenwoordig willen we de beste zijn.' Heeft Belhocine de club naar een andere dimensie geloodst? Gholizadeh: 'Ik wil niet vergelijken met Felice Mazzu, dat is niet de bedoeling, maar wat ik kan zeggen is dat Belhocine erin geslaagd is om hetgeen hij wil op de ploeg over te dragen. Om ons te doen begrijpen dat elke bal voor ons is, dat we elk duel moeten winnen, dat elke wedstrijd een gevecht is waarin we te allen prijze de bovenhand moeten halen. Heel de ploeg is vandaag doordrongen van die spirit, dat is uitermate positief.' Men zegt dat dat de sterkte is van Karim Belhocine: dicht bij zijn spelers staan naast het veld, maar heel hard zijn op het terrein. Is het omdat jullie close zijn met de coach dat jullie die opofferingen willen doen? Gholizadeh: 'Neen, dat is omdat we alles willen winnen. Op de training is hij heel ernstig, hij houdt iedereen in de gaten en hij kan hard zijn, dat is waar, maar hij kan de knop ook omdraaien. Dat is een belangrijke kwaliteit, waarmee je een groep trouw kunt maken.' Iraniërs zijn gek van voetbal. Naar de derby's tussen Persepolis en Esteghlal in Teheran komen tot 100.000 mensen kijken. Was het in het begin niet lastig om te wennen aan het Belgisch voetbal waar veel minder volk komt kijken? Gholizadeh: 'In tegenstelling tot Kaveh heb ik die uitzinnige sfeer van de derby's nooit meegemaakt voor ik naar België kwam. Maar het klopt dat er in Iran een ongelooflijke passie bestaat voor alles wat met voetbal te maken heeft. Dat vind je hier ook wel terug, maar het is hier veel zeldzamer. Een Charleroi-Standard creëert wel zo'n soort sfeer. Wat dat betreft belooft de komende wedstrijd heel wat. Het stadion zal niet vol zitten, maar het seizoensbegin geeft aan het duel een speciale context. Er is geen arrogantie aanwezig bij ons - daar zal hier nooit plaats voor zijn - maar meer dan ooit gaan we aan die wedstrijd beginnen om hem te winnen.' Wie is het beroemdst in Iran: Kaveh Rezaei, Ali Gholizadeh of Mehdi of Mogi Bayat? Gholizadeh: 'Goeie vraag... ( lacht) Het is eigenlijk vanzelfsprekend dat het Kaveh is, net omdat hij de gelegenheid heeft gehad om die fameuze derby van Teheran te spelen met Esteghlal. Maar onderschat ook de populariteit niet van spelers als Milad Mohammadi van Gent of Alireza Beiranvand van Antwerp, die bij ons ook international zijn. Anderzijds wekt het traject van Mehdi Bayat ook verbazing in Iran. Een Iraniër aan het hoofd van de Belgische voetbalbond, dat is onwaarschijnlijk. En daar is echt wel de nodige aandacht voor in Iran. Maar nogmaals: de beroemdste is zeker Kaveh.' Precies daarom ook verbaasden we ons erover dat Marc Wilmots, toen hij tussen mei en december 2019 bondscoach van Iran was, jullie niet het vertrouwen gaf toen de kwalificaties voor het WK 2022 in Qatar van start gingen. Hoe kijk jij aan tegen de periode van Wilmots als bondscoach? Gholizadeh: 'Ik heb niks te zeggen over Marc Wilmots. Alleen maar dat hij niet graag gezien is in Iran. Je zult niet snel iemand vinden die iets goeds over hem te vertellen heeft. Er was veel te doen om het financiële aspect van het geschil tussen de Iraanse voetbalbond en Marc Wilmots, maar los daarvan spraken ook de resultaten niet in zijn voordeel. Onder zijn trainerschap speelden we twee belangrijke wedstrijden, tegen Bahrein en Irak, en we verloren ze allebei. Maar ik heb nooit ergens over geklaagd. Ik ben niet iemand die vindt dat hij hier of daar recht op heeft en het feit alleen al dat ik werd opgeroepen voor de nationale ploeg van mijn land was al een eer. Ik vroeg dus niet om titularis te zijn. Maar als een coach niet wint, is het maar terecht dat men zich afvraagt of hij wel de juiste keuzes heeft gemaakt. Wat die twee wedstrijden betreft die we moesten winnen, was het verrassend dat hij Kaveh slechts één minuut speeltijd heeft gegund. En mij geen! Ik ben ervan overtuigd dat wij de ploeg iets hadden kunnen bijbrengen als we hadden mogen spelen...' Jullie zijn nog niet helemaal uitgeschakeld, maar jullie moeten nu sowieso thuis winnen van Irak en Bahrein in november om nog hoop te koesteren om jullie te plaatsen voor Qatar. Geloof je er nog in? Gholizadeh: 'Natuurlijk, en ik kan je zeggen dat die wedstrijden nu al in mijn achterhoofd zitten. Voor Iran is dat wereldkampioenschap in Qatar nog belangrijker dan andere, want er wonen heel wat Iraniërs in Qatar. 'Bovendien hebben we nu een nieuwe bondscoach, Dragan Skocic. Hij is ons al komen opzoeken in Charleroi en dat heeft hij met alle internationals gedaan die in het buitenland spelen. Dat toont aan hoe gemotiveerd hij is. Zo'n gesprek heb ik nooit gehad met Marc Wilmots, al heb ik wel met zijn assistenten gesproken.'