Is er een club die zich zo graag in nostalgie wentelt als KV Mechelen? Misschien dat sommigen in deze donkere tijden er nog eens aan denken dat geel-rood precies dertig jaar geleden aan een Europees avontuur bezig was dat zou uitmonden in winst in de Europacup II.
...

Is er een club die zich zo graag in nostalgie wentelt als KV Mechelen? Misschien dat sommigen in deze donkere tijden er nog eens aan denken dat geel-rood precies dertig jaar geleden aan een Europees avontuur bezig was dat zou uitmonden in winst in de Europacup II. Bij iedere buitenlandse verplaatsing werd tijdens het persdiner door het bestuur uit volle borst het prachtige clublied gezongen, onder de regie van voorzitter John Cordier. Intussen bereidde Aad de Mos zijn ploeg voor. Met een duidelijk systeem, met herkenbare patronen en een grote tactische discipline. Wat is daar nu van overgebleven? Na de wedstrijd tegen Anderlecht had Yannick Ferrera anderhalve week geleden uitgehaald naar zijn spelers die niet zo hoog van de toren moesten blazen. Dat was vreemd want juist voor die match liet Ferrera horen dat hij zich klaar voelde voor een topclub. Dat is niet verstandig als je een club leidt die zich in de kelder van het klassement bevindt. Als spelers niet hoog van de toren mogen blazen, dan zeker een trainer niet. Vooral niet als je je ploeg niet aan het voetballen krijgt. Dan past soberheid en bescheidenheid. Het ontslag van Yannick Ferrera viel niet te vermijden. Er waren kennelijk te veel fricties gegroeid. Maar vooral: Ferrera kreeg KV Mechelen niet aan het voetballen. Er zat geen vuur in de ploeg, geen evenwicht, de verdedigende fouten stapelden zich op, de afwerking ontbrak. Dat verschillende spelers niet fit waren, is maar voor een deel een excuus. KV Mechelen beschikt over een kern van 29 man. Nog niet zo lang geleden was Yannick Ferrera de kroonprins onder de trainers. Hij ging van STVV naar Standard en kon zich daar in een turbulent klimaat niet handhaven. Soms slaan ook trainers in hun ontwikkeling stappen over en hebben het vervolgens moeilijk om zich te herpakken. In een mooie club als KV Mechelen kreeg Yannick Ferrera iets meer dan een jaar geleden de kans op eerherstel. Door zijn verfrissend enthousiasme werd hij lang geloofd. Ook door de media. Het past in een tijdsbeeld waarin sommige trainers veel te snel opgehemeld worden. Hein Vanhaezebrouck is daar het beste voorbeeld van. Toen de West-Vlaming bij Anderlecht arriveerde, was het alsof de Redder uit de hemel was neergedaald. Er was amper nuance. Nu speelde Anderlecht slechts 45 minuten op niveau op KV Mechelen. In de voetbalsport bestaan geen mirakels. Tegen RC Genk dreven bij paars-wit oude kwalen boven. Dan zegt een trainer wat je kan verwachten: dat er nog veel werk is. Met 30 punten op 33 is Club Brugge in deze competitie aan een waanzinnige reeks bezig. Dat is knap werk van Ivan Leko die door supporters nog altijd niet in de armen wordt gesloten. Terwijl de Kroaat wel degelijk Club vorm gaf. Vanaf het moment dat Leko de juiste veldbezetting vond, verandert hij amper. Geen rotatiesysteem, maar de kracht van de duidelijkheid. Zo krijgt hij zijn spelers mee in zijn verhaal. Spetterend voetbal is het niet wat blauw-zwart op de grasmat legt, ook afgelopen zondag niet tegen het stugge Antwerp. Maar de cijfers liegen niet: uit en thuis de meeste punten, de meeste goals, de minste tegendoelpunten. Ivan Leko staat dicht bij zijn spelersgroep. Maar de uitstraling van zijn voorganger heeft hij niet. Veel in deze maatschappij wordt bepaald door perceptie. Ook in de sport. Het is haast belangrijker hoe je overkomt dan hoe je werkt. Veel vragen waren er in het begin van dit seizoen bij de overgang van Philippe Clement naar Waasland-Beveren. Te kleurloos, vonden velen. En allicht de eerste trainer die wordt ontslagen, zeiden anderen. Nu is Philippe Clement een absolute revelatie. Hij is rustig en predikt, net zoals Leko, duidelijkheid. En hij past spelers naadloos in. Zoals nu de Zweedse spits Isaac Kiese Thelin.Geen mens die op de Freethiel nog spreekt over de onmisbaar gewaande Zinho Gano.