De openingsfase in het Koning Boudewijnstadion was meteen helemaal voor Antwerp. Simon Mignolet moest tijdens de eerste twintig minuten liefst vier maal tussenkomen. Eerst kwam Mbokani alleen voor het Brugse doel. Vervolgens probeerde Hongla het van net buiten de zestien. Op het kwartier waagde Jukleröd zijn kans. En ook Refaelov probeerde het met een schotje.

Mignolet stond echter telkens paraat en voorkwam zo een vroege achterstand voor blauw-zwart. Club Brugge kon daar niets tegenover zetten. De blauw-zwarte aanval liep zich stuk op de stevige driemansdefensie - steevast vijf man sterk zonder bal - van de Great Old. Aan de andere kant kropen de wingbacks van Antwerp voortdurend in de ruimte in de rug van Diatta en Sobol.

Na 24 minuten gebeurde het onvermijdelijke. Jukleröd stoomde door op links en legde net op tijd af voor Refaelov. De Israëliër, die Club vijf jaar geleden de beker bezorgde met een beslissende goal in de finale tegen Anderlecht, schoof de bal eenvoudig in het lege doel.

Donderpreek

Ook na de openingstreffer bleef het spelbeeld onveranderd. Lamkel Zé, na nauwelijks een week training met de A-kern aan de aftrap gebracht door Ivan Leko, toonde zich een eerste keer na balverlies van Vanaken. De Kameroener liep zich echter vast, Mbokani zag zijn schot in de rebound geblokt worden. Club sloot de eerste helft af zonder ook maar een halve kans te creëren.

Philippe Clement had ongetwijfeld een donderpreek laten horen tijdens de rust en het leek de Bruggelingen te inspireren. De tweede helft begon met een (eerste) Brugs kansje. Sobol knikte richting doel, maar Seck bracht redding. Antwerp reageerde met een gevaarlijke voorzet van Lamkel Zé die door Mata in hoekschop werd gewerkt. Het was toch steeds meer Club dat nu het heft in handen nam. Ze drukten Antwerp weg en invaller Badji zette even voorbij het uur Antwerp-goalie Matijas een eerste keer aan het werk.

De jonge Senegalees viel uitstekend in en dreigde ook nog met een grondscherend schot (save Matijas) en een kopbal (net naast). Aan de overkant bewees Lamkel Zé nog eens het gelijk van Leko. Hij dreigde na een knappe dribbel, maar kon niet afwerken. In de absolute slotfase kreeg ook die andere invaller, Schrijvers, nog een grote kans, maar het bleef 0-1. Antwerp wint na 1955 en 1992 de derde Beker van België in haar clubgeschiedenis. Voor Ivan Leko is het een fantastische terugkeer op de Belgische velden.

'Absoluut verdiende zege'

Ivan Leko beleefde een fantastische terugkeer op de Belgische velden na een seizoen afwezigheid. De Kroaat stuwde Antwerp naar een eerste bekerzege in 28 jaar en was na afloop dan ook erg trots. 'De jongens hebben het plan perfect uitgevoerd. Ik ben heel tevreden', liet hij optekenen.

'Ik ben de coach vandaag, maar Laszlö Bölöni en enkele vertrokken spelers van vorig jaar hebben natuurlijk een heel grote rol gespeeld in dit succes', stak Leko van wal. 'Gisteren zei ik nog dat ik wou winnen, maar we speelden tegen het beste team van België. De kansen waren niet zo groot, maar ze zijn er altijd in het voetbal. Ik ben heel trots op mijn team. Deze club is elk jaar gegroeid. Het is heel jammer dat onze supporters dit historisch moment moeten missen.'

'De zege was absoluut verdiend', ging de Kroaat verder. 'De jongens hebben het plan gevolgd, met bal en zonder bal. We kunnen discussiëren over de speelwijze, maar ik ben heel tevreden. Het was voor mij een voordeel dat ik bij Club Brugge heb gewerkt. Ik heb in Brugge fantastische jaren gehad. Ik beschouw dit ook helemaal niet als een revanche. Vorig jaar zijn ze onder Philippe Clement verdergegaan op deze weg, met uitstekend voetbal. Maar wij hebben ook veel kwaliteit in ons team. Didier Lamkel Zé hoort ook bij dat team. Met hem erbij verhogen we onze kwaliteit. Ik heb hem gezegd dat hij bij het team kon horen als hij wou. Als hij niet wou, kon hij naar huis gaan. Hij wou blijven en dat is goed voor ons.'

'Voor de titel zijn we nog niet klaar', besloot Leko. 'Nu nog niet. Maar ik droom groots. Ik verwacht over twee maanden een nog sterker team. Daar gaat de sportieve cel voor zorgen.'

De openingsfase in het Koning Boudewijnstadion was meteen helemaal voor Antwerp. Simon Mignolet moest tijdens de eerste twintig minuten liefst vier maal tussenkomen. Eerst kwam Mbokani alleen voor het Brugse doel. Vervolgens probeerde Hongla het van net buiten de zestien. Op het kwartier waagde Jukleröd zijn kans. En ook Refaelov probeerde het met een schotje. Mignolet stond echter telkens paraat en voorkwam zo een vroege achterstand voor blauw-zwart. Club Brugge kon daar niets tegenover zetten. De blauw-zwarte aanval liep zich stuk op de stevige driemansdefensie - steevast vijf man sterk zonder bal - van de Great Old. Aan de andere kant kropen de wingbacks van Antwerp voortdurend in de ruimte in de rug van Diatta en Sobol. Na 24 minuten gebeurde het onvermijdelijke. Jukleröd stoomde door op links en legde net op tijd af voor Refaelov. De Israëliër, die Club vijf jaar geleden de beker bezorgde met een beslissende goal in de finale tegen Anderlecht, schoof de bal eenvoudig in het lege doel. Ook na de openingstreffer bleef het spelbeeld onveranderd. Lamkel Zé, na nauwelijks een week training met de A-kern aan de aftrap gebracht door Ivan Leko, toonde zich een eerste keer na balverlies van Vanaken. De Kameroener liep zich echter vast, Mbokani zag zijn schot in de rebound geblokt worden. Club sloot de eerste helft af zonder ook maar een halve kans te creëren. Philippe Clement had ongetwijfeld een donderpreek laten horen tijdens de rust en het leek de Bruggelingen te inspireren. De tweede helft begon met een (eerste) Brugs kansje. Sobol knikte richting doel, maar Seck bracht redding. Antwerp reageerde met een gevaarlijke voorzet van Lamkel Zé die door Mata in hoekschop werd gewerkt. Het was toch steeds meer Club dat nu het heft in handen nam. Ze drukten Antwerp weg en invaller Badji zette even voorbij het uur Antwerp-goalie Matijas een eerste keer aan het werk. De jonge Senegalees viel uitstekend in en dreigde ook nog met een grondscherend schot (save Matijas) en een kopbal (net naast). Aan de overkant bewees Lamkel Zé nog eens het gelijk van Leko. Hij dreigde na een knappe dribbel, maar kon niet afwerken. In de absolute slotfase kreeg ook die andere invaller, Schrijvers, nog een grote kans, maar het bleef 0-1. Antwerp wint na 1955 en 1992 de derde Beker van België in haar clubgeschiedenis. Voor Ivan Leko is het een fantastische terugkeer op de Belgische velden. Ivan Leko beleefde een fantastische terugkeer op de Belgische velden na een seizoen afwezigheid. De Kroaat stuwde Antwerp naar een eerste bekerzege in 28 jaar en was na afloop dan ook erg trots. 'De jongens hebben het plan perfect uitgevoerd. Ik ben heel tevreden', liet hij optekenen.'Ik ben de coach vandaag, maar Laszlö Bölöni en enkele vertrokken spelers van vorig jaar hebben natuurlijk een heel grote rol gespeeld in dit succes', stak Leko van wal. 'Gisteren zei ik nog dat ik wou winnen, maar we speelden tegen het beste team van België. De kansen waren niet zo groot, maar ze zijn er altijd in het voetbal. Ik ben heel trots op mijn team. Deze club is elk jaar gegroeid. Het is heel jammer dat onze supporters dit historisch moment moeten missen.''De zege was absoluut verdiend', ging de Kroaat verder. 'De jongens hebben het plan gevolgd, met bal en zonder bal. We kunnen discussiëren over de speelwijze, maar ik ben heel tevreden. Het was voor mij een voordeel dat ik bij Club Brugge heb gewerkt. Ik heb in Brugge fantastische jaren gehad. Ik beschouw dit ook helemaal niet als een revanche. Vorig jaar zijn ze onder Philippe Clement verdergegaan op deze weg, met uitstekend voetbal. Maar wij hebben ook veel kwaliteit in ons team. Didier Lamkel Zé hoort ook bij dat team. Met hem erbij verhogen we onze kwaliteit. Ik heb hem gezegd dat hij bij het team kon horen als hij wou. Als hij niet wou, kon hij naar huis gaan. Hij wou blijven en dat is goed voor ons.' 'Voor de titel zijn we nog niet klaar', besloot Leko. 'Nu nog niet. Maar ik droom groots. Ik verwacht over twee maanden een nog sterker team. Daar gaat de sportieve cel voor zorgen.'