Samuel Armenteros (23) kwam in het voorbije half jaar bij Anderlecht amper aan de bak. De spits werd deze zomer verhuurd aan Feyenoord. Een terugkeer naar de Nederlandse competitie, waar hij voorheen ontbolsterde bij Heracles Almelo.

"Mijn eerste training bij Feyenoord voelde als thuiskomen", zegt Armenteros nu. "Er werd tactisch getraind, de coach legde het spel stil en gaf aan wat hij wilde bij balbezit en balverlies. Ik dacht meteen: hé, dat is weer voetbal. Bij Anderlecht trainden we eigenlijk nooit tactisch. We speelden positiespelen en partijvormen vooral om fit te blijven. Tactiek speelde geen rol. Anderlecht vertrouwde op de individuele kwaliteiten van de spelers met wie ze wedstrijden beslisten."

Druk om te winnen

Was het wel een goeie beslissing om naar Anderlecht te gaan zonder enige ervaring op topniveau? Armenteros: "Als ik nu terugkijk, zeg ik: misschien niet. De concurrentie was moordend, ze hadden er nogal wat spitsen lopen. Maar ja, Anderlecht is toch een mooie naam en een grote club en na drie en een half jaar Almelo vond ik het wel tijd voor een volgende stap. Ik zat net in een flow, en in de winterstop kon Heracles zo nog wat geld aan me verdienen."

"Maar Anderlecht betekende druk. Het is de grootste club van België en de supporters verwachten niets anders dan elk weekend een overwinning. Zo'n druk had ik nooit eerder gevoeld."

Geen centrum Brussel

Ook naast het veld bleek de Zweed met Cubaanse roots moeilijk te kunnen aarden. "Het leven in België is niet te vergelijken met Nederland. België is toch meer down South: minder goede wegen, andere infrastructuur."

"Brussel leek me wel wat. Na die jaren in Almelo verlangde ik naar de Big City, maar ik ben er snel van teruggekomen. Ik wilde in het centrum gaan wonen, maar toen bleek dat ik drie kwartier deed over een stuk van een paar kilometer ben ik maar in een buitenwijk gaan wonen." (MK)

Samuel Armenteros (23) kwam in het voorbije half jaar bij Anderlecht amper aan de bak. De spits werd deze zomer verhuurd aan Feyenoord. Een terugkeer naar de Nederlandse competitie, waar hij voorheen ontbolsterde bij Heracles Almelo."Mijn eerste training bij Feyenoord voelde als thuiskomen", zegt Armenteros nu. "Er werd tactisch getraind, de coach legde het spel stil en gaf aan wat hij wilde bij balbezit en balverlies. Ik dacht meteen: hé, dat is weer voetbal. Bij Anderlecht trainden we eigenlijk nooit tactisch. We speelden positiespelen en partijvormen vooral om fit te blijven. Tactiek speelde geen rol. Anderlecht vertrouwde op de individuele kwaliteiten van de spelers met wie ze wedstrijden beslisten." Druk om te winnenWas het wel een goeie beslissing om naar Anderlecht te gaan zonder enige ervaring op topniveau? Armenteros: "Als ik nu terugkijk, zeg ik: misschien niet. De concurrentie was moordend, ze hadden er nogal wat spitsen lopen. Maar ja, Anderlecht is toch een mooie naam en een grote club en na drie en een half jaar Almelo vond ik het wel tijd voor een volgende stap. Ik zat net in een flow, en in de winterstop kon Heracles zo nog wat geld aan me verdienen." "Maar Anderlecht betekende druk. Het is de grootste club van België en de supporters verwachten niets anders dan elk weekend een overwinning. Zo'n druk had ik nooit eerder gevoeld."Geen centrum BrusselOok naast het veld bleek de Zweed met Cubaanse roots moeilijk te kunnen aarden. "Het leven in België is niet te vergelijken met Nederland. België is toch meer down South: minder goede wegen, andere infrastructuur.""Brussel leek me wel wat. Na die jaren in Almelo verlangde ik naar de Big City, maar ik ben er snel van teruggekomen. Ik wilde in het centrum gaan wonen, maar toen bleek dat ik drie kwartier deed over een stuk van een paar kilometer ben ik maar in een buitenwijk gaan wonen." (MK)