'Bij de U19 had ik een dip', doet Beni Badibanga (23) het relaas van zijn bochtig parcours als beloftevolle jeugdspeler bij Standard. 'Mijn vader wilde nooit dat ik bij de jeugd een contract tekende. Hij wilde dat niet omdat ik dan opgesloten zou zitten door zo'n verbintenis. Rond me zag ik jongens wél tekenen, ploegmaats die niet noodzakelijk beter waren, maar daardoor wel mee mochten doen. Daardoor belandde ik op de bank.'

'Om het geld was het me niet te doen, ik miste financieel niks in die periode. Het was niet mogen voetballen dat me stoorde. Toen leerde ik de andere kant van de medaille kennen. Tot dan was het altijd: wie goed is, speelt. Nu kwam daar plots de zakelijke kant bij kijken. De dip kwam bij een uitwedstrijd tegen Charleroi. Iemand van de U21 moest plaats maken voor een prof en kwam bij de U19. Ik werd er bankzitter. Mijn reactie was: bon, het is goed geweest. Ik wist dat ik niet dom was, ik zou gaan studeren, terug naar een 'normaal' leven. In mijn hoofd was het voorbij. Als iets in mijn leven op mij weegt, gooi ik dat van me af.'

'Impulsief? Ja, toch een beetje. Wat ik in die periode over de voetbalwereld leerde, werkte al een tijdje op mijn zenuwen. Bij een ploeg als Standard is de concurrentie ruw en word je misschien sneller dan elders met zo'n toestanden geconfronteerd.'

Uiteindelijk liep het anders af, via Rodja JC en Lierse, kwam de aanvaller bij Waasland-Beveren terecht. Badibanga: 'Om op die match terug te komen. Het toeval wil dat die jongen die me verdrong zich blesseerde bij de opwarming en ik toch moest spelen. Nog wat met de voeten slepend schoot ik op doel en de bal ging erin. Toen dacht ik: ah, scoren is best wel cool. Alles kwam er die dag uit. Ik scoorde nog, en zei achteraf: stop nu met nadenken Beni, en speel. Achteraf bekeken, geleerd door die periode, zeg ik: als prof worden je doel is, moet je met dat soort tegenslagen leren omgaan. Maar toen was ik nog te jong om dat te snappen.'

Lees het volledige interview met Beni Badibanga in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 12 februari.

'Bij de U19 had ik een dip', doet Beni Badibanga (23) het relaas van zijn bochtig parcours als beloftevolle jeugdspeler bij Standard. 'Mijn vader wilde nooit dat ik bij de jeugd een contract tekende. Hij wilde dat niet omdat ik dan opgesloten zou zitten door zo'n verbintenis. Rond me zag ik jongens wél tekenen, ploegmaats die niet noodzakelijk beter waren, maar daardoor wel mee mochten doen. Daardoor belandde ik op de bank.' 'Om het geld was het me niet te doen, ik miste financieel niks in die periode. Het was niet mogen voetballen dat me stoorde. Toen leerde ik de andere kant van de medaille kennen. Tot dan was het altijd: wie goed is, speelt. Nu kwam daar plots de zakelijke kant bij kijken. De dip kwam bij een uitwedstrijd tegen Charleroi. Iemand van de U21 moest plaats maken voor een prof en kwam bij de U19. Ik werd er bankzitter. Mijn reactie was: bon, het is goed geweest. Ik wist dat ik niet dom was, ik zou gaan studeren, terug naar een 'normaal' leven. In mijn hoofd was het voorbij. Als iets in mijn leven op mij weegt, gooi ik dat van me af.' 'Impulsief? Ja, toch een beetje. Wat ik in die periode over de voetbalwereld leerde, werkte al een tijdje op mijn zenuwen. Bij een ploeg als Standard is de concurrentie ruw en word je misschien sneller dan elders met zo'n toestanden geconfronteerd.'Uiteindelijk liep het anders af, via Rodja JC en Lierse, kwam de aanvaller bij Waasland-Beveren terecht. Badibanga: 'Om op die match terug te komen. Het toeval wil dat die jongen die me verdrong zich blesseerde bij de opwarming en ik toch moest spelen. Nog wat met de voeten slepend schoot ik op doel en de bal ging erin. Toen dacht ik: ah, scoren is best wel cool. Alles kwam er die dag uit. Ik scoorde nog, en zei achteraf: stop nu met nadenken Beni, en speel. Achteraf bekeken, geleerd door die periode, zeg ik: als prof worden je doel is, moet je met dat soort tegenslagen leren omgaan. Maar toen was ik nog te jong om dat te snappen.'Lees het volledige interview met Beni Badibanga in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 12 februari.