'Mag ik jou het perfecte plaatje schetsen? Een huisje, twee schoolgaande kinderen, papa en mama die uit gaan werken en de koelkast die om de paar dagen gevuld wordt. In een asielcentrum leef je elke dag met stress', zo begint Jordan Botaka het relaas van zijn prille jeugd. 'Je kan op elk moment uit het land worden gezet. Een nieuw vriendje maken? Oké, maar op een dag zal je hem misschien niet meer zien omdat hij uitgewezen werd. Je hoort mensen huilen, je staat erbij te kijken wanneer mensen zich met hun hele lijf verzetten tegen hun uitwijzing. Ik zie dat soort beelden nog regelmatig voorbij flitsen. Dan denk je: godzijdank heb ik mijn papieren wél gekregen.

(En toch heb ik een mooie tijd gehad tussen mijn lotgenoten. Ik heb er prachtige taferelen gezien: de blijdschap van mensen die net hun verblijfsvergunning gekregen hebben, de banden die je creëert met personen die van overal en van nergens komen. Je spreekt niet dezelfde taal maar op een of andere manier begrijp je elkaar.'

'Ik ben met een paar gasten in contact gebleven en er zijn er die het gemaakt hebben. Niet in het voetbal, maar via hun studies hebben ze wel carrière kunnen maken. Als je een film zou maken van alles wat ik gezien heb in zo'n kamp dan zeg je: dit wordt niets, deze mensen overleven het niet. Het is knap om te zien dat mensen zich vanuit het niets toch hebben kunnen opwerken in de maatschappij. Niemand zal mij nog wijs kunnen maken dat iets onmogelijk is.'

Wat gaat er om in het hoofd van een kind dat opgroeit in een asielcentrum?

BOTAKA: Bij mij was het: papa en mama zullen het wel fiksen. Ik stond daar verder niet bij stil. Ik kan mij niet voorstellen welke chaos het was in het hoofd van mijn ouders. Ze stonden er gewoon machteloos bij. Het enige wat ze konden doen, was wachten op het verlossende seintje dat we mochten blijven. Hadden we geen papieren gekregen, dan hadden ze ons op een vliegtuig richting Congo gezet. Je wordt teruggestuurd naar een land waar een hevige burgeroorlog woedt en je moet maar zien dat je het overleeft. Kan je je dat inbeelden?

En je leven hangt af van iemand die met een goed of slecht humeur wakker wordt. Stel je voor dat die ambtenaar net ruzie heeft gehad met zijn vrouw en bij aankomst op zijn werk jouw dossier bovenaan de stapel ligt. Wat zal er gebeuren, denk je? Ik mag hopen dat de procedures correct verlopen, maar uiteindelijk is het lot van een vluchteling afhankelijk van een andere mens. En een mens maakt nu eenmaal fouten.

Herinner je je de dag dat de verblijfsvergunning van de hele familie toegekend werd?

BOTAKA: Wat was dat een onbeschrijfelijk gevoel... Als je zoiets hebt meegemaakt, dan bekijk je het leven door een andere bril. Je waardeert alles wat je hebt. Letterlijk alles. Je hanteert andere normen en waarden dan de rest. Ik weet ook nog goed hoe ik mij voelde toen we een huis toegewezen kregen. We hadden jaren geen vaste verblijfplaats en plots hadden we een thuis! Daarom was het voor mij zo vervelend om uit Nederland te verhuizen. Maar ik ga nog regelmatig kijken naar mijn eerste huis. Puur uit nostalgie. Als ik voor het huis sta, krijg ik spontaan flashbacks. Soms neem ik mijn auto en rij ik naar een asielcentrum waar ik gewoond heb. Een daarvan hebben ze omgebouwd tot een legerkamp, maar in mijn ogen is dat nog altijd 'mijn' asielcentrum.

Asielzoekers worden geassocieerd met profiteurs en kruimeldieven. In hoeverre vind jij dat een vies woord?

BOTAKA:(denkt na) Mensen zoeken geen asiel, ze zoeken een toekomst voor hun vrouw, kinderen en hun familie. Asiel vragen hoort erbij, het maakt deel uit van het traject. Mij moeten ze vandaag niet meer asielzoeker noemen. (wijst naar zijn hoofd) Ik zou er gek van worden. Een buitenstaander die de moeite zou doen om de struggle van een doorsnee asielzoeker te begrijpen, zou hem niet meer zo noemen. Hij zou minstens zijn naam willen kennen... Ik wens het niemand toe. Daarom vind ik het zo pijnlijk dat zoveel mensen zich niet kunnen inleven in wat al die vluchtelingen vandaag moeten ondergaan.

Lees het volledige interview met Jordan Botaka in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 26 september.

'Mag ik jou het perfecte plaatje schetsen? Een huisje, twee schoolgaande kinderen, papa en mama die uit gaan werken en de koelkast die om de paar dagen gevuld wordt. In een asielcentrum leef je elke dag met stress', zo begint Jordan Botaka het relaas van zijn prille jeugd. 'Je kan op elk moment uit het land worden gezet. Een nieuw vriendje maken? Oké, maar op een dag zal je hem misschien niet meer zien omdat hij uitgewezen werd. Je hoort mensen huilen, je staat erbij te kijken wanneer mensen zich met hun hele lijf verzetten tegen hun uitwijzing. Ik zie dat soort beelden nog regelmatig voorbij flitsen. Dan denk je: godzijdank heb ik mijn papieren wél gekregen. (En toch heb ik een mooie tijd gehad tussen mijn lotgenoten. Ik heb er prachtige taferelen gezien: de blijdschap van mensen die net hun verblijfsvergunning gekregen hebben, de banden die je creëert met personen die van overal en van nergens komen. Je spreekt niet dezelfde taal maar op een of andere manier begrijp je elkaar.''Ik ben met een paar gasten in contact gebleven en er zijn er die het gemaakt hebben. Niet in het voetbal, maar via hun studies hebben ze wel carrière kunnen maken. Als je een film zou maken van alles wat ik gezien heb in zo'n kamp dan zeg je: dit wordt niets, deze mensen overleven het niet. Het is knap om te zien dat mensen zich vanuit het niets toch hebben kunnen opwerken in de maatschappij. Niemand zal mij nog wijs kunnen maken dat iets onmogelijk is.'BOTAKA: Bij mij was het: papa en mama zullen het wel fiksen. Ik stond daar verder niet bij stil. Ik kan mij niet voorstellen welke chaos het was in het hoofd van mijn ouders. Ze stonden er gewoon machteloos bij. Het enige wat ze konden doen, was wachten op het verlossende seintje dat we mochten blijven. Hadden we geen papieren gekregen, dan hadden ze ons op een vliegtuig richting Congo gezet. Je wordt teruggestuurd naar een land waar een hevige burgeroorlog woedt en je moet maar zien dat je het overleeft. Kan je je dat inbeelden? En je leven hangt af van iemand die met een goed of slecht humeur wakker wordt. Stel je voor dat die ambtenaar net ruzie heeft gehad met zijn vrouw en bij aankomst op zijn werk jouw dossier bovenaan de stapel ligt. Wat zal er gebeuren, denk je? Ik mag hopen dat de procedures correct verlopen, maar uiteindelijk is het lot van een vluchteling afhankelijk van een andere mens. En een mens maakt nu eenmaal fouten.BOTAKA: Wat was dat een onbeschrijfelijk gevoel... Als je zoiets hebt meegemaakt, dan bekijk je het leven door een andere bril. Je waardeert alles wat je hebt. Letterlijk alles. Je hanteert andere normen en waarden dan de rest. Ik weet ook nog goed hoe ik mij voelde toen we een huis toegewezen kregen. We hadden jaren geen vaste verblijfplaats en plots hadden we een thuis! Daarom was het voor mij zo vervelend om uit Nederland te verhuizen. Maar ik ga nog regelmatig kijken naar mijn eerste huis. Puur uit nostalgie. Als ik voor het huis sta, krijg ik spontaan flashbacks. Soms neem ik mijn auto en rij ik naar een asielcentrum waar ik gewoond heb. Een daarvan hebben ze omgebouwd tot een legerkamp, maar in mijn ogen is dat nog altijd 'mijn' asielcentrum. BOTAKA:(denkt na) Mensen zoeken geen asiel, ze zoeken een toekomst voor hun vrouw, kinderen en hun familie. Asiel vragen hoort erbij, het maakt deel uit van het traject. Mij moeten ze vandaag niet meer asielzoeker noemen. (wijst naar zijn hoofd) Ik zou er gek van worden. Een buitenstaander die de moeite zou doen om de struggle van een doorsnee asielzoeker te begrijpen, zou hem niet meer zo noemen. Hij zou minstens zijn naam willen kennen... Ik wens het niemand toe. Daarom vind ik het zo pijnlijk dat zoveel mensen zich niet kunnen inleven in wat al die vluchtelingen vandaag moeten ondergaan.