Al anderhalve week worden we bedolven onder verhalen afkomstig van de zogenaamde ' Football Leaks'. Wie het voetbal van nabij volgt, is nog steeds niet van zijn stoel gevallen. Al wat naar buiten kwam, werd al in serieuze sportbladen - zoals dit - eerder aangekaart. Alleen krijgen we nu de bevestiging van de malversaties en een aantal sappige details erbovenop.
...

Al anderhalve week worden we bedolven onder verhalen afkomstig van de zogenaamde ' Football Leaks'. Wie het voetbal van nabij volgt, is nog steeds niet van zijn stoel gevallen. Al wat naar buiten kwam, werd al in serieuze sportbladen - zoals dit - eerder aangekaart. Alleen krijgen we nu de bevestiging van de malversaties en een aantal sappige details erbovenop. Eindelijk blijkt dat kritische sportjournalistiek (eigenlijk een pleonasme) een must is. Al is het enigszins tragikomisch dat De Standaard, de krant die in Vlaanderen het dossier over de voetbalschandalen publiceert, tijdens het WK in Rusland nog alle journalisten die niet mee de polonaise dansten met de Rode Duivels als zuurpruimen wegzette. Supporteren moesten we met z'n allen. Sportjournalistiek is (was, mogen we hopen) entertainment. Wat hebben we intussen (bij)geleerd? Dat de top van de UEFA, toenmalig voorzitter Michel Platini en zijn CEO Gianni Infantino (intussen voorzitter van de FIFA), al te makkelijk plooide voor de chantage van Manchester City en Paris Saint-Germain. Deze twee 'Golfclubs' lappen al jaren de regels, die ingevoerd werden om te voorkomen dat zij de concurrentiestrijd vervalsen, aan hun laars. Ze belazerden niet alleen de kluit, maar schrokken er ook niet voor terug om met dreigementen en advocaten de Europese voetbalunie koest te houden. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, bezondigde PSG zich ook nog eens aan het etnisch profileren van jonge talenten. Dit om te voorkomen dat er te veel gekleurde jongens het shirt van de Parijse topclub zouden dragen. Man City beschouwde jeugdspelers dan weer als wegwerpproducten en probeerde via het Deense FC Nordsjaelland de regels van ' third party ownership' te omzeilen. Nog niks vernomen van Vincent Kompany, die onlangs nochtans de mensenhandel in het voetbal aanklaagde. PSG en Man City hebben geen recht op een plaats in het Europese topvoetbal zolang de sjeik uit Abu Dhabi en de emir van Qatar er aan de knoppen zitten. De ' Football Leaks' hebben ook duidelijk gemaakt dat Royal Excel Mouscron niet thuishoort in ons profvoetbal. Zoals hier al tot vervelens toe is bepleit. De club uit Henegouwen is niet alleen de kampioen van de verdachte wedstrijden en miraculeuze reddingen, maar overtreedt al jarenlang de regels als eigendom van een makelaar. Clubs als OH Leuven, Westerlo en Lommel werden hier het slachtoffer van en gaan straks terecht hun plaats bij de elite weer opeisen. De chaos is dan compleet. Niet alleen de licentiecommissie van de Pro League is hier voor verantwoordelijk, maar ook het BAS (Belgisch Arbitragehof). En Pierre François, die dacht dat hij als CEO van het profvoetbal koppelaar moest spelen. Enkele weken geleden gaven we al aan dat zijn plaats in de driekoppige commissie die ons voetbal moet opkuisen een aanfluiting was en nu is het volstrekt onverdedigbaar geworden. Alleen buitenstaanders zijn nog geloofwaardig. De redding van ons voetbal zal ook niet van Marc Coucke komen. Zijn betoog in het parlement klonk zo hol als zijn liefde voor KV Oostende. De schuld voor alles wat misloopt helemaal op de makelaars afschuiven, is stuitend voor iemand die jarenlang met hen samenwerkte. Het wordt de hoogste tijd dat het voetbal lessen trekt uit de schandalen. Laat ons een voorbeeld nemen aan het Australische cricket. Een half jaar geleden probeerde de Australische ploeg in Kaapstad een interland te winnen door met de bal te knoeien. Drie internationals werden geschorst, de bondscoach ontslagen en de CEO verplicht op te stappen. Het ' Ethics Centre' van de cricketbond stelde na ' Sandpaper Gate' een rapport van 145 pagina's op waarin het gebrek aan respect voor de tegenstander en het willen winnen ten koste van alles werd aangeklaagd. Plus het feit dat de duurbetaalde spelers elke relatie met de realiteit hebben verloren. Het rapport stelde ook de fundamentele vraag wat sport is. De conclusie luidde dat sport geen business is en als een sport moet gerund worden. Laat ons dit in het voetbal ook eens proberen.