De vlaggen zijn uit het straatbeeld verdwenen, de rust langzamerhand teruggekeerd. Het is mooi geweest, deze Russische zomer die net niet in een sprookje eindigde. België is de morele wereldkampioen, de ploeg die het beste en meest frisse voetbal bracht, maar uiteindelijk struikelde over het cynische en klinische Frankrijk. Op dit team kan verder worden gebouwd. Net zoals ook de verbeterde en op uniformiteit gestoelde jeugdopleiding, met meer ruimte voor creativiteit, een fundament is waarop verder kan worden gemetseld. En allicht gaan een aantal Rode Duivels na dit WK hun grenzen bij nog betere buitenlandse topclubs verleggen.
...

De vlaggen zijn uit het straatbeeld verdwenen, de rust langzamerhand teruggekeerd. Het is mooi geweest, deze Russische zomer die net niet in een sprookje eindigde. België is de morele wereldkampioen, de ploeg die het beste en meest frisse voetbal bracht, maar uiteindelijk struikelde over het cynische en klinische Frankrijk. Op dit team kan verder worden gebouwd. Net zoals ook de verbeterde en op uniformiteit gestoelde jeugdopleiding, met meer ruimte voor creativiteit, een fundament is waarop verder kan worden gemetseld. En allicht gaan een aantal Rode Duivels na dit WK hun grenzen bij nog betere buitenlandse topclubs verleggen. Nooit is de voetbalbeleving in dit land zo gigantisch geweest als de voorbije weken, nooit het identificatiegevoel zo groot. De intrede van de Rode Duivels afgelopen zondag in Brussel - het leek wel de intocht van de gladiatoren - bracht het hele land in extase. In de roes van de euforie werden er over de toekomst sterke uitspraken gedaan. Ook door de spelers. Het is tekenend voor het verhoogde zelfvertrouwen. Voor dit WK leken de meesten ervan overtuigd dat dit voor deze gouden generatie de laatste kans was op een prijs, maar dit werd nu resoluut van tafel geveegd. Er wordt gesproken van een gouden toekomst. Ook door Roberto Martínez die de verdienste mag claimen als een uitmuntende peoplemanager uit deze groep een hecht blok hebben gemaakt. Dat de Spanjaard voor het WK een nieuw contract kreeg als teken van vertrouwen, was zonder meer een uitstekende zet. Het is en blijft de belangrijkste taak van een trainer om de egocultuur te bannen en iedereen in dezelfde richting te laten denken. Daar is ook de voor het WK in eigen land zo verguisde Didier Deschamps in geslaagd. Frankrijk bracht niet het mooiste spel, als voetbal niet is gemaakt om elkaar ruimte te geven, dan brachten de Fransen dat op een perfecte manier in de praktijk. Maar ook bij hen stond er een sterk blok, met veel tactische rijpheid, zoals ze dat telkens weer benadrukken. Met jonge spelers die het niveau van dit team nog verder zullen verhogen, met een zeer complementaire groep. Veel harmonie zat er ook in de Kroatische ploeg. Dat een land met 4,2 miljoen inwoners in een tijd van globalisering en in een sport waarin miljarden omgaan grenzen kan doorbreken, is opmerkelijk. Het heeft te maken met de sportcultuur in dat land. Nadat Joegoslavië werd verscheurd, is sport belangrijker dan ooit voor de nationale identiteit. Het schept een gevoel van verbondenheid. Meer dan elders gelden voetballers als vertegenwoordigers van hun land, een soort nationale pathos die zijn oorsprong vindt in de burgeroorlog. Die solidariteit viel tijdens dit WK ook op het veld te zien. Kroatië slaagde er in de finale in om het uitgekookte Frankrijk een paar keer uit verband te spelen, iets wat de Rode Duivels niet lukte. Het zat de ploeg niet mee om helemaal voor een stunt te zorgen. Dit WK zal op sportief vlak geen onvergetelijke indruk nalaten. Te steriel was het voetbal, te vaak ook waren standaardsituaties beslissend. Bovendien presteerden de sterren van het wereldvoetbal ondermaats, allicht te vermoeid na een slopend seizoen, al gold dat dan niet voor de bij Real Madrid spelende Kroaat Luka Modric. Tevreden zal de Russische president Vladimir Poetin niettemin op het evenement terugblikken. De schandalen rond de Russische sport, de schimmigheid rond doping, de vrees voor hooliganisme, het verdween de voorbije weken allemaal naar de achtergrond. Ook door de enorme veiligheidsvoorzieningen liep er organisatorisch weinig mis. Nu komt het er voor dit land op aan zich weer in de realiteit te schikken. Terwijl de FIFA zich kan opmaken voor het volgende voetbalfeest. In 2022 in Qatar. Net voor de adventsperiode.