Precies drie jaar of meer dan 1000 dagen is het geleden dat de Operatie Propere Handen uitbrak. Er raasde een golf van verontwaardiging door het voetballandschap. De rol van makelaars en bestuurders, van scheidsrechter en zelfs journalisten, wedstrijden die werden beïnvloed, het witwassen van geld, het leek erop dat ons voetbalbestel een theater was van corruptie en verderfelijke praktijken, waarbij sommige mensen zich schaamteloos verrijkten en er al lang geen normen en waarden meer bestonden.
...

Precies drie jaar of meer dan 1000 dagen is het geleden dat de Operatie Propere Handen uitbrak. Er raasde een golf van verontwaardiging door het voetballandschap. De rol van makelaars en bestuurders, van scheidsrechter en zelfs journalisten, wedstrijden die werden beïnvloed, het witwassen van geld, het leek erop dat ons voetbalbestel een theater was van corruptie en verderfelijke praktijken, waarbij sommige mensen zich schaamteloos verrijkten en er al lang geen normen en waarden meer bestonden. Plots kwam iedereen met een aantal aanbevelingen om het voetbal weer een proper imago te geven. Jaren en jaren was er niets ondernomen tegen de toenemende macht van de makelaars, tegen het gerommel in de marge, tegen schimmige afspraken die er op alle niveaus werden gemaakt. Sterker zelfs: clubs installeerden mee een systeem dat in de loop van de jaren helemaal uit de hand liep. Maar nu stond de voetbalwereld in brand en moest het plots snel anders. En sommige mensen die er mee voor zorgden dat makelaars belangrijk werden, klommen mee op de barricaden. Er moesten commissies worden opgericht. Maar stoere taal hoort bij schandalen. Net zoals de constatatie dat er uiteindelijk toch niets verandert. Ook nu luwde de storm snel en gingen mensen die waren gearresteerd weer gewoon hun gang. Zoals de almachtige Mogi Bayat die, na anderhalve maand in de cel, weer als een soort Godfather door de voetbalwereld schreed. Clubs sloten hem zonder problemen weer in de armen, omdat hij de beste zou zijn in zijn vak. Vrijwel niemand die wat dat betreft een signaal wilde geven. Integendeel: sommigen spraken openlijk hun steun uit voor Mogi Bayat. De hele zaak leek een stille dood te sterven. Of beter: er sijpelde amper nog iets naar buiten. Tot vorige week. Het onderzoek werd wel degelijk verder gevoerd, mede door de getuigenissen van spijtoptant Dejan Veljkovic, de man die voor het voetbalschandaal in alle rust zijn territorium kon uitbreiden en haast in zijn eentje KV Mechelen bestuurde. De nieuwe onthullingen die er nu kwamen, zorgen voor ongerustheid. Het heet dat het onderzoek zijn einde nadert. In afwachting daarvan zijn er veel wilde verhalen, insinuaties en speculaties, maar te weinig concrete bewijzen. Die zouden er wel komen. Al horen we dat al lang. Veel te lang. Weer zijn het dezelfde namen die in het dossier opduiken, met altijd maar weer de figuur van Mogi Bayat die in ruil voor transfers exclusieve horloges zou hebben aangeboden. Dat de makelaar een deel van de voetbalwereld daarmee in zijn greep zou houden, is verbijsterend. Ook al blijken dure horloges voor velen een statussymbool te zijn. Dat clubs in dat soort deals zouden zijn meegegaan, is nog hallucinanter. Het is de plicht van het gerecht om nu eindelijk, na drie jaar, de mist op te laten trekken en voor duidelijkheid te zorgen. Of dat effectief op het einde van deze maand zal gebeuren, moet worden afgewacht. Er worden in dit land altijd wel sluipwegen gevonden om een en ander te vertragen. De angst voor wat gaat komen zou bij vele clubs in ieder geval groot zijn, nogal wat mensen zouden er slapeloze nachten aan overhouden. Dat het tot veroordelingen zal komen, lijkt zeker. Maar hoe zwaar zullen die zijn en wat gaat er nadien veranderen? Drie jaar geleden werd er onder meer geroepen dat de macht van makelaars moest worden ingekrompen, maar intussen bestaat er in dit land qua buitenlandse voetballers nog altijd amper een beperking. En kunnen makelaars rustig hun waar slijten. Met de goedkeuring van de clubs die wat dat betreft hun eigen politiek nooit in vraag stellen.