Mooi oogt het allemaal, het nieuw masterplan dat Anderlecht voorstelt, met meer voetbalkennis en minder emotionele oprispingen aan de top. Het is voor paars-wit de laatste kans om het imago weer op te krikken. Maar de cruciale vraag is hoe dat in de praktijk gaat werken. Marc Coucke heeft als voorzitter een stap teruggezet of moeten terugzetten en het is afwachten welke rol hij nog gaat of kan spelen. Het lijkt ondenkbaar dat Coucke als eigenaar en hoofddeelaanhouder niet meer gaat wegen op het beleid. En hoe moet dat dan worden gerijmd met de ideeën van de nieuwe machthebbers?

Er is de laatste maanden veel gebeurd achter de schermen van Anderlecht. En het voorzitterschap mag voor Wouter Vandenhaute ergens een jeugddroom zijn, hij is te intelligent om in zo'n avontuur te stappen zonder garanties. Vandenhaute is een voetbalman, een harde werker die zich niet wil profileren in de media en alle facetten van de sportwereld door en door kent. Met Karel Van Eetvelt aan zijn zijde en Vincent Kompany die zich als clubicoon nog meer aan Anderlecht bindt, staat er een ander geraamte. Maar dat moet wel kunnen functioneren zonder inmenging.

Het tijdperk van Marc Coucke bij Anderlecht groeide uit tot een fiasco. De zakenman heeft op de clubkleuren na zowat alles veranderd. De voortdurende ontslagen zorgden voor een haast onwerkbare sfeer en intussen verloor paars-wit meer en meer zijn ziel. Coucke, een uitmuntende verkoper die met dat talent ook zijn imperium opbouwde, was niet gemaakt voor het voorzitterschap van een voetbalclub. Nadat hij de afgelopen maanden haast vermorzeld werd door de kritiek doet hij er nu goed aan zich terug te trekken in de luwte. Maar botst dat niet met zijn temperament? Marc Coucke is niet iemand om een rol te vervullen als figurant.

De nieuwe paleisevolutie moet Anderlecht een nieuw elan geven en de morrende achterban sussen. Maar het belangrijkste blijft dat wat er op het veld gebeurt. Gepraat over structuren is er de afgelopen jaren uiteindelijk genoeg.

Mooi oogt het allemaal, het nieuw masterplan dat Anderlecht voorstelt, met meer voetbalkennis en minder emotionele oprispingen aan de top. Het is voor paars-wit de laatste kans om het imago weer op te krikken. Maar de cruciale vraag is hoe dat in de praktijk gaat werken. Marc Coucke heeft als voorzitter een stap teruggezet of moeten terugzetten en het is afwachten welke rol hij nog gaat of kan spelen. Het lijkt ondenkbaar dat Coucke als eigenaar en hoofddeelaanhouder niet meer gaat wegen op het beleid. En hoe moet dat dan worden gerijmd met de ideeën van de nieuwe machthebbers?Er is de laatste maanden veel gebeurd achter de schermen van Anderlecht. En het voorzitterschap mag voor Wouter Vandenhaute ergens een jeugddroom zijn, hij is te intelligent om in zo'n avontuur te stappen zonder garanties. Vandenhaute is een voetbalman, een harde werker die zich niet wil profileren in de media en alle facetten van de sportwereld door en door kent. Met Karel Van Eetvelt aan zijn zijde en Vincent Kompany die zich als clubicoon nog meer aan Anderlecht bindt, staat er een ander geraamte. Maar dat moet wel kunnen functioneren zonder inmenging.Het tijdperk van Marc Coucke bij Anderlecht groeide uit tot een fiasco. De zakenman heeft op de clubkleuren na zowat alles veranderd. De voortdurende ontslagen zorgden voor een haast onwerkbare sfeer en intussen verloor paars-wit meer en meer zijn ziel. Coucke, een uitmuntende verkoper die met dat talent ook zijn imperium opbouwde, was niet gemaakt voor het voorzitterschap van een voetbalclub. Nadat hij de afgelopen maanden haast vermorzeld werd door de kritiek doet hij er nu goed aan zich terug te trekken in de luwte. Maar botst dat niet met zijn temperament? Marc Coucke is niet iemand om een rol te vervullen als figurant.De nieuwe paleisevolutie moet Anderlecht een nieuw elan geven en de morrende achterban sussen. Maar het belangrijkste blijft dat wat er op het veld gebeurt. Gepraat over structuren is er de afgelopen jaren uiteindelijk genoeg.