Marc Coucke stapt op als voorzitter van de Pro League. De beste beslissing die hij als voetballeider nam. Het is alleen verwonderlijk dat hij bijna een jaar nodig had om tot het inzicht te komen dat onze 24 profclubs beter een onafhankelijke voorzitter hebben, zodat er geen vermoeden van belangenvermenging kan ontstaan.

Coucke heeft overigens niet helemaal gelijk. Zijn voorganger bij Anderlecht ging hem ook voor bij de Pro League, maar Roger Vanden Stock vulde die functie tot nagenoeg algemene tevredenheid in. Hij slaagde er immers in om het algemeen belang nooit uit het oog te verliezen.

De belangrijkste kritiek op Coucke als voorzitter van de Pro League betrof ook niet het feit dat hij de belangen van Anderlecht of de grote clubs behartigde, maar dat hij een eigengereid beleid voerde zonder veel kennis van zaken. De ex-voorzitter van KV Oostende heeft blijkbaar geen flauw vermoeden hoe clubs zonder een miljardair aan het hoofd de eindjes aan elkaar moeten knopen.

Het vertrek van Coucke bij de profliga luidt de zoektocht in naar een onafhankelijke leider die het reilen en zeilen van het voetbal kent. Dat dit niet simpel is, bewijst de aanduiding van de nieuwe bondsprocureur. Kris Wagner slaagde erin zich binnen de kortste keren tot een BV op te werpen, maar deed dit wel door zich onsterfelijk belachelijk te maken. Hij lijkt ook niet te snappen dat de Geschillencommissie hem een 7-0-nederlaag aansmeerde.

De Pro League heeft overigens niet zozeer nood aan een onafhankelijke voorzitter, maar aan een terugkeer naar de democratie. Dat de raad van bestuur voor kortere lijnen zorgt bij de uitvoering van het beleid is positief, maar het kan niet de bedoeling zijn dat een klein kransje ploegen beslissingen neemt waar de meerderheid slechts kennis van kan nemen. En in één beweging moet ook het meervoudig stemrecht (de topteams hebben drie stemmen, de andere clubs van 1A twee en die van 1B één) eraan geloven. Dat is negentiende-eeuws.

Er moet snel een opvolger voor Coucke worden gevonden, want ons voetbal lijkt steeds meer een stuurloos schip. Het is volstrekt onbegrijpelijk dat de competitie mogelijk beslist wordt doordat de scheidsrechters verkeerd waren ingelicht over de nieuwe regels wat handspel betreft. Frank De Bleeckere, de beste Belgische ref van deze eeuw en de kersverse Talent & Elite Referee Manager, vergat de uitzonderingen mee te geven op de nieuwe regels. Stel je voor dat scholieren zouden zakken omdat de leraar Nederlands of Frans vergeten was de uitzonderingen te vermelden.

De Pro League heeft vooral nood aan meer democratie.

Van een stel schooljongens kun je begrijpen dat ze blindelings geloven wat de meester vertelt, maar van topscheidsrechters mag je toch verwachten dat ze vragen stellen bij nieuwe richtlijnen die iedere voetballiefhebber als van de pot gerukt ervaart. Of zat iedereen te slapen? En waar was scheidsrechtersbaas Johan Verbist? En David Elleray, de supervisor van ons arbitragekorps? Als hij ergens aanwezig moet zijn, is het op de presentatie van nieuwe richtlijnen.

Dit bewijst vooral dat het een onzalig idee is om de regels tijdens de competitie te veranderen. En zeker niet in de slotfase van de titelstrijd, die beslist over tientallen miljoenen. Onbegrijpelijk ook dat het vijf dagen duurde vooraleer duidelijk werd dat de heren Boucaut en Pots te goeder trouw, maar ten onrechte, de bal op de stip hadden gelegd.

Pinantie is dus toch niet altijd pinantie. Club Brugge reageerde met klasse op de foute beslissing, die zware financiële gevolgen kan hebben. Het kan zich troosten met de wetenschap dat Racing Genk nog veel zwaarder benadeeld werd, omdat het vier punten van zijn voorsprong op de regerende kampioen moest prijsgeven. Het kan nog altijd, maar zou het niet tragikomisch zijn als de club die voor de halvering van de punten is (Genk) de titel zou moeten afstaan aan de club die tegen de halvering van de punten is (Brugge), vanwege de halvering van de punten? Helaas is er de laatste tijd te veel tragikomisch in ons voetbal.

Marc Coucke stapt op als voorzitter van de Pro League. De beste beslissing die hij als voetballeider nam. Het is alleen verwonderlijk dat hij bijna een jaar nodig had om tot het inzicht te komen dat onze 24 profclubs beter een onafhankelijke voorzitter hebben, zodat er geen vermoeden van belangenvermenging kan ontstaan. Coucke heeft overigens niet helemaal gelijk. Zijn voorganger bij Anderlecht ging hem ook voor bij de Pro League, maar Roger Vanden Stock vulde die functie tot nagenoeg algemene tevredenheid in. Hij slaagde er immers in om het algemeen belang nooit uit het oog te verliezen. De belangrijkste kritiek op Coucke als voorzitter van de Pro League betrof ook niet het feit dat hij de belangen van Anderlecht of de grote clubs behartigde, maar dat hij een eigengereid beleid voerde zonder veel kennis van zaken. De ex-voorzitter van KV Oostende heeft blijkbaar geen flauw vermoeden hoe clubs zonder een miljardair aan het hoofd de eindjes aan elkaar moeten knopen. Het vertrek van Coucke bij de profliga luidt de zoektocht in naar een onafhankelijke leider die het reilen en zeilen van het voetbal kent. Dat dit niet simpel is, bewijst de aanduiding van de nieuwe bondsprocureur. Kris Wagner slaagde erin zich binnen de kortste keren tot een BV op te werpen, maar deed dit wel door zich onsterfelijk belachelijk te maken. Hij lijkt ook niet te snappen dat de Geschillencommissie hem een 7-0-nederlaag aansmeerde. De Pro League heeft overigens niet zozeer nood aan een onafhankelijke voorzitter, maar aan een terugkeer naar de democratie. Dat de raad van bestuur voor kortere lijnen zorgt bij de uitvoering van het beleid is positief, maar het kan niet de bedoeling zijn dat een klein kransje ploegen beslissingen neemt waar de meerderheid slechts kennis van kan nemen. En in één beweging moet ook het meervoudig stemrecht (de topteams hebben drie stemmen, de andere clubs van 1A twee en die van 1B één) eraan geloven. Dat is negentiende-eeuws. Er moet snel een opvolger voor Coucke worden gevonden, want ons voetbal lijkt steeds meer een stuurloos schip. Het is volstrekt onbegrijpelijk dat de competitie mogelijk beslist wordt doordat de scheidsrechters verkeerd waren ingelicht over de nieuwe regels wat handspel betreft. Frank De Bleeckere, de beste Belgische ref van deze eeuw en de kersverse Talent & Elite Referee Manager, vergat de uitzonderingen mee te geven op de nieuwe regels. Stel je voor dat scholieren zouden zakken omdat de leraar Nederlands of Frans vergeten was de uitzonderingen te vermelden. Van een stel schooljongens kun je begrijpen dat ze blindelings geloven wat de meester vertelt, maar van topscheidsrechters mag je toch verwachten dat ze vragen stellen bij nieuwe richtlijnen die iedere voetballiefhebber als van de pot gerukt ervaart. Of zat iedereen te slapen? En waar was scheidsrechtersbaas Johan Verbist? En David Elleray, de supervisor van ons arbitragekorps? Als hij ergens aanwezig moet zijn, is het op de presentatie van nieuwe richtlijnen. Dit bewijst vooral dat het een onzalig idee is om de regels tijdens de competitie te veranderen. En zeker niet in de slotfase van de titelstrijd, die beslist over tientallen miljoenen. Onbegrijpelijk ook dat het vijf dagen duurde vooraleer duidelijk werd dat de heren Boucaut en Pots te goeder trouw, maar ten onrechte, de bal op de stip hadden gelegd. Pinantie is dus toch niet altijd pinantie. Club Brugge reageerde met klasse op de foute beslissing, die zware financiële gevolgen kan hebben. Het kan zich troosten met de wetenschap dat Racing Genk nog veel zwaarder benadeeld werd, omdat het vier punten van zijn voorsprong op de regerende kampioen moest prijsgeven. Het kan nog altijd, maar zou het niet tragikomisch zijn als de club die voor de halvering van de punten is (Genk) de titel zou moeten afstaan aan de club die tegen de halvering van de punten is (Brugge), vanwege de halvering van de punten? Helaas is er de laatste tijd te veel tragikomisch in ons voetbal.