'Waar veel geld aanwezig is en geen regelgeving komen er problemen', zei AA Gentvoorzitter Ivan De Witte zondag in De zevende dag. De nagel op de kop. Het Belgische voetbal is al decennia slachtoffer van de 'laissez faire laissez aller'-politiek van de voetbalbond en misschien vooral de Pro League, waarvan De Witte jarenlang voorzitter was. En het is godgeklaagd dat het grootste schandaal uit onze voetbalgeschiedenis nauwelijks aanleiding is om het anders aan te pakken. De clubs willen hun privileges behouden en de politiek is (in aanloop naar de verkiezingen) te laf om orde op zaken te stellen.

Tot wat te veel geld kan leiden, zien we in Oostende. In de vijf seizoenen dat KV Oostende in handen was van Marc Coucke verdrievoudigde het budget van ruim vijf naar zo'n vijftien miljoen euro. De loonmassa verviervoudigde echter en bedroeg volgens sommige bronnen bijna negentig procent van het budget, terwijl vijftig procent het maximum zou mogen zijn.

KV Oostende draagt nu de gevolgen van het zotte en roekeloze beleid van Marc Coucke. De kern zit vol overbodige spelers met veel te hoge salarissen. Bovendien werden wraakroepende commissies toegekend aan makelaars. Het zou de puissant rijke Coucke sieren als hij de financiële puinhoop die hij zelf creëerde zou opruimen. Als hij ooit een hart heeft gehad voor de kustploeg had hij dat echter al gedaan.

Zelfs een verstandige supporter als Martin Heylen is in de Oostendehype van Coucke, iets wat makkelijker is dan een club goed besturen, meegegaan en geloofde dat KVO in eigen land de successen aan elkaar zou rijgen en Europa bestormen. Ook al zijn er ontelbare voorbeelden dat kunstmatige financiële injecties alleen tot drama's leiden. De suikerooms houden het vroeg of laat immers voor bekeken en dan volgt de kater.

De Egyptenaar Maged Samy geloofde zelfs dat hij met Lierse Europese bekers kon winnen, maar leidde integendeel de Pallieters naar het faillissement. Wat gebeurt er straks met het gedegradeerde Lokeren? En dat met een voorzitter die nochtans echt een hart heeft voor zijn club.

Om de invloed van zogenaamde wilde weldoeners in te perken introduceerde de UEFA in 2011 de regels van financiële fair play. Investeren in het stadion en de jeugdwerking mag onbeperkt gebeuren, maar de andere uitgaven moeten in balans zijn met de voetbalgerelateerde inkomsten. De onthullingen van Football Leaks toonden aan dat Manchester City en Paris Saint-Germain die regels flagrant omzeilden en beide clubs dreigen nu uitgesloten te worden van deelneming aan de Europese bekercompetities.

Het is de hoogste tijd dat we ook in eigen land regels van financiële fair play invoeren. De clubs mogen ook bij ons nog alleen uitgeven wat ze ontvangen. Alleen zo kunnen drama's als Lierse en (hopelijk) KV Oostende vermeden worden.

Miljonairs die in het voetbal stappen, zullen aanvoeren dat dit het status quo in de hand werkt. Dat klopt, maar wat hebben we aan artificiële topclubs die eerder vroeg dan laat op een catastrofe uitdraaien? Niets of niemand houdt bovendien een club tegen om langzaam maar zeker op een duurzame manier naar de top te groeien.

Kleinere clubs moeten die kans ook krijgen. In onze competitieformule is dat niet het geval. Over twee weken begint het seizoen pas echt en wordt er op twee fronten gestreden. In play-off 1 in volle stadions voor de prijzen en in play-off 2 in lege stadions voor ... ja, voor wat eigenlijk? Play-off 1 en 2 betekent een verschil van een paar miljoenen aan inkomsten en dan hebben we het nog niet over de sportieve meerwaarde.

Play-off 1 en 2 is dag en nacht. De hemel en de hel. Topclubs als Anderlecht en vooral AA Gent kenden de voorbije maanden dezelfde angsten als kleinere clubs die dreigen in 1B te verzeilen. Ivan De Witte heeft gelijk: waar veel geld aanwezig is en geen regelgeving zijn er problemen, maar de regelgeving moet iedereen gelijke kansen bieden en die bestaan niet in een format waarvan hij zich o zo graag de geestelijke vader noemt.

'Waar veel geld aanwezig is en geen regelgeving komen er problemen', zei AA Gentvoorzitter Ivan De Witte zondag in De zevende dag. De nagel op de kop. Het Belgische voetbal is al decennia slachtoffer van de 'laissez faire laissez aller'-politiek van de voetbalbond en misschien vooral de Pro League, waarvan De Witte jarenlang voorzitter was. En het is godgeklaagd dat het grootste schandaal uit onze voetbalgeschiedenis nauwelijks aanleiding is om het anders aan te pakken. De clubs willen hun privileges behouden en de politiek is (in aanloop naar de verkiezingen) te laf om orde op zaken te stellen. Tot wat te veel geld kan leiden, zien we in Oostende. In de vijf seizoenen dat KV Oostende in handen was van Marc Coucke verdrievoudigde het budget van ruim vijf naar zo'n vijftien miljoen euro. De loonmassa verviervoudigde echter en bedroeg volgens sommige bronnen bijna negentig procent van het budget, terwijl vijftig procent het maximum zou mogen zijn. KV Oostende draagt nu de gevolgen van het zotte en roekeloze beleid van Marc Coucke. De kern zit vol overbodige spelers met veel te hoge salarissen. Bovendien werden wraakroepende commissies toegekend aan makelaars. Het zou de puissant rijke Coucke sieren als hij de financiële puinhoop die hij zelf creëerde zou opruimen. Als hij ooit een hart heeft gehad voor de kustploeg had hij dat echter al gedaan. Zelfs een verstandige supporter als Martin Heylen is in de Oostendehype van Coucke, iets wat makkelijker is dan een club goed besturen, meegegaan en geloofde dat KVO in eigen land de successen aan elkaar zou rijgen en Europa bestormen. Ook al zijn er ontelbare voorbeelden dat kunstmatige financiële injecties alleen tot drama's leiden. De suikerooms houden het vroeg of laat immers voor bekeken en dan volgt de kater. De Egyptenaar Maged Samy geloofde zelfs dat hij met Lierse Europese bekers kon winnen, maar leidde integendeel de Pallieters naar het faillissement. Wat gebeurt er straks met het gedegradeerde Lokeren? En dat met een voorzitter die nochtans echt een hart heeft voor zijn club. Om de invloed van zogenaamde wilde weldoeners in te perken introduceerde de UEFA in 2011 de regels van financiële fair play. Investeren in het stadion en de jeugdwerking mag onbeperkt gebeuren, maar de andere uitgaven moeten in balans zijn met de voetbalgerelateerde inkomsten. De onthullingen van Football Leaks toonden aan dat Manchester City en Paris Saint-Germain die regels flagrant omzeilden en beide clubs dreigen nu uitgesloten te worden van deelneming aan de Europese bekercompetities. Het is de hoogste tijd dat we ook in eigen land regels van financiële fair play invoeren. De clubs mogen ook bij ons nog alleen uitgeven wat ze ontvangen. Alleen zo kunnen drama's als Lierse en (hopelijk) KV Oostende vermeden worden. Miljonairs die in het voetbal stappen, zullen aanvoeren dat dit het status quo in de hand werkt. Dat klopt, maar wat hebben we aan artificiële topclubs die eerder vroeg dan laat op een catastrofe uitdraaien? Niets of niemand houdt bovendien een club tegen om langzaam maar zeker op een duurzame manier naar de top te groeien. Kleinere clubs moeten die kans ook krijgen. In onze competitieformule is dat niet het geval. Over twee weken begint het seizoen pas echt en wordt er op twee fronten gestreden. In play-off 1 in volle stadions voor de prijzen en in play-off 2 in lege stadions voor ... ja, voor wat eigenlijk? Play-off 1 en 2 betekent een verschil van een paar miljoenen aan inkomsten en dan hebben we het nog niet over de sportieve meerwaarde. Play-off 1 en 2 is dag en nacht. De hemel en de hel. Topclubs als Anderlecht en vooral AA Gent kenden de voorbije maanden dezelfde angsten als kleinere clubs die dreigen in 1B te verzeilen. Ivan De Witte heeft gelijk: waar veel geld aanwezig is en geen regelgeving zijn er problemen, maar de regelgeving moet iedereen gelijke kansen bieden en die bestaan niet in een format waarvan hij zich o zo graag de geestelijke vader noemt.