Je verandert niet elk jaar ongestraft een halve ploeg. Dat zonder continuïteit en automatismen succes uitblijft, weten de Rouches nu wel heel zeker. Standard is het afgelopen seizoen een anonieme ploeg geworden, een rol waar ze in Luik al lang niet meer aan gewend waren.

Toch had het nog helemaal anders kunnen lopen, net zoals een paar jaar geleden toen de Rouches zich maar nipt plaatsten voor PO 1, maar daar furieus uit de startblokken schoten en zonder de blessure van Mehdi Carcela waarschijnlijk nog tot kampioen kronen in de laatste wedstrijd op Genk.

Voor de aftrap vandaag zal Standard nog wel eens terugdenken aan de heenmatch in Charleroi, toen het zelf verzuimde de kansen af te werken en vooral daarom de boot in ging. Een week eerder had het zich al laten verrassen door een uitermate sterk voetballend AA Gent, dat toen voor het eerst toonde kandidaat-kampioen te zijn. Na Charleroi ging Standard ook nog eens troosteloos verliezen op Kortrijk. Die nul op negen sneed de benen af van een team dat op de eerste twee speeldagen van PO1 de beste indruk had gelaten. Na die nul op negen overtuigde Standard opnieuw tegen Club, Kortrijk en op Anderlecht, maar had het de rol bovenin al moeten lossen.

Zonder die inzinking hadden de Rouches donderdag in Gent zelf om de titel kunnen knokken, en had vanavond de apotheose kunnen volgen in eigen stadion.

Nu moet Standard nog knokken voor een Europees ticket en is het een raadsel hoe het team er in juli uit zal zien, met tal van ontevreden spelers die luidop aankondigden weg te willen. De tijd dat voetballers graag op Standard bleven, lijkt voorbij.

Als de Rouches naast een Europees ticket pakken tegen één van hun aartsrivalen, zit de club helemaal in het slop.

Maar ook als Standard wél Europees voetbalt, heeft Roland Duchâtelet de komende weken veel werk aan de winkel.

Zou hij nog eens voor Felice Mazzu durven gaan? Of overtuigt hij Erik Gerets om zijn pensioen toch nog uit te stellen?

Dat zou pas een stunt zijn.

Je verandert niet elk jaar ongestraft een halve ploeg. Dat zonder continuïteit en automatismen succes uitblijft, weten de Rouches nu wel heel zeker. Standard is het afgelopen seizoen een anonieme ploeg geworden, een rol waar ze in Luik al lang niet meer aan gewend waren.Toch had het nog helemaal anders kunnen lopen, net zoals een paar jaar geleden toen de Rouches zich maar nipt plaatsten voor PO 1, maar daar furieus uit de startblokken schoten en zonder de blessure van Mehdi Carcela waarschijnlijk nog tot kampioen kronen in de laatste wedstrijd op Genk.Voor de aftrap vandaag zal Standard nog wel eens terugdenken aan de heenmatch in Charleroi, toen het zelf verzuimde de kansen af te werken en vooral daarom de boot in ging. Een week eerder had het zich al laten verrassen door een uitermate sterk voetballend AA Gent, dat toen voor het eerst toonde kandidaat-kampioen te zijn. Na Charleroi ging Standard ook nog eens troosteloos verliezen op Kortrijk. Die nul op negen sneed de benen af van een team dat op de eerste twee speeldagen van PO1 de beste indruk had gelaten. Na die nul op negen overtuigde Standard opnieuw tegen Club, Kortrijk en op Anderlecht, maar had het de rol bovenin al moeten lossen.Zonder die inzinking hadden de Rouches donderdag in Gent zelf om de titel kunnen knokken, en had vanavond de apotheose kunnen volgen in eigen stadion.Nu moet Standard nog knokken voor een Europees ticket en is het een raadsel hoe het team er in juli uit zal zien, met tal van ontevreden spelers die luidop aankondigden weg te willen. De tijd dat voetballers graag op Standard bleven, lijkt voorbij.Als de Rouches naast een Europees ticket pakken tegen één van hun aartsrivalen, zit de club helemaal in het slop.Maar ook als Standard wél Europees voetbalt, heeft Roland Duchâtelet de komende weken veel werk aan de winkel.Zou hij nog eens voor Felice Mazzu durven gaan? Of overtuigt hij Erik Gerets om zijn pensioen toch nog uit te stellen?Dat zou pas een stunt zijn.