Paars-wit trok daarvoor steevast naar Huizingen, aan de rand van Brussel. Over die retraites doen de meest wonderlijke verhalen de ronde. Spelers haalden grappen uit. Die waren niet allemaal even proper. Als de elektriciteit uitviel bijvoorbeeld, dan wist iedereen hoe laat het was. Dan had Wilfried Puis, de legendarische linksbuiten, datgene aan de deurklink gesmeerd wat de kleurrijke verdediger Gille Van Binst steevast 'een bruin niet welriekend goedje' noemde. Puis deed nochtans amper zijn mond open, hij was buiten het veld een van de meest onopvallende spelers.
...

Paars-wit trok daarvoor steevast naar Huizingen, aan de rand van Brussel. Over die retraites doen de meest wonderlijke verhalen de ronde. Spelers haalden grappen uit. Die waren niet allemaal even proper. Als de elektriciteit uitviel bijvoorbeeld, dan wist iedereen hoe laat het was. Dan had Wilfried Puis, de legendarische linksbuiten, datgene aan de deurklink gesmeerd wat de kleurrijke verdediger Gille Van Binst steevast 'een bruin niet welriekend goedje' noemde. Puis deed nochtans amper zijn mond open, hij was buiten het veld een van de meest onopvallende spelers.Heel bont maakte Tomislav Ivic het in zijn periode als trainer van Anderlecht. Hij trok op Oudejaarsavond 1980 met de ploeg op afzondering naar een chic hotel in Genval. Anderlecht moest namelijk op 2 januari een bekermatch spelen op Waterschei. Een lastige klus tegen een felle ploeg en daarom konden er maar best geen risico's genomen worden. Sport '80, de voorloper van Sport/Voetbalmagazine, stuurde toen een journalist en een fotograaf mee op afzondering. Zij zagen hoe de spelers zich gruwelijk ergerden, al had Ivic wel een gunst toegestaan: om middernacht mocht iedereen kort naar zijn echtgenote bellen. Anderlecht verloor niettemin de wedstrijd terwijl de meeste spelers van Waterschei in de overgang van oud naar nieuw nauwelijks hun bed hadden gezien. Het verhaal zou niet meteen verschijnen. Maar wel zes maanden later, toen Anderlecht kampioen werd.Heel professioneel gaat het eraan toe als Anderlecht nu op afzondering trekt. Alles is tot in de puntjes geregeld. Dat was vroeger wel anders. Wie in boeken duikt, stuit op de meest bizarre verhalen. Toen Anderlecht in 1956 naar Manchester United trok voor de toenmalige Europacup voor Landskampioenen gingen de spelers bijvoorbeeld de avond voordien naar de bioscoop. De film beviel de Brusselaars beter dan de match want Anderlecht verloor met 10-0.Een heel avontuur was de eerste Europese match van Club Brugge op Sporting Lissabon. Een van de Brugse spelers, aanvaller Gilbert Bailliu, had nog nooit gevlogen en kreeg van zijn ploegmaats het advies om vooraf een stevige whisky te drinken. Dat bleek hem niet zo goed te bekomen. Toen de spelers in de Portugese hoofdstad arriveerden, maakten ze eerst een toeristische uitstap. Vervolgens gingen ze het mythische stadion van Benfica bezoeken.Tijdens Europese verplaatsingen worden journalisten altijd vergast op een persdiner. Betaald door de club. Toen waren de geplogenheden soms anders. Het bestuur van Club Brugge werd door de bestuurslui van Sporting Lissabon uitgenodigd voor een receptie en de meegereisde Belgische journalisten mochten mee. Dat gebeurde niet in een restaurant waar een plechtige speech werd gehouden, maar in een ongedwongen en onbevangen sfeer ten huize van de voorzitter van Sporting. Die gaf iedereen achteraf een map met info over zijn club en... een doos Portugese sardienen.