KV Kortrijk - KAS Eupen, dat is de op één na verst mogelijke verplaatsing in onze Jupiler Pro League. Liefst 230 kilometer dienden de bezoekers uit de Oostkantons af te leggen, hetzij bijna drie uur met de bus. Alleen Oostende (250 km) is een nog grotere expeditie voor de Eupenaars.
...

KV Kortrijk - KAS Eupen, dat is de op één na verst mogelijke verplaatsing in onze Jupiler Pro League. Liefst 230 kilometer dienden de bezoekers uit de Oostkantons af te leggen, hetzij bijna drie uur met de bus. Alleen Oostende (250 km) is een nog grotere expeditie voor de Eupenaars. Wanneer we ons op zaterdagnamiddag 22 januari ruim twee uur voor de aftrap aanmelden aan het Guldensporenstadion valt er weinig leven te bespeuren in en rond de hoofdingang langs de Moorseelsestraat. Enkel de vliegtuigjes die opstijgen en landen op de naburige luchthaven van Wevelgem kapen op dat moment de aandacht. Het betreft nog een wedstrijd zonder publiek - de laatste voor de versoepelingen vanaf 28 januari. Geen animo in café De Kouter, het supporterslokaal aan het stadion, geen overvolle parkings of van gezelligheid dampende hamburgerkraampjes. Jelle Rabaeys, B2B Sales & Marketing en verantwoordelijk voor de B2B ticketing, verwelkomt ons aan de inkom. Veel hospitalitywerk is er in deze aparte coronatijden niet bij voor hem, dus springt Jelle in waar nodig. Daar hoort de controle van ticketjes bij of het bemannen van de vipbar. 'We ontvangen ondanks de maatregelen toch nog ongeveer 150 mensen', legt hij uit. 'Dat zijn voornamelijk stewards, bestuursleden en politie.' Eens de toegangspoorten voorbij, treffen we 50 meter verder een klein lokaaltje onderaan staantribune I waar de voltallige kern van KV Kortrijk aandachtig zit te luisteren naar een tactische uitleg van Karim Belhocine. Terwijl de T1 wedstrijdbeelden laat zien op een groot tv-scherm achter hem, kruisen onze blikken even. Belhocine blijkt duidelijk verbaasd zo vroeg voor de wedstrijd al pottenkijkers van de pers te bespeuren. Nochtans lopen er ook al heel wat medialui op het veld: de crew van betaalzender Eleven Sports brengt alles in gereedheid voor de live uitzending. Installeren van camera's, kabels trekken, de opname van een kort praatje met de trainers,... Het gebeurt onder het goedkeurende oog van Marc De Clerck, de matchdelegate die aan de rand van het veld toekijkt. In naam van de Pro League inspecteert hij of alle voorbereidingen zijn getroffen voor een goed verloop van de wedstrijd en is hij belast met het schrijven van een rapport. Zo'n anderhalf uur voor de wedstrijd zit Marc samen met de scheidsrechters, de teamafgevaardigden en de veiligheidsdiensten. We laten hem vertrekken naar de vergadering - verboden terrein voor ons, net als de kleedkamers en de spelerstunnel - en zien ondertussen twee dames langslopen met plateaus vol aanlokkelijke etenswaren. An is verantwoordelijk voor de perszaal en Roos voor de spelers. 'De spelers noemen mij mammie', vertelt Roos. 'Mijn kinderen grappen daar zelfs mee, dan vragen ze wanneer ze hun broers eens zien op de club?' An kwam bij KV terecht nadat ze zich had ingeschreven bij AGO Jobs & HR. Hoewel ze een job in het onderwijs heeft, wilde ze graag in het weekend iets om handen hebben. Sindsdien is ze verantwoordelijke voor de perszaal op KV Kortrijk. De broodjes die op haar schotel liggen zijn voor de pers, geeft ze ons nog attent mee. 'En er is verse soep, kom straks gerust langs.' We botsen op persverantwoordelijke Eddy Soetaert - aan wie onze dank voor het faciliteren van deze reportage - , druk in gesprek met fanbasemanager Simon Clinckemaillie. Die laatste is ook verantwoordelijk voor alle horecapunten, de personeelsplanning op wedstrijddagen en de fangerelateerde events. Hij attendeert ons op de rookmachine boven de spelerstunnel vlak naast ons. Het is de trots van KVK, zo blijkt. 'Dit is de snelste en luidste rookmachine van het land.' In tijden zonder fans ziet de taakindeling van de fanbasemanager er lichtjes anders uit: 'Vandaag sta ik even achter de bar voor de bediening van de weinige mensen die toch op de match zijn. Normaal werken we hier met een team van 40 tot 60 mensen, maar die zijn er nu niet.' Om 14.45 uur arriveert de spelersbus van KAS Eupen aan het stadion. De stewards verwelkomen de bezoekers hartelijk. Verrassend is de variatie aan hiërarchische rangen binnen het systeem van stewards. Divisiechef Jackie staat ons met veel plezier te woord: 'Onze enige taak nu bestaat uit het controleren van de toegangspoorten, zodat er geen supporters binnen geraken. Binnen in het stadion controleren we of de coronamaatregelen nageleefd worden. Op zich is dat luxe, maar eigenlijk is het ook saai op deze manier. Geef mij dan maar de nervositeit van de derby tegen Zulte Waregem. Dan loopt iedereen hier op de toppen van zijn tenen.' Onderaan in de catacomben van de familietribune is een klein lokaaltje voorzien voor het Vlaamse Kruis, een ploeg van vijf vrijwilligers. We treffen hen op een moment dat ze oefenen op het heffen van de brancard. 'Zoiets moet je gecoördineerd doen', legt ploegbaas Bart uit. 'Omdat je met mensen van verschillende lengtes werkt, riskeer je dat de brancard scheef getild wordt. En dat wil je echt niet zien op een veld wanneer je een speler naar de kant brengt. Wij moeten ook het stadion goed kennen: waar de uitgangen zijn, of hoe de tribunes heten. Want ook bij ongevallen met supporters moeten we in actie komen.' Onze zwerftocht doorheen het Guldensporenstadion leidt ons verder naar de viploge bovenaan de hoofdtribune. Daar krijgen de bestuursploegen van beide clubs toch een maaltijd geserveerd, zij het in aparte ruimtes. CEO Matthias Leterme en voorzitter Ronny Verhelst ogen nog bijzonder ontspannen. Een speler die net aangeworven werd, Bryan Reynolds (een Amerikaanse rechtsachter gehuurd van AS Roma), krijgt er een rondleiding en wordt ondertussen gefilmd door Kurt Bourgois van KVK-tv. Vlak naast de vipruimte bevinden zich twee glazen lokaaltjes. Het ene doet dienst als controletoren voor de veiligheidsdiensten, het andere wordt bevolkt door de stadionspeaker, een verantwoordelijke voor de LED-boarding en een verantwoordelijke voor het scorebord, die tegelijkertijd ook de muziekbediening doet. Op zijn laptop zien we een playlist op Spotify openstaan. Een zeer eclectische mix van Nirvana en Blur tot Brihang en Kanye West. De keuze van de spelers, zo blijkt. Zij mogen elk een nummer kiezen dat dan afgespeeld wordt tijdens de opwarming. Pieter Vandoolaeghe neemt ons ondertussen bij de arm, hij is verantwoordelijk voor de vipruimte. Een sympathieke West-Vlaming en een geboren verkoper die ongevraagd alle troeven van het stadion toelicht. Zo werden er tijdens corona grote verbouwingswerken gedaan in de familietribune, met onder andere een animatiezaal waar kinderen tijdens de wedstrijd zelf in een commentaarbox kunnen kruipen of een tifo leren maken. De Kids Club telt nu 300 leden en groeit snel in populariteit, geeft Pieter ons mee. De viploge telt in normale omstandigheden een 500-tal eetlustigen, maar bij de topaffiches (tegen Zulte Waregem, Club Brugge en Anderlecht) zijn dat er exact 892, de maximumcapaciteit. In die gevallen wordt er uitgeweken naar de showroom van de BMW-garage die vlak naast het stadion ligt. 'Toch een unieke locatie voor een diner, niet?', glimlacht Pieter. Een geboren verkoper, we vertelden het u al. De wedstrijd is ondertussen op gang getrapt. Terwijl we ons in de Inofec Lounge onderaan de hoofdtribune even gaan verwarmen aan een koffie stapt mevrouw Kristof D'haene binnen met zoontje Jerôme. Hij heeft net zijn moment de gloire beleefd. Toen zijn papa vlak voor de aftrap gehuldigd werd voor zijn 200e wedstrijd in het shirt van KV Kortrijk, mocht hij mee het veld op. Schijnbaar nog onder de indruk van de gebeurtenissen blijft kleine Jerôme aan de deur van de cafetaria staan, vragend en wijzend naar zijn papa, die enkele meters daarvandaan alweer over de linkerflank raast. Het Kereltje, de mascotte van KV Kortrijk, staat intussen wat troosteloos naar de match te kijken, eenzaam vanuit de staantribune waar normaal gezien de rumoerige spionkop plaatsneemt. Het voordeel is dan wel dat Wilfried, want zo heet de man onder het pak, tijd heeft om een praatje met ons te maken. 'Meestal concentreer ik me op de familietribune, de kinderen krijg je het makkelijkst mee', verklapt hij een van zijn trucs. Tijdens de rust trekken we even naar de Moorseelsestraat om de temperatuur te meten in een van de cafeetjes daar. Profiteren die nu van het feit dat KVK-fans niet in het stadion kunnen? Neen, zo merken we snel wanneer we een nagenoeg leeg café De Vlaskapel betreden. In normale tijden is het hier een drukte van jewelste, verzekert de uitbater ons. Wel trouw op post is Judith. Zij zit hier bij elke wedstrijd van haar geliefde KVK. 'Anders zit ik toch maar alleen thuis. Hier ontmoet ik gelijkgestemden en kan ik eens een praatje maken. Mijn zoon heeft een abonnement op Kortrijk, maar ik ben liever hier', vertelt ze. Na rust maakt Kortrijkspits Billel Messaoudi 1-1 gelijk. Meteen ook de eindscore van de partij. Een kwieke jongeman raast ons voorbij en vraagt terloops: 'Heb jij de goal gezien?' Dat is Cederique Dujardin, de stadionverantwoordelijke. Slechts zelden ziet hij een stukje van de wedstrijd, wat overigens voor de meeste clubmedewerkers geldt. Cederique is een manusje-van-alles, die tijdens de week het wagenparkbeheer doet, de onderhoudswerken in het stadion coördineert en op een wedstrijddag zoals vandaag zelfs pasta bestelt, zodat de spelers van beide ploegen eten hebben voor ze naar huis trekken. Hij is de laatste man op post. Om stipt 19 uur knipt hij de lichten uit aan het stadion van stamnummer 19. De werkdag zit erop.