Zelden is het verlangen naar voetbal zo groot geweest als op dit moment. De bekerfinale was afgelopen zaterdag een soort prelude, komend weekend gaat het echt beginnen. Voorbij is eindelijk de ontluisterende soap die de Pro League opvoerde in een zoeken naar de juiste competitieformule. Wie nu nog in deze wereld van opgeblazen ego's het woord solidariteit in de mond durft te nemen, maakt zich hopeloos belachelijk. Wat na dit wrange treurspel past is schaamte, diepe schaamte.

Dit land loopt gebukt onder een gebrek aan leiderschap en daadkracht. De soms schrijnende tegenspraak over de juiste maatregelen in deze coronatijden, zowel van politici als bij momenten ook van virologen, het straalde af op de voetbalwereld. De roep om meer duidelijkheid en onafhankelijkheid binnen de Pro League weerklinkt al lang. Maar het is de vraag of ook nu daar iets mee wordt gedaan.

Na een onderbreking neemt Sport/Voetbalmagazine aan de vooravond van deze competitie de draad weer op. Met de journalistieke wapens die met dit blad verweven zijn en met een verdere uitbreiding van onze site die de afgelopen maanden al was ingezet. Dit nummer is de traditionele voetbalbijbel voor het nieuwe seizoen. In hoeverre we ons nu echt zullen bewegen in een nieuw voetballandschap, zal de toekomst uitwijzen. Bij het uitbreken van het coronavirus waren er horrorscenario's. Clubs zouden over de kop gaan, de hele voetbalwereld was gebouwd op los zand, er was op alle niveaus nood aan reflectie. Met waanzinnig hoge transfersommen en salarissen had het voetbal nog voor de coronacrisis de grens van de decadentie ruim overschreden.

Het kan niet dat de nieuwe voetbalrealiteit de oude is.

In zijn zoektocht naar een nieuwe identiteit zal het voetbal zich opnieuw moeten definiëren. Er is een radicale verandering in de manier van denken nodig. Clubs zijn minder kapitaalkrachtig, internationaal lijken transfers van 100 miljoen euro amper nog mogelijk. Het kan niet dat de nieuwe voetbalrealiteit de oude is. Dat het wat dat betreft bij de clubs tot een zekere harmonisering in Europa kan komen, is allicht een ijdele gedachte. Uiteindelijk veegt iedereen altijd alleen voor eigen deur.

Over een doorstroming van meer eigen talent werd door onze clubs de voorbije weken luidop gesproken. Het leek een noodzakelijk gegeven: nu de geldkraan steeds meer lijkt dichtgeslibd, is het tijd om het eigen patrimonium te ontdekken. Toch overspoelen tijdens de transferperiode ook nu weer een vloed aan nieuwe buitenlanders onze competitie. En die trend zal aanhouden nu het nog tot 5 oktober mogelijk is om aankopen te verrichten. Alleen zal het vooral weer gaan om tweedehandsmateriaal.

Tot veel machtsverschuivingen zal het alleszins niet leiden. Club Brugge blijft de grote favoriet. Het drijft op de kracht van de continuïteit, al werd de kampioen in de bekerfinale door Antwerp brutaal wakker geschud. Die nederlaag kan alle stevige fundamenten die werden gemetseld niet plots afbreken. De beker kan Antwerp een nieuwe boost geven, terwijl ook KAA Gent de kloof met de echte top wil verkleinen. De verwachtingen van de bestuurlijke top zijn daar groot, het valt voor de Buffalo's te hopen dat midden deze brandende ambitie de rust wordt bewaard.

Andere vragen zijn er genoeg. Kan Sporting Charleroi bevestigen? Werkt KRC Genk de ideeën van Hannes Wolf uit? Trekken de andere krijtlijnen van Anderlecht zich door tot op het veld? Hoe zwaar weegt Standard? Zijn K Beerschot VA en OH Leuven na woelige weken klaar voor 1A? En hoe gaat Waasland-Beveren, door sommigen ten onrechte als de boosdoener van het circus van de laatste weken aanzien, met die kritiek om?

Zo duiken we een nieuw voetbalseizoen in. Voorlopig zonder toeschouwers. Maar vooral met een ander bewustzijn.

Zelden is het verlangen naar voetbal zo groot geweest als op dit moment. De bekerfinale was afgelopen zaterdag een soort prelude, komend weekend gaat het echt beginnen. Voorbij is eindelijk de ontluisterende soap die de Pro League opvoerde in een zoeken naar de juiste competitieformule. Wie nu nog in deze wereld van opgeblazen ego's het woord solidariteit in de mond durft te nemen, maakt zich hopeloos belachelijk. Wat na dit wrange treurspel past is schaamte, diepe schaamte. Dit land loopt gebukt onder een gebrek aan leiderschap en daadkracht. De soms schrijnende tegenspraak over de juiste maatregelen in deze coronatijden, zowel van politici als bij momenten ook van virologen, het straalde af op de voetbalwereld. De roep om meer duidelijkheid en onafhankelijkheid binnen de Pro League weerklinkt al lang. Maar het is de vraag of ook nu daar iets mee wordt gedaan. Na een onderbreking neemt Sport/Voetbalmagazine aan de vooravond van deze competitie de draad weer op. Met de journalistieke wapens die met dit blad verweven zijn en met een verdere uitbreiding van onze site die de afgelopen maanden al was ingezet. Dit nummer is de traditionele voetbalbijbel voor het nieuwe seizoen. In hoeverre we ons nu echt zullen bewegen in een nieuw voetballandschap, zal de toekomst uitwijzen. Bij het uitbreken van het coronavirus waren er horrorscenario's. Clubs zouden over de kop gaan, de hele voetbalwereld was gebouwd op los zand, er was op alle niveaus nood aan reflectie. Met waanzinnig hoge transfersommen en salarissen had het voetbal nog voor de coronacrisis de grens van de decadentie ruim overschreden.In zijn zoektocht naar een nieuwe identiteit zal het voetbal zich opnieuw moeten definiëren. Er is een radicale verandering in de manier van denken nodig. Clubs zijn minder kapitaalkrachtig, internationaal lijken transfers van 100 miljoen euro amper nog mogelijk. Het kan niet dat de nieuwe voetbalrealiteit de oude is. Dat het wat dat betreft bij de clubs tot een zekere harmonisering in Europa kan komen, is allicht een ijdele gedachte. Uiteindelijk veegt iedereen altijd alleen voor eigen deur. Over een doorstroming van meer eigen talent werd door onze clubs de voorbije weken luidop gesproken. Het leek een noodzakelijk gegeven: nu de geldkraan steeds meer lijkt dichtgeslibd, is het tijd om het eigen patrimonium te ontdekken. Toch overspoelen tijdens de transferperiode ook nu weer een vloed aan nieuwe buitenlanders onze competitie. En die trend zal aanhouden nu het nog tot 5 oktober mogelijk is om aankopen te verrichten. Alleen zal het vooral weer gaan om tweedehandsmateriaal. Tot veel machtsverschuivingen zal het alleszins niet leiden. Club Brugge blijft de grote favoriet. Het drijft op de kracht van de continuïteit, al werd de kampioen in de bekerfinale door Antwerp brutaal wakker geschud. Die nederlaag kan alle stevige fundamenten die werden gemetseld niet plots afbreken. De beker kan Antwerp een nieuwe boost geven, terwijl ook KAA Gent de kloof met de echte top wil verkleinen. De verwachtingen van de bestuurlijke top zijn daar groot, het valt voor de Buffalo's te hopen dat midden deze brandende ambitie de rust wordt bewaard. Andere vragen zijn er genoeg. Kan Sporting Charleroi bevestigen? Werkt KRC Genk de ideeën van Hannes Wolf uit? Trekken de andere krijtlijnen van Anderlecht zich door tot op het veld? Hoe zwaar weegt Standard? Zijn K Beerschot VA en OH Leuven na woelige weken klaar voor 1A? En hoe gaat Waasland-Beveren, door sommigen ten onrechte als de boosdoener van het circus van de laatste weken aanzien, met die kritiek om? Zo duiken we een nieuw voetbalseizoen in. Voorlopig zonder toeschouwers. Maar vooral met een ander bewustzijn.