Vrijdagmorgen om half elf was de Bacardibar in Tribune 2 van het Constant Vanden Stockstadion al goed gevuld, al werd er meer koffie gedronken dan drankjes die je in een bar met deze naam zou verwachten. Het was een ontspannen, bij momenten emotionele Roger Vanden Stock die zijn gasten, de Belgische pers, ontving. Met die Belgische pers had hij vooral contact tijdens de talrijke Europese verplaatsingen, bij het traditionele persdiner, één van de weinige keren waarop Belgische journalisten nog eens een das droegen. Ten tijde van Rogers vader gaf die dikwijls al een hint over wat er in het buitenland qua dresscode van de pers verwacht werd, door in de geschenkendoos een das van Pierre Cardin te stoppen.
...

Vrijdagmorgen om half elf was de Bacardibar in Tribune 2 van het Constant Vanden Stockstadion al goed gevuld, al werd er meer koffie gedronken dan drankjes die je in een bar met deze naam zou verwachten. Het was een ontspannen, bij momenten emotionele Roger Vanden Stock die zijn gasten, de Belgische pers, ontving. Met die Belgische pers had hij vooral contact tijdens de talrijke Europese verplaatsingen, bij het traditionele persdiner, één van de weinige keren waarop Belgische journalisten nog eens een das droegen. Ten tijde van Rogers vader gaf die dikwijls al een hint over wat er in het buitenland qua dresscode van de pers verwacht werd, door in de geschenkendoos een das van Pierre Cardin te stoppen.Het laatste Europese persdiner vond begin december plaats, toen Anderlecht op Celtic Glasgow won, en Roger na afloop de meegereisde fans ging groeten, omdat hij diep in zichzelf wist dat het zijn laatste Europese verplaatsing als voorzitter was.'Op die Europese verplaatsingen lieten we ons meestal gaan om te vertellen wat er echt op ons hart lag', blikte Roger vrijdagochtend terug. Zo gaf hij een aantal jaar geleden in Athene op het persdiner voor het eerst aan dat hij overwoog om Anderlecht over te laten. 'Ik wist toen goed wat ik zei, ik meende dat toen al.'In 22 jaar leerde hij wat hij kon verwachten: 'Als je verliest, krijg je kritiek, als voorzitter van Anderlecht. Altijd. Als je gelijk speelt dikwijls ook. Alleen als je wint, krijg je geen kritiek. Een voorzitter van Anderlecht moet optimist zijn, maar de laatste jaren werd ik meer realist.'Roger Vanden Stock volgde op 20 juni 1996 zijn vader op die voorzitter van Anderlecht was geweest sinds 1971. Het was geen gemakkelijke start, gaf hij vanochtend aan, ook met de affaire Nottingham, waarin hij meteen besliste komaf te maken met de last die zijn vader al die jaren had meegesleept, met een mediastorm tot gevolg die hij niet meteen zo groot had ingeschat. Zijn openheid en de vaste wil om op een andere manier de club te leiden, werden wél geapprecieerd. Roger Vanden Stock: 'Het begin was zeer, zéér moeilijk. De eerste titel pakten we pas na vier jaar, in 2000. Kijk nog maar eens naar de ploeg uit mijn eerste seizoen, wie daar op de foto staan, en je zal begrijpen dat het geen eenvoudig karwei was. Als je die lange aanloop naar de eerste titel mee rekent, kom ik uit aan een beter gemiddelde dan één titel om de twee jaar.' In totaal vierde Roger Vanden Stock als voorzitter net als zijn vader tien titels, de eerste in 2000, de laatste vorig seizoen.Al die jaren, benadrukte hij nog eens, heeft hij zijn trainers gesteund: 'Ook die van vorig jaar.' Soms was dat moeilijk, zoals die keer toen hij in het geheim Pär Zetterberg in Athene was gaan opzoeken toen die bij Olympiakos op een dood spoor leek te zitten, om hem ertoe te bewegen terug naar Anderlecht te komen. 'Pär wilde dat wel, maar vroeg of ik wel wist wat hij ginder verdiende. Dat was veel, véél geld, hoor. Enfin, uiteindelijk belooft hij me om terug te keren, maar vervolgens komt hij er terug in de ploeg, wint alle prijzen, maar houdt toch zijn woord. Ik was heel tevreden. Tot Hugo Broos zei dat Zetterberg, Scifo en Baseggio niet samen in één team op het middenveld konden spelen (blaast). Dat was even heel, héél moeilijk.'Met de familie Vanden Stock verdwijnt een stuk continuïteit die doorheen de geschiedenis van het Belgische profvoetbal liep. Toen het betaalde voetbal in België in 1974 werd ingevoerd, was Constant al drie jaar voorzitter van paarswit. Er verdwijnt ook een lokale verankering, zoals Jan Mulder onlangs nog opmerkte bij een terugblik in Sport/Voetbalmagazine: 'Geweldig toch, een club al die jaren geleid door mensen uit Anderlecht zelf?'Zondag volgt nog een huldiging in de laatste thuismatch van de competitie. 's Anderdaags vertrekt Roger Vanden Stock voor een lange vakantie met de familie. 'Tot vijftien april ben ik weg uit België. Laat ons hopen dat mijn opvolger evenveel successen mag vieren als ik mocht beleven.'