Zou Anderlecht na het ontslag van Hein Vanhaezebrouck echt een profiel hebben uitgetekend in zijn zoektocht naar een nieuwe trainer? Het heette aanvankelijk dat het iemand moest zijn die de typische waarden van paars-wit moest terugbrengen, aanvallend en attractief voetbal.

En vervolgens bleek Phillip Cocu bovenaan de lijst te staan. De Nederlander pakte met PSV drie titels in vijf jaar, maar zijn doel in Eindhoven een aanvallende spelcultuur te creëren, kwam nooit van de grond. PSV bleef een ploeg van de omschakeling, het spel was vaak niet om aan te zien. Zijn opvolger Mark van Bommel zorgde er in korte tijd wel voor die offensieve spelopvatting te installeren.

Fred Rutten is geen man van lange bespiegelingen, wel een winnaar.

Was Cocu, die kennelijk vier miljoen euro per jaar vroeg, dus wel de ideale man voor Anderlecht? En is er nagedacht over de spelfilosofie van al degenen die vervolgens de revue passeerden: eerst Frank de Boer, dan de weinig communicatieve Martin Jol en vervolgens Fred Rutten dus die uiteindelijk in de laatste rechte lijn in balans lag met de volslagen onbekende Deen Kasper Hjulmand. Redelijk lachwekkend zou het geweest om die aan te trekken terwijl je de indruk geeft te willen gaan voor een naam.

Maar een topper is Fred Rutten natuurlijk ook niet. Dat Anderlecht uiteindelijk bij hem terechtkwam nadat een aantal anderen afhaakten zegt, met alle respect, iets over de internationale afkalving van het Brusselse instituut.

Fred Rutten is een principiële man voor wie een contract nog een betekenis heeft. Hij kon vorige zomer naar zijn ex-club FC Twente, maar wilde zijn overeenkomst met het Israëlische Maccabi Haifa respecteren, ook al stond daar een opstapclausule in. Toen de technisch directeur van deze club, de Marokkaanse Nederlander Mo Allach, de laan werd uitgestuurd, stapte Rutten uit solidariteit mee op.

Op een bekeroverwinning met FC Twente na is de prijzenkast van Fred Rutten als trainer leeg. Daar, in de hem vertrouwde omgeving van de club waarvoor hij heel zijn carrière voetbalde, functioneerde hij ook het best.

Rutten werkte bij topclubs als PSV en Feyenoord, maar werd daar voor het einde van zijn contract op een zijspoor gezet. Net zoals zijn passage bij het roerige Schalke 04 door zwaar tegenvallende resultaten na negen maanden, in maart 2009, eindigde in een seizoen waarin er vooraf over het kampioenschap werd gesproken. Anderzijds zegt de huidige Ajax-trainer Erik ten Hag in zijn periode als assistent van PSV door Rutten te zijn geïnspireerd.

Het valt af te wachten of Fred Rutten de harde trainer is die de vaak naar gemakzucht en overschatting neigende Anderlecht-groep weer aan het voetballen krijgt. Naar buiten komt hij zachtaardig over, maar hij kan in de groep heel direct en bot zijn. Rutten kan goed met moeilijke karakters omgaan, hij is een peoplemanager die spelers beter maakt en graag met de jeugd werkt. Een man van lange bespiegelingen is hij niet. Wel een winnaar. De punten gaan boven alles. Waar welke trainer denkt daar anders over? De praktijk zal moeten aantonen wat er van al die kwalificaties overblijft. Ook van deze dat Rutten vooral autonoom wil werken.

Die aanstelling van Fred Rutten is mee de eerste beslissing van de nieuwe sportief directeur Frank Arnesen die zich vorige week donderdag tijdens zijn eerste persconferentie gevat presenteerde. Bij dat soort gelegenheden swingen de dooddoeners en holle kreten de pan uit. Anderlecht wil nu spelers die voor een meerwaarde zorgen, maar is dat niet de wens van iedere club?

De waarheid ligt alleen op het veld. Na alle speculaties over de nieuwe trainer heeft Anderlecht nu vooral nood aan rust. En aan een trainer die de groep weer scherp krijgt. Een nieuwe miscasting op dat vlak kan de bestuurlijke top zich echt niet veroorloven.

Zou Anderlecht na het ontslag van Hein Vanhaezebrouck echt een profiel hebben uitgetekend in zijn zoektocht naar een nieuwe trainer? Het heette aanvankelijk dat het iemand moest zijn die de typische waarden van paars-wit moest terugbrengen, aanvallend en attractief voetbal. En vervolgens bleek Phillip Cocu bovenaan de lijst te staan. De Nederlander pakte met PSV drie titels in vijf jaar, maar zijn doel in Eindhoven een aanvallende spelcultuur te creëren, kwam nooit van de grond. PSV bleef een ploeg van de omschakeling, het spel was vaak niet om aan te zien. Zijn opvolger Mark van Bommel zorgde er in korte tijd wel voor die offensieve spelopvatting te installeren. Was Cocu, die kennelijk vier miljoen euro per jaar vroeg, dus wel de ideale man voor Anderlecht? En is er nagedacht over de spelfilosofie van al degenen die vervolgens de revue passeerden: eerst Frank de Boer, dan de weinig communicatieve Martin Jol en vervolgens Fred Rutten dus die uiteindelijk in de laatste rechte lijn in balans lag met de volslagen onbekende Deen Kasper Hjulmand. Redelijk lachwekkend zou het geweest om die aan te trekken terwijl je de indruk geeft te willen gaan voor een naam. Maar een topper is Fred Rutten natuurlijk ook niet. Dat Anderlecht uiteindelijk bij hem terechtkwam nadat een aantal anderen afhaakten zegt, met alle respect, iets over de internationale afkalving van het Brusselse instituut. Fred Rutten is een principiële man voor wie een contract nog een betekenis heeft. Hij kon vorige zomer naar zijn ex-club FC Twente, maar wilde zijn overeenkomst met het Israëlische Maccabi Haifa respecteren, ook al stond daar een opstapclausule in. Toen de technisch directeur van deze club, de Marokkaanse Nederlander Mo Allach, de laan werd uitgestuurd, stapte Rutten uit solidariteit mee op. Op een bekeroverwinning met FC Twente na is de prijzenkast van Fred Rutten als trainer leeg. Daar, in de hem vertrouwde omgeving van de club waarvoor hij heel zijn carrière voetbalde, functioneerde hij ook het best. Rutten werkte bij topclubs als PSV en Feyenoord, maar werd daar voor het einde van zijn contract op een zijspoor gezet. Net zoals zijn passage bij het roerige Schalke 04 door zwaar tegenvallende resultaten na negen maanden, in maart 2009, eindigde in een seizoen waarin er vooraf over het kampioenschap werd gesproken. Anderzijds zegt de huidige Ajax-trainer Erik ten Hag in zijn periode als assistent van PSV door Rutten te zijn geïnspireerd. Het valt af te wachten of Fred Rutten de harde trainer is die de vaak naar gemakzucht en overschatting neigende Anderlecht-groep weer aan het voetballen krijgt. Naar buiten komt hij zachtaardig over, maar hij kan in de groep heel direct en bot zijn. Rutten kan goed met moeilijke karakters omgaan, hij is een peoplemanager die spelers beter maakt en graag met de jeugd werkt. Een man van lange bespiegelingen is hij niet. Wel een winnaar. De punten gaan boven alles. Waar welke trainer denkt daar anders over? De praktijk zal moeten aantonen wat er van al die kwalificaties overblijft. Ook van deze dat Rutten vooral autonoom wil werken. Die aanstelling van Fred Rutten is mee de eerste beslissing van de nieuwe sportief directeur Frank Arnesen die zich vorige week donderdag tijdens zijn eerste persconferentie gevat presenteerde. Bij dat soort gelegenheden swingen de dooddoeners en holle kreten de pan uit. Anderlecht wil nu spelers die voor een meerwaarde zorgen, maar is dat niet de wens van iedere club? De waarheid ligt alleen op het veld. Na alle speculaties over de nieuwe trainer heeft Anderlecht nu vooral nood aan rust. En aan een trainer die de groep weer scherp krijgt. Een nieuwe miscasting op dat vlak kan de bestuurlijke top zich echt niet veroorloven.