Bijna 48 jaar zal Georges Leekens actief geweest zijn in de voetbalwereld. Twee langer dan de hoofdredacteur van Sport/Voetbalmagazine. Hoeveel keer zouden we hem in die periode niet hebben geïnterviewd? Twintig keer, vijfentwintig keer, we zijn de tel kwijtgeraakt.

Maar telkens weer was het heerlijk om met Leekens te praten. Hij ontving je gastvrij, in een sfeer van warmte en hartelijkheid. Er was koffie en taart en als het gesprek wat uitliep ook nog een cognac, dat moest kunnen. Interviews met Leekens duurden altijd langer dan voorzien, hij praatte graag en veel.

Al in zijn periode als voetballer klonk Leekens als een trainer. Toen al, in zijn negenjarige periode bij Club Brugge, viel zijn voetbalintelligentie op. Leekens heette een notoire kuitenbijter te zijn en werd daardoor onderschat. Maar hij was als voorstopper in staat een fractie van een seconde sneller te denken dan zijn tegenstander, hij kon iemand puur door zijn positiespel uit een match houden.

En hij leerde veel van de trainers waaronder hij werkte. Van Ernst Happel bijvoorbeeld die hem duidelijk maakte dat alles moest wijken in het belang van de discipline en daar extreem ver in ging. Was Leekens er niet bij toen eens vier spelers net voor het begin van een trainingskamp in het buitenland met het bestuur gingen praten? Toen ze terugkwamen was de bus al vertrokken en mocht het viertal twee weken met de invallers trainen.

Op die discipline hamerde Georges Leekens als trainer. Hij bleek bloedfanatiek en vaak het middelpunt van veel commotie, nadat hij nog maar eens bestaande afspraken of contracten naast zich had neergelegd. Dat irriteerde. Ook bij mensen die hem lang kennen. Dan moest je Leekens aanpakken, maar hij kon daar best mee overweg. Hij raakte nooit vertrappeld door die lawine van kritiek en hij was nooit haatdragend.

Sterker zelfs: hij belde je op, nodigde je uit voor een babbel om zijn versie van de feiten te geven. Dan praatte hij op een meesterlijke manier recht wat krom is. Dat kon hij als geen ander. Je wist dat hij je aan het inpakken was, maar Leekens kwam er steeds mee weg. Dan schudde je eens met het hoofd als hij praatte over werken op lange termijn, maar zelf nooit ergens lang bleef. Ook daar had hij telkens weer een uitleg voor. Dat was Georges Leekens ook: de apostel van de tegenspraak.

Maar ondanks dat opportunistisch kantje mochten we Leekens ergens wel. Hij was een voetbaldier in hart en nieren, op en top prof, een van de eersten die sprak over de nood aan specifieke trainingen, op een wetenschappelijke manier, met de juiste medische begeleiding. Hij was hard voor anderen, maar vooral voor zichzelf. Een man van plastic noemde iemand hem ooit omdat Leekens ergens altijd een rol speelde. Maar nooit ontbrak het hem aan aanbiedingen, altijd weer was er die rusteloze hunker naar avontuur die hem de afgelopen jaren van het ene naar het andere land dreef.

Maar nu is het genoeg geweest. Georges Leekens, die volgende week maandag 71 jaar wordt, wil tot rust komen. Hoewel, dat botst brutaal met zijn temperament. Gegarandeerd zal hij in de toekomst zijn stem nog geregeld laten horen. Als analist bijvoorbeeld. En wie weet, als er toch nog eens ergens een opportuniteit komt. Onvoorspelbaar is Leekens altijd geweest. Het is de rode draad doorheen zijn carrière.

Bijna 48 jaar zal Georges Leekens actief geweest zijn in de voetbalwereld. Twee langer dan de hoofdredacteur van Sport/Voetbalmagazine. Hoeveel keer zouden we hem in die periode niet hebben geïnterviewd? Twintig keer, vijfentwintig keer, we zijn de tel kwijtgeraakt. Maar telkens weer was het heerlijk om met Leekens te praten. Hij ontving je gastvrij, in een sfeer van warmte en hartelijkheid. Er was koffie en taart en als het gesprek wat uitliep ook nog een cognac, dat moest kunnen. Interviews met Leekens duurden altijd langer dan voorzien, hij praatte graag en veel.Al in zijn periode als voetballer klonk Leekens als een trainer. Toen al, in zijn negenjarige periode bij Club Brugge, viel zijn voetbalintelligentie op. Leekens heette een notoire kuitenbijter te zijn en werd daardoor onderschat. Maar hij was als voorstopper in staat een fractie van een seconde sneller te denken dan zijn tegenstander, hij kon iemand puur door zijn positiespel uit een match houden. En hij leerde veel van de trainers waaronder hij werkte. Van Ernst Happel bijvoorbeeld die hem duidelijk maakte dat alles moest wijken in het belang van de discipline en daar extreem ver in ging. Was Leekens er niet bij toen eens vier spelers net voor het begin van een trainingskamp in het buitenland met het bestuur gingen praten? Toen ze terugkwamen was de bus al vertrokken en mocht het viertal twee weken met de invallers trainen.Op die discipline hamerde Georges Leekens als trainer. Hij bleek bloedfanatiek en vaak het middelpunt van veel commotie, nadat hij nog maar eens bestaande afspraken of contracten naast zich had neergelegd. Dat irriteerde. Ook bij mensen die hem lang kennen. Dan moest je Leekens aanpakken, maar hij kon daar best mee overweg. Hij raakte nooit vertrappeld door die lawine van kritiek en hij was nooit haatdragend. Sterker zelfs: hij belde je op, nodigde je uit voor een babbel om zijn versie van de feiten te geven. Dan praatte hij op een meesterlijke manier recht wat krom is. Dat kon hij als geen ander. Je wist dat hij je aan het inpakken was, maar Leekens kwam er steeds mee weg. Dan schudde je eens met het hoofd als hij praatte over werken op lange termijn, maar zelf nooit ergens lang bleef. Ook daar had hij telkens weer een uitleg voor. Dat was Georges Leekens ook: de apostel van de tegenspraak.Maar ondanks dat opportunistisch kantje mochten we Leekens ergens wel. Hij was een voetbaldier in hart en nieren, op en top prof, een van de eersten die sprak over de nood aan specifieke trainingen, op een wetenschappelijke manier, met de juiste medische begeleiding. Hij was hard voor anderen, maar vooral voor zichzelf. Een man van plastic noemde iemand hem ooit omdat Leekens ergens altijd een rol speelde. Maar nooit ontbrak het hem aan aanbiedingen, altijd weer was er die rusteloze hunker naar avontuur die hem de afgelopen jaren van het ene naar het andere land dreef.Maar nu is het genoeg geweest. Georges Leekens, die volgende week maandag 71 jaar wordt, wil tot rust komen. Hoewel, dat botst brutaal met zijn temperament. Gegarandeerd zal hij in de toekomst zijn stem nog geregeld laten horen. Als analist bijvoorbeeld. En wie weet, als er toch nog eens ergens een opportuniteit komt. Onvoorspelbaar is Leekens altijd geweest. Het is de rode draad doorheen zijn carrière.