Het resultaat

Van de vierde naar de derde plaats in de competitie en van de halve finale naar de finale in de beker van België: Anderlecht maakte dit seizoen onweerlegbaar vorderingen. Maar voor het bestuur ging het niet snel genoeg. Het nam afscheid van Vincent Kompany voor die 'Het Proces' kon voltooien.
...

Van de vierde naar de derde plaats in de competitie en van de halve finale naar de finale in de beker van België: Anderlecht maakte dit seizoen onweerlegbaar vorderingen. Maar voor het bestuur ging het niet snel genoeg. Het nam afscheid van Vincent Kompany voor die 'Het Proces' kon voltooien.De teleurstelling van de directie is niet onbegrijpelijk in het licht van de inspanningen die het leverde op de transfermarkt. Het trok Lior Refaelov en Wesley Hoedt aan, maar verzekerde zich ook van de diensten van Benito Raman, Sergio Gómez en Kristoffer Olsson. Dan dringt zich het besluit op dat de dromen allicht hoger lagen dan de resultaten. De uitschakeling door Vitesse in de Europese voorrondes was een eerste koude douche, en zo volgden er later nog. Niet uit het oog verliezen, zonder een misstapje van KAA Gent in de absolute slotfase van de reguliere competitie had paars-wit de Champions Play-offs vanop een afstand moeten bekijken. En ook de vier nederlagen in de stadsderby tegen Union troffen de club midscheeps. Men kan bezwaarlijk van een complete mislukking gewagen, tenslotte pakte Anderlecht een podiumplaats. Maar het mocht, zoals bij de slager, best wat meer geweest zijn. Bij het begin van het seizoen overwoog Vincent Kompany nog om met een driemansverdediging op te treden, maar snel keerde hij terug naar de 4-2-2-2 waarvan hij in de tweede helft van vorig seizoen zijn handelsmerk had gemaakt. Het systeem werd geleidelijk aan fijngesteld: van een dreiging die bijna uitsluitend uiting van de linkerflank waar Gómez opereerde tot een vermenigvuldiging van gevaar, vooral toen Majeed Ashimeru centraal de nogal onzichtbare Olsson afloste. In de woorden van Refaelov: 'We hebben een team dat altijd de mogelijkheid heeft om doelpunten te maken, ook als we de bal niet hebben.'Vooral als ze de bal niet hebben. Anderlecht voelde zich het best bij snelle uitbraken, en bijgevolg meer op zijn gemak met 47 procent balbezit dan met 53. Met defensief goed georganiseerde tegenstanders was het altijd worstelen. Briljant in het verticale spel, oncomfortabel wanneer het zich rond het strafschopgebied van de tegenstander moest installeren. Dan sloop er telkens een vorm van steriliteit in het spel.Sergio Gómez arriveerde met het cv van een middenvelder maar de Spanjaard vestigde zich uiteindelijk als linksback. Een verrassend maar winstgevend plan, en een goede zaak voor de offensieve statistieken van paars-wit: zeven goals en vijftien assists, alle competities in acht genomen. Gómez voedde die balans overwegend vóór de winterstop. Nadien verlegde het voetbal van Anderlecht zich meer naar het centrum en kwam de linksback minder in beeld. Vanaf januari was Gómez nog slechts drie keer beslissend, waarvan twee keer op een stilstaande fase.Een jaar na Lukas Nmecha, toen gehuurd van Manchester City, kiemde er opnieuw hoop dat er een Europese sterspeler in spe in het Lotto Park rondliep. Gekoppeld aan het krachtige en verticaal geïnspireerde spel van Christian Kouamé, toonde de fijne estheet Joshua Zirkzee tussen de linies zijn buitengewone technische beheersing. Zijn interventies creëerden een numeriek overwicht in zones waar dat voor de tegenstander het meest pijn doet. De cijfers spreken voor zich. Liefst 27 keer was de Nederlander in de competitie beslissend (16 doelpunten, 11 assists). Beduidend beter dan Nmecha die 21 beslissende acties op de teller had, maar vooral scoorde vanop de penaltystip.Dit seizoen gaf Anderlecht gemiddeld 494,7 passes per wedstrijd. De Brusselaars huldigden de filosofie van het balbezit. Voor een lange bal werd alleen maar geopteerd in het geval van numerieke gelijkheid overal op het veld. Veel liever boekte het methodisch vooruitgang, door zich te concentreren op de technische kwaliteiten die in het team aanwezig waren. Paradoxaal genoeg was Anderlecht het efficiënts wanneer de tegenstander het balbezit voor zijn rekening nam. Voor de derde keer in evenveel seizoenen moet CEO Peter Verbeke het offensieve compartiment van het team opnieuw uitvinden. Na de bruikleen van Lukas Nmecha werden nu Kouame en Zirkzee gehuurd, maar die twee spelers zijn zo duur dat het amper voor te stellen valt dat ze in Brussel zouden blijven hangen. En aangezien de enige spits die Anderlecht de laatste twee seizoenen heeft gekocht, Benito Raman, zelden het basiselftal haalde, zal paars-wit zich opnieuw op de transfermarkt moeten begeven om daar schaarse parels op te spitten. Ook achteraan kan het team wel enige versterking gebruiken. Onder druk toonde de defensie zich namelijk nooit echt autoritair.Nu Vincent Kompany opstapt, verschijnt er een groot vraagteken achter de toekomst van Anderlecht. Feit is wel: de vele investeringen die Marc Coucke sinds zijn komst naar Brussel deed, brachten vooralsnog niet het verhoopte sportieve rendement. Al vijf jaar pakte Anderlecht geen enkele prijs. Het is ongetwijfeld met dit in gedachten dat het bestuur va paars-wit besloot om een plotse koerswijziging door te voeren en een einde te maken aan het Kompany-tijdperk om daar zo het volle vertrouwen te geven aan Felice Mazzu. Hoewel de man in de laatste jaren een vaste waarde is geworden op de Belgische banken, heeft het nieuwe huwelijk toch veel weg van een gok. Met een team dat rond hem werd gebouwd, mocht hij twee jaar lang het spel van Union kneden. Mazzu bracht verschillende manieren bijeen om het beste resultaat te bereiken met de Brusselaars met als resultaat een systeem en filosofie die binnen de kantoren en kleedkamers van Neerpede werd gezien als het beste op de Belgische velden. Kan hij dat nu ook brengen bij paars-wit?