Het is nog geen 17 uur en het schemert al over het Maurice Van Meenenplein in Sint-Gillis. Voor het statige stadhuis vindt normaal de kerstmarkt plaats, maar ondanks de feestelijke verlichting oogt de plek nu doods.
...

Het is nog geen 17 uur en het schemert al over het Maurice Van Meenenplein in Sint-Gillis. Voor het statige stadhuis vindt normaal de kerstmarkt plaats, maar ondanks de feestelijke verlichting oogt de plek nu doods. Dit was 120 jaar geleden exact de plaats waar de voetballers van het pas opgerichte Union Saint-Gilloise voor het eerst tegen een bal trapten. Door de bouw van het stadhuis, dat werd ingehuldigd in 1904, moesten ze verhuizen en na omzwervingen via het Ter Kamerenbos en Ukkel kwam Union in 1919 in het Dudenpark terecht. De club kende in haar bestaan grote momenten, maar van de huidige supporters zijn er maar weinig die zo'n mooie periode hebben meegemaakt als nu. Na het seizoen 1972/73 degradeerde Union immers naar tweede klasse en sindsdien speelde het nooit meer bij de elite. Maar nu het stevig aan kop staat in 1B, heeft het alle troeven in handen om te promoveren. Alleen Seraing klampt nog aan. De titelkoorts is moeilijk waar te nemen bij de fans van Union, want door de pandemie hebben die hun ploeg nog maar weinig aan het werk kunnen zien. Drie thuismatchen mochten ze bijwonen: een zege op de valreep tegen Seraing (3-2), een overwinning tegen Lommel (4-2) en een bekerkwalificatie zonder veel glans tegen SK Heist (4-0). Samen vieren met de spelers was er niet bij. Zeker in de bekerwedstrijd was er weinig sfeer: verplicht dragen van mondkapjes, een verbod op bier en sigaretten en overtreders die manu militari aan de deur werden gezet door overijverige stewards. De ferventste supporters van geel-blauw hebben één extra kans gekregen om hun ploeg aan het werk te zien, zij het twee maanden eerder. Op 15 augustus, een week voor de start van de competitie, oefende Union een laatste keer in Valenciennes. Op dat moment mochten er in Frankrijk toeschouwers in de tribunes. Enkele tientallen Brusselaars staken de grens over om kennis te maken met het Union van het seizoen 2020/21. Geen enkele van hen beklaagde zich de verplaatsing, want de unionisten gaven die namiddag voetballes aan de club uit de Ligue 2 (0-3). In het vak van Union werd 'Mazzu! Mazzu!' gescandeerd. Het was dan ook de blikvanger van de zomer: de komst van Felice Mazzu als T1. Zijn voorgangers - Luka Elsner, vertrokken naar Amiens in de Ligue 1, en Thomas Christiansen, nu bondscoach van Panama - hadden zeker hun verdiensten, maar dat een trainer als de voormalige Carolo naar het Dudenpark kwam, baarde opzien. Toen de komst van de ex-coach van Charleroi en Genk eind mei werd aangekondigd, verried dat de ambitie van Union. De T1 sprak die zelf ook uit: 'Dit is een club met een geschiedenis, een ambitieus project en veel goesting. De ideale parameters voor een positieve energie. Ik ben ook een trainer die op een positieve manier wil coachen en op die manier de ploeg zo hoog mogelijk wil krijgen. Er is maar één doel: de promotie.' Terug naar Sint-Gillis. In de brasserie Verschueren naast de kerk hangen nog de ouderwetse klassementsborden, waar Union nu bovenaan prijkt, maar er is niemand die ernaar kan kijken. Aan de overkant van het kerkplein is het al even stil in Le Louvre, al menig seizoen een van de sponsors van Union. Normaal is dit een gezellige plek, maar door de gezondheidscrisis hangt er een verslagen sfeer. Nochtans is Union dit seizoen nog niet te vaak verslagen geweest. Na een prima voorbereiding, met meerdere overwinningen tegen eersteklasseploegen, was het debuut van Felice Mazzu aan het hoofd van stamnummer 10 wel niet zo idyllisch als verwacht. Na een eerste succes op het veld van Deinze, dankzij een geweldige vrije trap van Casper Nielsen, speelden de Brusselaars twee keer gelijk: thuis tegen Westerlo en erg ontgoochelend in Lokeren, waar de wedstrijden van Club NXT plaatsvinden, de U23 van Club Brugge die te elfder ure aan 1B werden toegevoegd om een even aantal ploegen te krijgen. Door de zege tegen Seraing die dan volgde, konden de Unionisten de eerste Zwanzederby in 35 jaar aanvatten met een balans van 8 op 12. Daarin leed geel-blauw een nederlaag tegen de rivalen uit Molenbeek. Na een nochtans goed wedstrijdbegin werd het in het Edmond Machtensstadion 3-1 voor een meer verbeten fusieclub. Die nederlaag zorgde voor een déclic bij de mannen van Mazzu, die nadien een indrukwekkende reeks van zes overwinningen neerzetten in de competitie, waaronder een karton tegen Club NXT (6-0) en een overtuigende zege in het Kuipje van Westerlo (1-4). De Bulgaarse Duitser Edisson Jordanov, die eind september naar het Dudenpark kwam, was belangrijk bij die herwonnen vorm van de Brusselaars. De gewezen Duitse jeugdinternational is onvermoeibaar op zijn flank. Ook al kwam hij vrij laat over van Virton, hij paste zich onmiddellijk aan het spel van geel-blauw aan. Dat hij drie ploegmaats van vorig jaar terugvond, hielp ook wel. Want inderdaad: Union profiteerde optimaal van de extrasportieve moeilijkheden van de ploeg uit het zuiden van het land, want naast Guillaume François kwamen ook Loïc Lapoussin en doelman Anthony Moris naar de hoofdstad. De Luxemburgse international is op geen fout te betrappen tussen de palen ( zie kader) en deed Adrien Saussez al snel vergeten, hoewel die zeker niet onverdienstelijk keepte. Hij verdrong ook Anders Kristiansen, die wel paraat staat wanneer men een beroep op hem doet. En wat dan te zeggen van Lapoussin? De Franse Malagassiër was al indrukwekkend in de voorbereiding en werd in de loop van het seizoen een onbetwiste titularis. Hij is wervelend, snel en technisch sterk. Met twee goals en drie assists zou de 24-jarige niet misstaan in eerste klasse. Naast de bevestiging van Teddy Teuma, de herwonnen vorm van Casper Nielsen en de oordeelkundige herpositionering van Mathias Fixelles, lager op het middenveld, heeft Union dus een groot stuk van zijn huidig succes te danken aan zijn zomertransfers. Buiten de genoemde twee is er ook de Engelse centrale verdediger Christian Burgess, die van Portsmouth kwam om ex-aanvoerder Pietro Perdichizzi te vervangen en die de ploeg gestalte en duelkracht bijbrengt, terwijl zijn landgenoot Alex Cochrane, geleend van Brighton & Hove Albion, het al enkele weken niet onaardig doet op de linksachterpositie. Maar dé opvallendste aanwinst van de zomer was natuurlijk Dante Vanzeir. Die werd definitief overgenomen van KRC Genk, nadat hij eerder was uitgeleend aan Beerschot en KV Mechelen. De nummer 13 blinkt uit in de spits en zou het klassement van de topschutters in 1B aanvoeren, ware er bij Seraing niet het fenomeen Georges Mikautadze. De Limburger overtuigde al zodanig dat hij door Jacky Mathijssen bij de Beloften geroepen werd. Naast zich kan hij rekenen op Brighton Labeau en Deniz Undav. Ze vallen misschien minder op dan Vanzeir, maar de Fransman met de opmerkelijke voornaam zorgt voor diepgang terwijl de Turkse Duitser, die vorig seizoen in de derde afdeling in Duitsland goed was voor 17 doelpunten, een sterk lichaam heeft en nu ook hier de weg naar de goal begint te vinden. Union profiteert ook van de gunstige omstandigheden dit seizoen. Door de lastminutebeslissing om zowel Beerschot als Oud-Heverlee Leuven te laten promoveren, was Union toch al zeker van één serieuze concurrent verlost. De club bleef ook gespaard van corona, terwijl dat niet zo was voor Westerlo, een andere titelpretendent. Lommel blaast dan weer warm en koud, terwijl Deinze, RWDM en Lierse Kempenzonen, alle drie pas gepromoveerd, toch vooral de ambitie hebben om zich in 1B te handhaven. En dan is er ten slotte nog het verrassende Seraing. De ploeg van Emilio Ferrera is momenteel de voornaamste uitdager van de Brusselaars in hun race naar de titel. Maar het valt nog te bezien of de Metallo's dat over een langere periode kunnen volhouden. Meer dan ooit heeft Union alle troeven in handen om een ticket voor 1A weg te kapen. Felice Mazzu moet gewoon zijn kern scherp houden en dan mag hij in de lente vieren. Met de supporters er dan bij?