Het was vroeger, toen ik een tiener was, een moment om naar uit te kijken. Als er op zaterdagavond of zondagnamiddag een paar wedstrijden in de Belgische competitie op het programma stonden, wisten mijn broer en ik al zeker: dat wordt het hoogtepunt van het weekend.

We praten hier over het begin van de jaren 90, toen de woorden 'internet', 'gsm' en 'smartphone' nog niet waren opgegeten door de Dikke Van Dale. De keuken van het ouderlijke huis werd dan ingepalmd, een glas melk - of warme chocomelk in de winter - werd klaargezet en de volumeknop van de radio ging op luid.

Alvorens het voetbalfestival écht begon, ging het even naar Jan Wauters die de luisteraars op een meesterlijke manier warm maakte voor de topper tussen Anderlecht en Club Brugge. Na een streepje muziek mochten ook de Jos Willemsen en Clem Van Wonterghems van deze wereld hun voorbeschouwing de wereld in sturen.

Van zodra de aftrap op verschillende locaties was gegeven, begon het spektakel.

'We sturen Elvis Presley even Return To Sender, want er is iets gebeurd in het Kuipje! Jos?'

- 'Jaaa, Jefke Delen heeft hier net gescoord met een fantastisch overhoeks schot in de winkelhaak. Wat een geweldige streep! We...'

'Jos, je moet er even uit, want Jan wil iets melden vanuit het Astridpark!'

- 'Rrrrode kaart voor Gert Verheyen na een elleboog in het gezicht van Olivier Deschacht!'

En zo ging dat negentig minuten lang over en weer, een heerlijk luisterstuk met onverwachte wendingen, ritmeversnellingen en tal van emoties. Als luisteraar leek het alsof je in alle stadions tegelijk zat. Een unieke vorm van radioverslaggeving en van voetbalbeleving!

Met de spreiding van de voetbalmatchen in 1A over het hele weekend is dat niet meer mogelijk. De toekomst komt eraan, met ongetwijfeld andere manieren van voetbalbeleving, de ene al getiktokter dan de andere. Maar de charme van de radio, die gaan we toch niet verliezen, mag ik hopen?

Het was vroeger, toen ik een tiener was, een moment om naar uit te kijken. Als er op zaterdagavond of zondagnamiddag een paar wedstrijden in de Belgische competitie op het programma stonden, wisten mijn broer en ik al zeker: dat wordt het hoogtepunt van het weekend. We praten hier over het begin van de jaren 90, toen de woorden 'internet', 'gsm' en 'smartphone' nog niet waren opgegeten door de Dikke Van Dale. De keuken van het ouderlijke huis werd dan ingepalmd, een glas melk - of warme chocomelk in de winter - werd klaargezet en de volumeknop van de radio ging op luid. Alvorens het voetbalfestival écht begon, ging het even naar Jan Wauters die de luisteraars op een meesterlijke manier warm maakte voor de topper tussen Anderlecht en Club Brugge. Na een streepje muziek mochten ook de Jos Willemsen en Clem Van Wonterghems van deze wereld hun voorbeschouwing de wereld in sturen. Van zodra de aftrap op verschillende locaties was gegeven, begon het spektakel. 'We sturen Elvis Presley even Return To Sender, want er is iets gebeurd in het Kuipje! Jos?' - 'Jaaa, Jefke Delen heeft hier net gescoord met een fantastisch overhoeks schot in de winkelhaak. Wat een geweldige streep! We...''Jos, je moet er even uit, want Jan wil iets melden vanuit het Astridpark!' - 'Rrrrode kaart voor Gert Verheyen na een elleboog in het gezicht van Olivier Deschacht!'En zo ging dat negentig minuten lang over en weer, een heerlijk luisterstuk met onverwachte wendingen, ritmeversnellingen en tal van emoties. Als luisteraar leek het alsof je in alle stadions tegelijk zat. Een unieke vorm van radioverslaggeving en van voetbalbeleving!Met de spreiding van de voetbalmatchen in 1A over het hele weekend is dat niet meer mogelijk. De toekomst komt eraan, met ongetwijfeld andere manieren van voetbalbeleving, de ene al getiktokter dan de andere. Maar de charme van de radio, die gaan we toch niet verliezen, mag ik hopen?