Jonas De Roeck reisde in zijn jeugd de wereld rond met het gezin. Zelf werd hij geboren in Spanje, waarna de familie op zijn tweede richting Charlotte in de Verenigde Staten trok. 'Ik kan mij nog herinneren dat we thuis begonnen met Engelse les en dat we die verhuizing meemaakten. Dat had impact, maar heel onveilig voelde dat niet. Ik kende niet anders en ook daarin zagen mijn ouders het positieve. Ja, je moet achterlaten wat je opbouwde, je vrienden, je omgeving, maar er staat een nieuw leven met nieuwe vrienden tegenover. Zo hebben wij dat zelf ook altijd beleefd. En die jaren in Amerika waren geweldig.'

Ze bleven daar vier jaar. 'We woonden er prachtig en de mensen zijn er ontzettend warm. Het eerste contact is meteen heel open en je bent direct thuis welkom. Daarnaast is het leven er heel sportsminded. In plaats van twee uur LO per week had ik die nu per dág. Dat was voor mij geweldig. Met mijn vader en broers gingen we naar allerlei sporten, ik zag Michael Jordan live spelen, net als Kareem Abdul Jabar, Magic Johnson en Larry Bird. Zoiets vergeet je niet.'

Voordat het gezin terugkeerde naar Antwerpen woonden ze nog een jaar in Engeland. De Roeck was tien toen het gezin van Amerika naar Esher verhuisde, dat ten zuidwesten van Londen ligt. 'Dat was ook een heel mooie periode.' Hij ging er naar een internationale school, Cobham, waar hij ook voetbalde en Chelsea later zijn trainingscentrum bouwde. 'We zaten op een high society school met kinderen van vaders die voor grote bedrijven werkten, vaak multinationals over heel de wereld. Er waren daar sjeiks die hun kinderen op maandag met de helikopter lieten brengen en op vrijdag weer ophaalden. We hadden ook golflessen op school. Dat was echt wel overdreven, maar óók heel leuk om mee te maken.'

Maar zo groot als het avontuur van zijn jeugd was, zo honkvast bleef Jonas De Roeck als voetballer en trainer. Naast een uitstapje naar FC Augsburg van 2009 tot 2012 bleef hij al die jaren in België. 'Ik had wel die mogelijkheden, maar ik koos er steeds voor om te blijven. Zo liep het nu eenmaal en ik ben daar heel tevreden mee. Ik heb wél nog de ambitie om persoonlijk en sportief zo hoog mogelijk te geraken als trainer en om in het buitenland te werken. Die mogelijkheid is er, om door dit werk andere culturen en mensen te leren kennen, en dat leven trekt door mijn jeugd ook zeker. Maar het moet het goede moment zijn. Ik heb nu de keuze gemaakt bij Westerlo te blijven en daar zal ik ook bij blijven.'

Lees het volledige interview met Jonas De Roeck - waarin hij het ook heeft onder meer ook heeft over de hersenziekte van een van zijn dochters - in Sport/Voetbalmagazine van deze maand of in onze Plus-zone.

Jonas De Roeck reisde in zijn jeugd de wereld rond met het gezin. Zelf werd hij geboren in Spanje, waarna de familie op zijn tweede richting Charlotte in de Verenigde Staten trok. 'Ik kan mij nog herinneren dat we thuis begonnen met Engelse les en dat we die verhuizing meemaakten. Dat had impact, maar heel onveilig voelde dat niet. Ik kende niet anders en ook daarin zagen mijn ouders het positieve. Ja, je moet achterlaten wat je opbouwde, je vrienden, je omgeving, maar er staat een nieuw leven met nieuwe vrienden tegenover. Zo hebben wij dat zelf ook altijd beleefd. En die jaren in Amerika waren geweldig.'Ze bleven daar vier jaar. 'We woonden er prachtig en de mensen zijn er ontzettend warm. Het eerste contact is meteen heel open en je bent direct thuis welkom. Daarnaast is het leven er heel sportsminded. In plaats van twee uur LO per week had ik die nu per dág. Dat was voor mij geweldig. Met mijn vader en broers gingen we naar allerlei sporten, ik zag Michael Jordan live spelen, net als Kareem Abdul Jabar, Magic Johnson en Larry Bird. Zoiets vergeet je niet.'Voordat het gezin terugkeerde naar Antwerpen woonden ze nog een jaar in Engeland. De Roeck was tien toen het gezin van Amerika naar Esher verhuisde, dat ten zuidwesten van Londen ligt. 'Dat was ook een heel mooie periode.' Hij ging er naar een internationale school, Cobham, waar hij ook voetbalde en Chelsea later zijn trainingscentrum bouwde. 'We zaten op een high society school met kinderen van vaders die voor grote bedrijven werkten, vaak multinationals over heel de wereld. Er waren daar sjeiks die hun kinderen op maandag met de helikopter lieten brengen en op vrijdag weer ophaalden. We hadden ook golflessen op school. Dat was echt wel overdreven, maar óók heel leuk om mee te maken.'Maar zo groot als het avontuur van zijn jeugd was, zo honkvast bleef Jonas De Roeck als voetballer en trainer. Naast een uitstapje naar FC Augsburg van 2009 tot 2012 bleef hij al die jaren in België. 'Ik had wel die mogelijkheden, maar ik koos er steeds voor om te blijven. Zo liep het nu eenmaal en ik ben daar heel tevreden mee. Ik heb wél nog de ambitie om persoonlijk en sportief zo hoog mogelijk te geraken als trainer en om in het buitenland te werken. Die mogelijkheid is er, om door dit werk andere culturen en mensen te leren kennen, en dat leven trekt door mijn jeugd ook zeker. Maar het moet het goede moment zijn. Ik heb nu de keuze gemaakt bij Westerlo te blijven en daar zal ik ook bij blijven.'Lees het volledige interview met Jonas De Roeck - waarin hij het ook heeft onder meer ook heeft over de hersenziekte van een van zijn dochters - in Sport/Voetbalmagazine van deze maand of in onze Plus-zone.