Allemaal verliezers. Dat is de conclusie na de voorzittersverkiezingen bij de KBVB. Bondsvoorzitter François De Keersmaecker mag dan wel voor twee jaar herkozen zijn, maar bij een 11-11 na de eerste stemronde beweren dat een tweede niet hoeft, omdat je dan herkozen bent, is een opmerking van een jurist met te weinig empathie. Bovendien werd zijn poging om Gérard Linard als CEO te benoemen tot eind 2016 - zonder het op de agenda te zetten - afgewezen. Linard, ééntalig Frans, mag die job invullen tot in september. Dan komt de verkiezing van de CEO - een leidinggevende administratieve functie, geen politieke - weer op de agenda. Drietalige kandidaten met een visie en een grote persoonlijkheid mogen zich nu al melden.

Verkiezingsbeloftes

Ook de amateurs horen bij de verliezers, omdat hun 'blok' tegen de profs is geschonden. Van hun veertien stemmen binnen het UC kozen er bij de eerste stemronde slechts elf voor de huidige preses die geacht wordt hen te vertegenwoordigen, de tweede keer waren dat er twaalf. De vrees voor een grotere machtsgreep van de profs op de nationale ploeg en de financiering verdween naar de achtergrond door onvrede omtrent het huidige beleid en verkiezingsbeloftes van alle partijen, inclusief die van tegenkandidaat Joseph Allijns.

Bart Verhaeghe

De grootste verliezers zijn de profs, die niet konden profiteren van het zwakke bestuur van de bondsvoorzitter om hun vervanger aan de macht te helpen. De profs schoven de verkeerde personen naar voor: Allijns als kandidaat, Bart Verhaeghe als woordvoerder. De voorzitter van Club heeft een visie, maar is geen politicus en jaagt geregeld mensen op stang, ook binnen de eigen Clubrangen. Zoals een hooggeplaatst iemand in het Belgische voetbal het verwoordde: velen kunnen zijn bloed drinken. Dat Marc Coucke na de stemming direct zijn ontslag gaf, betreuren weinigen. De eigenaar van Oostende was op bondsniveau tijdens zijn korte aanwezigheid iemand van veel geblaat en weinig wol.

Werk voor headhunters

Op een Blatterscenario moeten we deze zomer niet rekenen: De Keersmaecker dient geen ontslag in. Zijn beleid is niet verzwakt, het was het al. Mits een sterke CEO mét een visie, meer controle op de big spenders en een alerte raad van bestuur (4 profs/4 amateurs) is het allemaal nog te redden. Kortom: werk voor een goeie headhunter. Nog iemand in de portefeuille, Ivan De Witte?

Allemaal verliezers. Dat is de conclusie na de voorzittersverkiezingen bij de KBVB. Bondsvoorzitter François De Keersmaecker mag dan wel voor twee jaar herkozen zijn, maar bij een 11-11 na de eerste stemronde beweren dat een tweede niet hoeft, omdat je dan herkozen bent, is een opmerking van een jurist met te weinig empathie. Bovendien werd zijn poging om Gérard Linard als CEO te benoemen tot eind 2016 - zonder het op de agenda te zetten - afgewezen. Linard, ééntalig Frans, mag die job invullen tot in september. Dan komt de verkiezing van de CEO - een leidinggevende administratieve functie, geen politieke - weer op de agenda. Drietalige kandidaten met een visie en een grote persoonlijkheid mogen zich nu al melden.Ook de amateurs horen bij de verliezers, omdat hun 'blok' tegen de profs is geschonden. Van hun veertien stemmen binnen het UC kozen er bij de eerste stemronde slechts elf voor de huidige preses die geacht wordt hen te vertegenwoordigen, de tweede keer waren dat er twaalf. De vrees voor een grotere machtsgreep van de profs op de nationale ploeg en de financiering verdween naar de achtergrond door onvrede omtrent het huidige beleid en verkiezingsbeloftes van alle partijen, inclusief die van tegenkandidaat Joseph Allijns. De grootste verliezers zijn de profs, die niet konden profiteren van het zwakke bestuur van de bondsvoorzitter om hun vervanger aan de macht te helpen. De profs schoven de verkeerde personen naar voor: Allijns als kandidaat, Bart Verhaeghe als woordvoerder. De voorzitter van Club heeft een visie, maar is geen politicus en jaagt geregeld mensen op stang, ook binnen de eigen Clubrangen. Zoals een hooggeplaatst iemand in het Belgische voetbal het verwoordde: velen kunnen zijn bloed drinken. Dat Marc Coucke na de stemming direct zijn ontslag gaf, betreuren weinigen. De eigenaar van Oostende was op bondsniveau tijdens zijn korte aanwezigheid iemand van veel geblaat en weinig wol. Op een Blatterscenario moeten we deze zomer niet rekenen: De Keersmaecker dient geen ontslag in. Zijn beleid is niet verzwakt, het was het al. Mits een sterke CEO mét een visie, meer controle op de big spenders en een alerte raad van bestuur (4 profs/4 amateurs) is het allemaal nog te redden. Kortom: werk voor een goeie headhunter. Nog iemand in de portefeuille, Ivan De Witte?