Sociale media zijn in 2012 nog niet zo omnipresent, dus de spelers krijgen tijdens hun busrit van Lokeren naar Brussel niet zoveel mee van de uitgelaten sfeer die er heerst aan het Atomium. Herman Van de Putte, persverantwoordelijke van de club, merkt dat wel op wanneer hij met zijn wagen over de E40 richting hoofdstad kart. 'Een colonne van wit-geel-zwart', herinnert hij zich. 'Door de ticketverkoop wisten we natuurlijk dat er veel volk zou komen, maar het is pas ter plekke dat je beseft: wauw, wat is dit?! Maar eigenlijk vond ik de aanloop naar die wedstrijd nog hallucinanter: hoe wij daar, met zo weinig personeel, in geslaagd zijn om op één week zo'n volksverhuizing te organiseren... dat was een half mirakel. Met dank ook aan de vele supporterclubs, iedereen stak de handen uit de mouwen. Er reden zowat 200 supportersbussen naar de Heizel. En alles verliep compleet incidentloos. Echt prachtig, het gebeurde allemaal als in een waas.'

Of het een bewuste woordspeling is van Van de Putte laten we in het midden, maar het past alleszins bij de andere getuigenissen uit het Waaslandse kamp. 'Pas in het stadion werd voor ons duidelijk wat voor een massa was meegereisd. Wij wisten niet eens dat Lokeren zoveel supporters had', glimlacht voormalig Lokerenmiddenvelder Koen Persoons. In de catacomben van het stadion ging het er rustiger aan toe, vertelt hij. 'Wij zaten in een goede flow, dus er was veel geloof in onze kansen. Helemaal anders dan in 2009, toen ik met KV Mechelen de bekerfinale verloor. Met Malinwa waren we toen al iets te blij dat we daar stonden, bij Lokeren heerste meer het gevoel van: deze kans moeten we grijpen. De groep bestond grotendeels uit zogezegde afdankertjes, mannen die op een tweede kans aasden. We wisten dat we konden voetballen, maar wilden dat ook tonen aan de buitenwereld.'

Lees de volledige terugblik op de bekerwinst van Lokeren in Sport/Voetbalmagazine of in onze Plus-zone.

Sociale media zijn in 2012 nog niet zo omnipresent, dus de spelers krijgen tijdens hun busrit van Lokeren naar Brussel niet zoveel mee van de uitgelaten sfeer die er heerst aan het Atomium. Herman Van de Putte, persverantwoordelijke van de club, merkt dat wel op wanneer hij met zijn wagen over de E40 richting hoofdstad kart. 'Een colonne van wit-geel-zwart', herinnert hij zich. 'Door de ticketverkoop wisten we natuurlijk dat er veel volk zou komen, maar het is pas ter plekke dat je beseft: wauw, wat is dit?! Maar eigenlijk vond ik de aanloop naar die wedstrijd nog hallucinanter: hoe wij daar, met zo weinig personeel, in geslaagd zijn om op één week zo'n volksverhuizing te organiseren... dat was een half mirakel. Met dank ook aan de vele supporterclubs, iedereen stak de handen uit de mouwen. Er reden zowat 200 supportersbussen naar de Heizel. En alles verliep compleet incidentloos. Echt prachtig, het gebeurde allemaal als in een waas.'Of het een bewuste woordspeling is van Van de Putte laten we in het midden, maar het past alleszins bij de andere getuigenissen uit het Waaslandse kamp. 'Pas in het stadion werd voor ons duidelijk wat voor een massa was meegereisd. Wij wisten niet eens dat Lokeren zoveel supporters had', glimlacht voormalig Lokerenmiddenvelder Koen Persoons. In de catacomben van het stadion ging het er rustiger aan toe, vertelt hij. 'Wij zaten in een goede flow, dus er was veel geloof in onze kansen. Helemaal anders dan in 2009, toen ik met KV Mechelen de bekerfinale verloor. Met Malinwa waren we toen al iets te blij dat we daar stonden, bij Lokeren heerste meer het gevoel van: deze kans moeten we grijpen. De groep bestond grotendeels uit zogezegde afdankertjes, mannen die op een tweede kans aasden. We wisten dat we konden voetballen, maar wilden dat ook tonen aan de buitenwereld.'Lees de volledige terugblik op de bekerwinst van Lokeren in Sport/Voetbalmagazine of in onze Plus-zone.