Je kan het je in het huidige tijdsbeeld niet meer voorstellen: ooit zeiden mondige voetballers in de media onverbloemd wat ze dachten. Nu is dat amper nog mogelijk. Want zelfs als zou je je hart luchten, er is voor clubs altijd nog een vangnet. Ieder interview wordt nagelezen, delicate passages worden geschrapt. De ene club gaat daar al wat verder in dan de andere. Eigenlijk is er niets mis met dat nalezen: het is een vorm van professionalisme dat kan dienen om feitelijke onjuistheden te schrappen. Op voorwaarde dat er niet aan de essentie van het gesprek wordt geraakt.

Zeer openhartige interviews zijn een zeldzaamheid. Dat was vroeger anders. Ooit maakten we op een winderige herfstdag in 1990 een interview met Lei Clijsters. Na een succesvolle periode doorwostelde KV Mechelen toen een moeilijke tijd. Het zocht tevergeefs naar een nieuwe identiteit. Dat vrat aan de op en top professionele Clijsters. Hij sprak over gemakzucht in de groep, over spelers die hun borst niet meer nat maken voor een premie, over een gebrek aan motivatie en gebetenheid. En hij voorspelde dat KV Mechelen dat seizoen niet in de eerste vijf zou eindigen.

Het bestuur kon met die ontboezemingen niet lachen. Clijsters werd bij voorzitter John Cordier en manager Paul Courant ontboden. Of hij dat allemaal wel had verteld, wilden ze weten. Absoluut, zei Clijsters en benadrukte achter ieder woord te staan. Hij wrong zich nooit in bochten en zei altijd wat hij dacht. Na dat interview werd Lei Clijsters uit de A-kern gezet en diende zijn aanvoerdersband in te leveren. Tot aan zijn dood, nu goed tien jaar geleden, zou hij dat nooit vergeten.

Je kan het je in het huidige tijdsbeeld niet meer voorstellen: ooit zeiden mondige voetballers in de media onverbloemd wat ze dachten. Nu is dat amper nog mogelijk. Want zelfs als zou je je hart luchten, er is voor clubs altijd nog een vangnet. Ieder interview wordt nagelezen, delicate passages worden geschrapt. De ene club gaat daar al wat verder in dan de andere. Eigenlijk is er niets mis met dat nalezen: het is een vorm van professionalisme dat kan dienen om feitelijke onjuistheden te schrappen. Op voorwaarde dat er niet aan de essentie van het gesprek wordt geraakt.Zeer openhartige interviews zijn een zeldzaamheid. Dat was vroeger anders. Ooit maakten we op een winderige herfstdag in 1990 een interview met Lei Clijsters. Na een succesvolle periode doorwostelde KV Mechelen toen een moeilijke tijd. Het zocht tevergeefs naar een nieuwe identiteit. Dat vrat aan de op en top professionele Clijsters. Hij sprak over gemakzucht in de groep, over spelers die hun borst niet meer nat maken voor een premie, over een gebrek aan motivatie en gebetenheid. En hij voorspelde dat KV Mechelen dat seizoen niet in de eerste vijf zou eindigen.Het bestuur kon met die ontboezemingen niet lachen. Clijsters werd bij voorzitter John Cordier en manager Paul Courant ontboden. Of hij dat allemaal wel had verteld, wilden ze weten. Absoluut, zei Clijsters en benadrukte achter ieder woord te staan. Hij wrong zich nooit in bochten en zei altijd wat hij dacht. Na dat interview werd Lei Clijsters uit de A-kern gezet en diende zijn aanvoerdersband in te leveren. Tot aan zijn dood, nu goed tien jaar geleden, zou hij dat nooit vergeten.