Het gala van de Gouden Schoen smaakte voor Antwerp de voorbije twee seizoenen vooral bitter. Twee jaar geleden reisde Sinan Bolat nog af naar Puurs in de volle overtuiging dat hij Doelman van het Jaar werd, maar dat bleek een misverstand.
...

Het gala van de Gouden Schoen smaakte voor Antwerp de voorbije twee seizoenen vooral bitter. Twee jaar geleden reisde Sinan Bolat nog af naar Puurs in de volle overtuiging dat hij Doelman van het Jaar werd, maar dat bleek een misverstand. Lovre Kalinic ging toen evenwel met de prijs lopen, en boos beende Bolat, slechts derde in de einduitslag na Guillermo Ochoa, weg. De show kon hem gestolen worden. Lior Refaelov zat die avond naast zijn ploegmaat, en toonde troostend begrip voor de emotionele reactie.Vorig jaar was niet alleen Bolat teleurgesteld, maar de hele Antwerpfamilie, toen Club Brugge een clean sweep deed. We zien ze nog de zaal uitstormen, de woede kon je van de gezichten aflezen. Opnieuw gefopt door de prognoses, die Dieumerci Mbokani, bezig aan een goddelijk seizoen, naar de winst schreven. Antwerp was toen overal tweede: Bölöni tweede na Clement als trainer van het jaar. Bolat tweede na Mignolet als doelman. Mbokani tweede na Vanaken bij de hoofdprijs en de woelige Lamkel Zé tweede na Mata voor het mooiste doelpunt. Antwerp als dé uitdager van Club Brugge, het was enerzijds een bekroning voor drie jaar hard werk, maar tegelijk smaakten de druiven op de receptie achteraf bitter.In editie 2020 werd dat rechtgezet. Op het veld met de bekerwinst in augustus, op de Gouden Schoen met de winnaar. Tegelijk werd de derby ook gewonnen. Antwerp is, ook al staat Beerschot in de stand in de nek te hijgen, de ploeg van 't stad. Een puntje voor in de stand, en met symbolisch Refaelov boven Holzhauser als Gouden Schoen. Lyrisch waren de commentaren de afgelopen uren voor Lior Refaelov (34). Verdiend. Hij is al tien jaar een van de sierlijkste voetballers van het land. Dezelfde commentatoren die nu hun pennen in honing dopten, waren in het verleden ook geregeld kritisch voor de voetballer: hij schitterde te weinig in grote matchen, hij had een te kleine motor. Na een uur, dan wel zeventig minuten opgebrand. Dat klopte vaak. In het andere geval was Refaelov na drie à vier jaar ook vertrokken naar een nog grotere competitie en had hij een nog imposantere carrière met zijn nationale ploeg gehad.Het is zoals met alles: elke voetballer heeft pro en contra. Was 2020 zijn beste jaar ooit? Wellicht niet. Niet in regelmaat, dat ene jaar bij Club, het tweede onder Preud'homme, schatten we hoger in. Europees, in de competitie, ook in de bekerfinale: dat was nog straffer. Een beloning volgde toen niet, omdat het in het najaar geen verlengstuk kreeg. Overbelast lichaam.Maar het was zeker een uitstekend jaar, met bepalende momenten. Grote voetballers in de herfst van hun carrière weten die te kiezen: beslissend in de bekerfinale, beslissend in de derby, beslissend tegen Tottenham met een heerlijk doelpunt: dan scoor je hoog, ook bij stemgerechtigden die niet alle wedstrijden van Antwerp zien. Zeker als je een persoonlijkheid hebt, zoals die van Refaelov. Je moet, zo zei iemand ons vorige week die hem al jaren van nabij kent, al een verdomd slecht karakter hebben om ruzie met Refaelov te maken.Eerder dan een bekroning als beste voetballer van 2020 is deze Gouden Schoen voor Lior Refaelov een lifetime achievement award voor zijn decennium op de Belgische velden. Al is dat nog niet compleet, hij kwam in de zomer van 2011. Een bekroning voor een evolutie als voetballer: de pop, een stylist uit 2011 die ons heerlijke dingen liet zien in balbezit, vanaf de flank, werd een vlinder die zich aanpaste aan de Belgische omstandigheden. Hard werkte, en klasse paarde aan inzet. Hij incasseerde tikken - het afscheid bij Brugge verliep in mineur - het gebrek aan stabiliteit in zijn eerste Brugse jaren kostte hem ook tijd, en een paar keer liet het lichaam hem in de steek, maar telkens keerde hij sterker terug.Een symbool is dan ook deze Gouden Schoen: Lior Refaelov als voorbeeld voor elke voetballer. Talent is één, daar word je mee geboren, maar je moet het ook ontwikkelen. Frank Vercauteren, die zijn definitie van talent al heel lang veel ruimer invult dan goed kunnen voetballen, zal er blij mee zijn.Terecht werd Lior Refaelov dan ook bekroond met deze individuele prijs, altijd wat raar in een sport die collectiviteit predikt.