Parfait Mandanda streek twee jaar geleden in Charleroi neer. Vroeg hij zich niet af in welk circus hij terechtkwam met een voorzitter als Abbas Bayat en al die trainerswissels?

"Dat was wel vreemd," erkent Mandanda, "maar ik was er al wat aan gewend door een jaar in Turkije te spelen. Daar ontslaan ze ook trainers met een simpele vingerknip. Ik vroeg me af: is de voorzitter van Charleroi een Turk of zo? Soit, de spelers hadden er niet te veel last van, de druk lag eerder bij de technische staf. Al was het best gek om een voorzitter de kleedkamer te zien binnen stormen om ons de huid vol te schelden als we verloren. Maar nu is alles anders, het gaat er professioneler aan toe, we lijken weer in een 'normale' club te zitten."

Broer Steve Mandanda

Parfait oordeelt dat hij naar het buitenland moest om een eigen voornaam te verwerven. In Frankrijk werd er immers altijd maar gerefereerd aan zijn oudere broer Steve Mandanda. "Neem nu onze oefenmatch op Reims: het eerste wat hun coach aan Felice Mazzu vraagt: 'Is hij zo goed als zijn broer?' Is dat nu het belangrijkste? Ik moest wel weg uit Frankrijk om te kunnen ademen, om me van die voortdurende vergelijking te ontdoen", vertelt de doelman openhartig in Sport/Voetbalmagazine.

"Had ik in Reims slecht gespeeld, dan was het: die broer van Mandanda deugt niet. Overal waar ik kom, ben ik de broer van. Speel ik goed, dan heet het: hij komt uit een goeie familie. Speel ik slecht, dan hoor ik: zijn broer is toch beter."

Heeft de naam hem dan nooit geholpen? "Neen. Ik was tweede doelman bij Beauvais, op een dag vroeg de coach of ik kaartjes kon regelen voor Marseille-Nancy. Dat lukte niet en van de ene dag op de andere werd ik vierde doelman... Ik ben blij dat mijn broer het zo goed doet, maar ik schreeuw het niet van de daken. Op een moment dat het me echt te zwaar viel, heb ik eens gezegd: we dragen wel dezelfde naam, maar het is niet mijn broer." (JM)

Parfait Mandanda streek twee jaar geleden in Charleroi neer. Vroeg hij zich niet af in welk circus hij terechtkwam met een voorzitter als Abbas Bayat en al die trainerswissels?"Dat was wel vreemd," erkent Mandanda, "maar ik was er al wat aan gewend door een jaar in Turkije te spelen. Daar ontslaan ze ook trainers met een simpele vingerknip. Ik vroeg me af: is de voorzitter van Charleroi een Turk of zo? Soit, de spelers hadden er niet te veel last van, de druk lag eerder bij de technische staf. Al was het best gek om een voorzitter de kleedkamer te zien binnen stormen om ons de huid vol te schelden als we verloren. Maar nu is alles anders, het gaat er professioneler aan toe, we lijken weer in een 'normale' club te zitten."Broer Steve MandandaParfait oordeelt dat hij naar het buitenland moest om een eigen voornaam te verwerven. In Frankrijk werd er immers altijd maar gerefereerd aan zijn oudere broer Steve Mandanda. "Neem nu onze oefenmatch op Reims: het eerste wat hun coach aan Felice Mazzu vraagt: 'Is hij zo goed als zijn broer?' Is dat nu het belangrijkste? Ik moest wel weg uit Frankrijk om te kunnen ademen, om me van die voortdurende vergelijking te ontdoen", vertelt de doelman openhartig in Sport/Voetbalmagazine. "Had ik in Reims slecht gespeeld, dan was het: die broer van Mandanda deugt niet. Overal waar ik kom, ben ik de broer van. Speel ik goed, dan heet het: hij komt uit een goeie familie. Speel ik slecht, dan hoor ik: zijn broer is toch beter."Heeft de naam hem dan nooit geholpen? "Neen. Ik was tweede doelman bij Beauvais, op een dag vroeg de coach of ik kaartjes kon regelen voor Marseille-Nancy. Dat lukte niet en van de ene dag op de andere werd ik vierde doelman... Ik ben blij dat mijn broer het zo goed doet, maar ik schreeuw het niet van de daken. Op een moment dat het me echt te zwaar viel, heb ik eens gezegd: we dragen wel dezelfde naam, maar het is niet mijn broer." (JM)