'De dood van ons prematuur zoontje David van vijf maanden was een enorme schok', zegt Marlène, de vrouw van Dieumerci Mbokani, deze week in een lang gesprek met Sport/Voetbalmagazine in Monaco. "Maar mijn man toonde nooit zijn emoties. We spraken er zelfs nog nooit over. Ik probeerde het al, maar ik slaag er niet in om daarvoor bij hem een opening te creëren.'

'Als ik erover begin, wordt hij nerveus of verandert hij van onderwerp. Hij mijdt de confrontatie, omdat hij het nog altijd niet aanvaardde en het dus ook niet kan verwerken, denk ik. Over de dood van zijn vader praat hij wel, maar niet over die van zijn zoontje.'

'Vorig jaar probeerde ik het voor het laatst. Het was 1 november en ik was hier bij de kinderen, maar... het is mijn zus die in België naar het graf van David is geweest...'

Stichting

Ze richtte intussen in Congo een stichting op om daar premature kinderen te helpen. 'Toen we ons prematuur zoontje verloren, wou ik weten hoe ze in Kinshasa met prematuurtjes omgaan', vertelt ze. 'Wat ik daar zag, choqueerde mij. Kinderen die al na vier à zes maanden zwangerschap ter wereld kwamen, werden als dood geboren beschouwd omdat er in de materniteit geen couveuse was.'

'Daarom zegden wij: we gaan helpen! We willen zulke kinderen de kans geven om te leven door ervoor te zorgen dat ze beter verzorgd worden. Ik betaal ook de studies van een jongetje in een weeshuis in Kinshasa. Hij is zes jaar en heet David.'

Lees het volledige interview met mevrouw Mbokani in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van 11 maart.

'De dood van ons prematuur zoontje David van vijf maanden was een enorme schok', zegt Marlène, de vrouw van Dieumerci Mbokani, deze week in een lang gesprek met Sport/Voetbalmagazine in Monaco. "Maar mijn man toonde nooit zijn emoties. We spraken er zelfs nog nooit over. Ik probeerde het al, maar ik slaag er niet in om daarvoor bij hem een opening te creëren.''Als ik erover begin, wordt hij nerveus of verandert hij van onderwerp. Hij mijdt de confrontatie, omdat hij het nog altijd niet aanvaardde en het dus ook niet kan verwerken, denk ik. Over de dood van zijn vader praat hij wel, maar niet over die van zijn zoontje.''Vorig jaar probeerde ik het voor het laatst. Het was 1 november en ik was hier bij de kinderen, maar... het is mijn zus die in België naar het graf van David is geweest...'Ze richtte intussen in Congo een stichting op om daar premature kinderen te helpen. 'Toen we ons prematuur zoontje verloren, wou ik weten hoe ze in Kinshasa met prematuurtjes omgaan', vertelt ze. 'Wat ik daar zag, choqueerde mij. Kinderen die al na vier à zes maanden zwangerschap ter wereld kwamen, werden als dood geboren beschouwd omdat er in de materniteit geen couveuse was.''Daarom zegden wij: we gaan helpen! We willen zulke kinderen de kans geven om te leven door ervoor te zorgen dat ze beter verzorgd worden. Ik betaal ook de studies van een jongetje in een weeshuis in Kinshasa. Hij is zes jaar en heet David.'Lees het volledige interview met mevrouw Mbokani in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van 11 maart.