Club Brugge maakt geen foutjes op weg naar een eerste titel in een decennium. Dat is de conclusie halfweg de play-offs. Een slechte start tegen Standard, dan gestruikel in Kortrijk (dat thuis 7 op 9 pakte), maar vervolgens sterk werk tegen Anderlecht en bij AA Gent. Nu een al bij al vlotte thuiszege tegen Charleroi. Voor eigen (enthousiast) publiek kwam er gisteren na de rust zelfs uitstekend voetbal bij als toemaatje. Het begint er zeer mooi uit te zien.

De helden van de avond waren gisteren de verguisden van Gent. Refaelov en Izquierdo bakten er toen niks van. Gisteren toonden ze - een beetje voor maar vooral na de rust - hun klasse. De ene, topschutter in de reguliere competitie, met twee mooie goals. De ander, mister Europe, als spelverdeler, met Sander Coopman, een van de talenten van de toekomst, op de flank als secondant.

De ene keer Oulare, een andere keer De Sutter, vaak een spelhervatting. Tegen Anderlecht het genie van Vázquez, nu rendement en efficiëntie bij twee basisspelers, die tot dusver in deze nacompetitie amper een bal deftig raakten. Club slaat toe met verschillende wapens, en steeds weer andere. Een illustratie van het gevoel waarmee Arnar Gretarsson in oktober afscheid nam van blauw-zwart. Dat Club over de beste kern beschikte, vond de IJslander toen. Dat blijkt nu. Ook gisteren weer, tegenover een tegenstander zonder Neekens Kebano. Nog getest in de opwarming, maar onvoldoende fit. Dat scheelde.

Perfect was het nog niet, opnieuw was het niveauverschil tussen helft een en helft twee iets te groot. Maar opnieuw bleek dat als Club 'normaal' speelt, ze dan over de tegenstand gaan. En met normaal bedoelen we: in een herkenbare, evenwichtige opstelling. Want toch wel deze bedenking: de slappe start en de achterstand mag niet altijd worden verklaard door mentaliteit (te slap), concentratieverlies, of vermoeidheid. Het heeft ook vaak wat met sportief evenwicht te maken, of met de neutralisering van de sterke punten van de tegenstander.

Plan A is beter

In Kortrijk: onwennigheid bij het spel met twee spitsen, andere rol voor Boli en Refaelov en voor Preud'homme het goed uitgelegd kreeg, stond het al 2-0. Toen Club naar 'normaal' overschakelde (4-3-3) domineerde het Kortrijk. Gent dan: mandekking op Pedersen en Milicevic door twee middenvelders, zodat in de omschakeling het evenwicht weg was. Pas toen Simons verlost werd van Pedersen, en Claudemir Milicevic achter zich liet hollen, kwam Club terug. En gisteren: net als tegen Standard een werkersmiddenveld, met Vormer, Claudemir en Simons. Net als tegen Standard slechts drie 'offensieven' (Izquierdo, Refaelov en De Sutter), die ook nog eens alle drie in het centrum hun acties maakten. Een centrum dat voor Vormer dicht zat, zodat hij geen runs had.. Na de rust speelde Club het breder uit, anders. Tegen Standard kwam Boli (voor Claudemir) aan de rust het offensieve evenwicht herstellen, dit keer was het Coopman (voor Vormer, omdat die wat lichtjes geblesseerd was, in het andere geval was Claudemir weer een serieuze optie).

Conclusie: het zijn play-offs waarin de coach van Club veel probeert, neutraliseert, tactisch bijstuurt, maar het meeste oogst hij met wat Club nog het beste kan: plan A. Plannen B en C zijn mooi, maar plan A is beter.

Logica van de cijfers

Er kon achteraf een brede glimlach en een pintje meer af. Vanavond is er Gent-Anderlecht. Wie kampioen wil worden, moet daar absoluut winnen. Maar dan is er de logica van de cijfers. We zijn straks om half negen toe aan wedstrijd vijftien van deze play-offs. Tot dusver leverde de vorige veertien elf keer een zege op voor de thuisploeg. Twee wedstrijden (Gent-Club en Kortrijk-Charleroi) eindigden gelijk, maar één keer wonnen de bezoekers (Gent in Luik). Stel dat die logica wordt doorgetrokken.. Dan lijkt Anderlecht toch stilaan uit de running. Twee punten achter bij de start van de play-offs, en nu vandaag al op zes... Haal je dat nog op als er amper 15 te verdienen vallen?

Club Brugge maakt geen foutjes op weg naar een eerste titel in een decennium. Dat is de conclusie halfweg de play-offs. Een slechte start tegen Standard, dan gestruikel in Kortrijk (dat thuis 7 op 9 pakte), maar vervolgens sterk werk tegen Anderlecht en bij AA Gent. Nu een al bij al vlotte thuiszege tegen Charleroi. Voor eigen (enthousiast) publiek kwam er gisteren na de rust zelfs uitstekend voetbal bij als toemaatje. Het begint er zeer mooi uit te zien.De helden van de avond waren gisteren de verguisden van Gent. Refaelov en Izquierdo bakten er toen niks van. Gisteren toonden ze - een beetje voor maar vooral na de rust - hun klasse. De ene, topschutter in de reguliere competitie, met twee mooie goals. De ander, mister Europe, als spelverdeler, met Sander Coopman, een van de talenten van de toekomst, op de flank als secondant.De ene keer Oulare, een andere keer De Sutter, vaak een spelhervatting. Tegen Anderlecht het genie van Vázquez, nu rendement en efficiëntie bij twee basisspelers, die tot dusver in deze nacompetitie amper een bal deftig raakten. Club slaat toe met verschillende wapens, en steeds weer andere. Een illustratie van het gevoel waarmee Arnar Gretarsson in oktober afscheid nam van blauw-zwart. Dat Club over de beste kern beschikte, vond de IJslander toen. Dat blijkt nu. Ook gisteren weer, tegenover een tegenstander zonder Neekens Kebano. Nog getest in de opwarming, maar onvoldoende fit. Dat scheelde.Perfect was het nog niet, opnieuw was het niveauverschil tussen helft een en helft twee iets te groot. Maar opnieuw bleek dat als Club 'normaal' speelt, ze dan over de tegenstand gaan. En met normaal bedoelen we: in een herkenbare, evenwichtige opstelling. Want toch wel deze bedenking: de slappe start en de achterstand mag niet altijd worden verklaard door mentaliteit (te slap), concentratieverlies, of vermoeidheid. Het heeft ook vaak wat met sportief evenwicht te maken, of met de neutralisering van de sterke punten van de tegenstander. In Kortrijk: onwennigheid bij het spel met twee spitsen, andere rol voor Boli en Refaelov en voor Preud'homme het goed uitgelegd kreeg, stond het al 2-0. Toen Club naar 'normaal' overschakelde (4-3-3) domineerde het Kortrijk. Gent dan: mandekking op Pedersen en Milicevic door twee middenvelders, zodat in de omschakeling het evenwicht weg was. Pas toen Simons verlost werd van Pedersen, en Claudemir Milicevic achter zich liet hollen, kwam Club terug. En gisteren: net als tegen Standard een werkersmiddenveld, met Vormer, Claudemir en Simons. Net als tegen Standard slechts drie 'offensieven' (Izquierdo, Refaelov en De Sutter), die ook nog eens alle drie in het centrum hun acties maakten. Een centrum dat voor Vormer dicht zat, zodat hij geen runs had.. Na de rust speelde Club het breder uit, anders. Tegen Standard kwam Boli (voor Claudemir) aan de rust het offensieve evenwicht herstellen, dit keer was het Coopman (voor Vormer, omdat die wat lichtjes geblesseerd was, in het andere geval was Claudemir weer een serieuze optie).Conclusie: het zijn play-offs waarin de coach van Club veel probeert, neutraliseert, tactisch bijstuurt, maar het meeste oogst hij met wat Club nog het beste kan: plan A. Plannen B en C zijn mooi, maar plan A is beter.Er kon achteraf een brede glimlach en een pintje meer af. Vanavond is er Gent-Anderlecht. Wie kampioen wil worden, moet daar absoluut winnen. Maar dan is er de logica van de cijfers. We zijn straks om half negen toe aan wedstrijd vijftien van deze play-offs. Tot dusver leverde de vorige veertien elf keer een zege op voor de thuisploeg. Twee wedstrijden (Gent-Club en Kortrijk-Charleroi) eindigden gelijk, maar één keer wonnen de bezoekers (Gent in Luik). Stel dat die logica wordt doorgetrokken.. Dan lijkt Anderlecht toch stilaan uit de running. Twee punten achter bij de start van de play-offs, en nu vandaag al op zes... Haal je dat nog op als er amper 15 te verdienen vallen?