Het gebeurde tijdens een competitiewedstrijd tussen Anderlecht en Beveren, in het seizoen 1980/81. Op een gegeven moment maakte Kenneth Brylle, de Deense spits van paars-wit, vanuit een moeilijke hoek met een technisch perfect uitgevoerd stiftballetje een schitterend doelpunt. Schuimbekkend van woede stormde trainer Tomislav Ivic de dug-out uit. Hij veegde Brylle de mantel uit omdat hij in die bewuste fase zelf op doel had geknald, terwijl er naast hem een ploegmaat vrijstond. Terwijl het stadion op zijn grondvesten daverde en de spelers juichten, ontrolde er zich een beeld vol contrasten: Ivic kafferde de verbijsterde Brylle uit.

Het is een anekdote die past bij de Kroatische trainer. Methodiek was het gevleugelde woord in het voetbal dat Ivic ontwierp. Daarin bleek er geen plaats te zijn voor flexibiliteit. Ivic durfde het ook aan om in Anderlecht, de tempel van het academische voetbal, met vijf verdedigers aan te treden. Hij vond dat de beste spelers achteraan dienden te staan omdat het spel geleid moest worden door de laatste lijn. Het was een ingreep die de voetbalromantici met verstomming sloeg en een kleine revolutie ontketende;

Maar het succes gaf Ivic geleid. Hij leidde Andelecht in 1981 met bravoure naar de titel. Met elf punten voorsprong op Club Brugge. En met een systeem waarin Kenneth Brylle als eenzame spits opereerde. Maar wel 22 doelpunten maakte en daarmee net geen topschutter werd. Maar er werd van Brylle veel meer verwacht dan alleen scoren. Omdat Ivic het wapen de van de pressing gebruikte moest hij de centrale verdedigers beletten om in te schuiven. Hij had dat begrip ontdekt bij de vermaarde basketploeg Yugoplastika uit Split die pressing speelden vanuit een wiskundige benadering.

Ivic kreeg zijn filosofie niet aan de buitenwereld verkocht. Anderhalf jaar na de titel werd hij door Anderlecht ontslagen. Net zoals hij ook bij andere clubs vaak werd gecontesteerd. Geen toeval is het dat Ivic in een trainerscarrière die 37 jaar duurde, tussen 1967 en 2004, 29 keer van werkgever veranderde.

Het gebeurde tijdens een competitiewedstrijd tussen Anderlecht en Beveren, in het seizoen 1980/81. Op een gegeven moment maakte Kenneth Brylle, de Deense spits van paars-wit, vanuit een moeilijke hoek met een technisch perfect uitgevoerd stiftballetje een schitterend doelpunt. Schuimbekkend van woede stormde trainer Tomislav Ivic de dug-out uit. Hij veegde Brylle de mantel uit omdat hij in die bewuste fase zelf op doel had geknald, terwijl er naast hem een ploegmaat vrijstond. Terwijl het stadion op zijn grondvesten daverde en de spelers juichten, ontrolde er zich een beeld vol contrasten: Ivic kafferde de verbijsterde Brylle uit.Het is een anekdote die past bij de Kroatische trainer. Methodiek was het gevleugelde woord in het voetbal dat Ivic ontwierp. Daarin bleek er geen plaats te zijn voor flexibiliteit. Ivic durfde het ook aan om in Anderlecht, de tempel van het academische voetbal, met vijf verdedigers aan te treden. Hij vond dat de beste spelers achteraan dienden te staan omdat het spel geleid moest worden door de laatste lijn. Het was een ingreep die de voetbalromantici met verstomming sloeg en een kleine revolutie ontketende;Maar het succes gaf Ivic geleid. Hij leidde Andelecht in 1981 met bravoure naar de titel. Met elf punten voorsprong op Club Brugge. En met een systeem waarin Kenneth Brylle als eenzame spits opereerde. Maar wel 22 doelpunten maakte en daarmee net geen topschutter werd. Maar er werd van Brylle veel meer verwacht dan alleen scoren. Omdat Ivic het wapen de van de pressing gebruikte moest hij de centrale verdedigers beletten om in te schuiven. Hij had dat begrip ontdekt bij de vermaarde basketploeg Yugoplastika uit Split die pressing speelden vanuit een wiskundige benadering.Ivic kreeg zijn filosofie niet aan de buitenwereld verkocht. Anderhalf jaar na de titel werd hij door Anderlecht ontslagen. Net zoals hij ook bij andere clubs vaak werd gecontesteerd. Geen toeval is het dat Ivic in een trainerscarrière die 37 jaar duurde, tussen 1967 en 2004, 29 keer van werkgever veranderde.