Twaalf maanden na de eerste Champions Leaguezege van Lionel Messi (2006) is het Andrea Pirlo die de 'beker met de grote oren' verovert (2007). In het tussenliggende jaar krijgen behendige voeten meer en meer de voorkeur op spieren op de nummer-6-positie. En net dan maakt Marouane Fellaini zijn debuut bij de nationale ploeg. Het lijkt wel een anachronisme.

Big Mo dringt binnen in een voetbal dat niet klaar is om hem te ontvangen. Toch breekt hij door. Want Marouane is de koning van het luchtruim. In de derde wedstrijd op het WK in Rusland wint hij tegen de Engelse kleerkasten élk luchtduel op de helft van de tegenstander. Een buitengewone troef om terreinwinst te boeken op velden waarop het steeds moeilijker wordt om een lijn op te schuiven.

José Mourinho, die van specialisten houdt, ook al is hun domein nogal atypisch, slaagde erin de centimeters van Felly op een onverhoopt hoog niveau te benutten. In de finale van de Europa League tegen Ajax (2017) is de Belg een sleutelfiguur bij Manchester United. Het plan is: de bal direct van Chris Smalling naar het hoofd van de Belg sturen om onder de druk van de Ajacieden uit te komen: 'Als de bal er niet is, hoe kunnen ze dan druk zetten?'

© BELGA

Ook bij de Rode Duivels vormde Fellaini soms plan A. Op weg naar het WK in Brazilië stond hij vaak centraal op het middenveld van Marc Wilmots: beresterk in de duels en de favoriete bestemming voor lange ballen vanuit de verdediging. Toen een meer gestroomlijnd voetbal doorbrak, gebaseerd op balbezit en op de talenten van Kevin De Bruyne en Eden Hazard, speelde Big Mo geen hoofdrol meer en werd hij soms zelfs naar de bank verwezen. Daar werd hij wel een uitstekend plan B voor de interlands.

© REUTERS

Tegen de kleine Japanners kwam Felly de meubelen redden, net zoals vier jaar daarvoor tegen Algerije. Hij kan een match doen kantelen door zijn postuur. Altijd efficiënt, zelden esthetisch. De legendarische Britse coach Brian Clough, een notoir tegenstander van kick-and-rush, zei ooit: 'Als God had gewild dat voetbal door de lucht werd gespeeld, dan had hij daar wel gras laten groeien.' Fellaini leek hem van antwoord te dienen door op zijn eigen hoofd een grasperkje te laten groeien. En de bal had het daar zichtbaar naar zijn zin.

© BELGA
© BELGAIMAGE
© BELGA
© BELGA
© BELGAIMAGE
© AFP
© BELGA
Twaalf maanden na de eerste Champions Leaguezege van Lionel Messi (2006) is het Andrea Pirlo die de 'beker met de grote oren' verovert (2007). In het tussenliggende jaar krijgen behendige voeten meer en meer de voorkeur op spieren op de nummer-6-positie. En net dan maakt Marouane Fellaini zijn debuut bij de nationale ploeg. Het lijkt wel een anachronisme. Big Mo dringt binnen in een voetbal dat niet klaar is om hem te ontvangen. Toch breekt hij door. Want Marouane is de koning van het luchtruim. In de derde wedstrijd op het WK in Rusland wint hij tegen de Engelse kleerkasten élk luchtduel op de helft van de tegenstander. Een buitengewone troef om terreinwinst te boeken op velden waarop het steeds moeilijker wordt om een lijn op te schuiven. José Mourinho, die van specialisten houdt, ook al is hun domein nogal atypisch, slaagde erin de centimeters van Felly op een onverhoopt hoog niveau te benutten. In de finale van de Europa League tegen Ajax (2017) is de Belg een sleutelfiguur bij Manchester United. Het plan is: de bal direct van Chris Smalling naar het hoofd van de Belg sturen om onder de druk van de Ajacieden uit te komen: 'Als de bal er niet is, hoe kunnen ze dan druk zetten?' Ook bij de Rode Duivels vormde Fellaini soms plan A. Op weg naar het WK in Brazilië stond hij vaak centraal op het middenveld van Marc Wilmots: beresterk in de duels en de favoriete bestemming voor lange ballen vanuit de verdediging. Toen een meer gestroomlijnd voetbal doorbrak, gebaseerd op balbezit en op de talenten van Kevin De Bruyne en Eden Hazard, speelde Big Mo geen hoofdrol meer en werd hij soms zelfs naar de bank verwezen. Daar werd hij wel een uitstekend plan B voor de interlands. Tegen de kleine Japanners kwam Felly de meubelen redden, net zoals vier jaar daarvoor tegen Algerije. Hij kan een match doen kantelen door zijn postuur. Altijd efficiënt, zelden esthetisch. De legendarische Britse coach Brian Clough, een notoir tegenstander van kick-and-rush, zei ooit: 'Als God had gewild dat voetbal door de lucht werd gespeeld, dan had hij daar wel gras laten groeien.' Fellaini leek hem van antwoord te dienen door op zijn eigen hoofd een grasperkje te laten groeien. En de bal had het daar zichtbaar naar zijn zin.