Het was iets voor drieën vannacht, toen Nicklas Pedersen even ging zitten in het feestgedruis en een traan wegveegde. Hij werd er emotioneel van, de Deen, die met een prachtig afstandsschot in Luik misschien wel dé goal van de play-offs maakte. Gisteren kwam hij tegen Standard niet van de bank, maar het maakte de ontroering niet minder intens. Jaren vechten tegen een glazen lijf doet wat met een mens, op het moment dat de club zijn eerste titel vierde.

Ontroering en ongeloof, tussen die twee emoties vliegerden de Gentse spelers op dat moment. Veel emotie, zelden een kampioenenmatch meegemaakt waarin spelers lang na affluiten nog op het veld staan, om hun supporters te groeten. Telkens weer terug naar de harde kern, die tot na middernacht enthousiast op de tribunes danste, en nadien in de promenade van het stadion engelengeduld aan de dag legde in de hoop een glimp van de helden op te vangen. Het feest zou 'maar' tot drie uur duren, was vooraf gezegd. In de realiteit was het er een eindje over.

Emotie, maar ook veel ongeloof. Ze mogen dan wel de beste ploeg van de play-offs zijn, of voor sommige waarnemers de beste ploeg van 2015 - in de reguliere competitie werd dan al van Club Brugge en in Anderlecht gewonnen , maar geen speler die dit acht maanden geleden dacht. En geen speler die het gisteren kon geloven. Zelfs niet na x-aantal glazen champagne. In een hoekje stond de trainer te kijken en te genieten. Met de aandacht verdeeld tussen het observeren van zijn bende, die op de tafels danste, en het televisiescherm, dat beelden toonde van de matchen van Gent, Anderlecht en Club Brugge. Ook in het enthousiasme professioneel. Tot de zender overschakelde op programmatie voor 18+, en het dansen weer de volle aandacht kreeg.

Hadden ze zenuwen voor de match? Toch wel, al probeerden ze in Gent zo normaal mogelijk te doen. Geen afzondering, samenkomst om 16 uur, alsof het een 'normale' match betrof. Standard toonde zich geen kwaaie gast, uit op het vergallen van een feestje. Niet al te scherp verdedigen op een corner leidde tot een vrij snelle 1-0 via aanvoerder Sven Kums, in moeilijke momenten gaan echte leiders voorop. En vlak na de pauze, nadat Gent onkennelijk nerveus met een opeenstapeling van fouten en balverlies de rust had gehaald, bracht Renato Neto met de 2-0 op strafschop rust. Pas vanaf dan gingen Mehdi Carcela en co een versnelling hoger schakelen. Voldoende om Matz Sels te bedreigen, onvoldoende om de betrouwbare sluitpost te kloppen.

AA Gent was de beste ploeg in de play-offs, maar het waren juist die twee zeges in de reguliere competitie die voor het definitieve zetje zorgden. Die thuis tegen Club, waardoor het besef dat ze ook in de eigen Ghelamco konden winnen van een topclub. En die in Anderlecht, omdat ze in Gent die ploeg als concurrent voor de eindzege in de play-offs nog iets hoger inschatten dan de West-Vlamingen. Vanwege een hogere rijpheid, al bleek het daar de Brusselaars in deze eindstrijd net aan te ontbreken.

Zondag mag Gent in Brussel langs een haag van Anderlecht-spelers, die mogen applaudisseren voor de nieuwe kampioen. Misschien dat het ongeloof dan verdwijnt. Maar de emotie? Neen, die niet.

Het was iets voor drieën vannacht, toen Nicklas Pedersen even ging zitten in het feestgedruis en een traan wegveegde. Hij werd er emotioneel van, de Deen, die met een prachtig afstandsschot in Luik misschien wel dé goal van de play-offs maakte. Gisteren kwam hij tegen Standard niet van de bank, maar het maakte de ontroering niet minder intens. Jaren vechten tegen een glazen lijf doet wat met een mens, op het moment dat de club zijn eerste titel vierde.Ontroering en ongeloof, tussen die twee emoties vliegerden de Gentse spelers op dat moment. Veel emotie, zelden een kampioenenmatch meegemaakt waarin spelers lang na affluiten nog op het veld staan, om hun supporters te groeten. Telkens weer terug naar de harde kern, die tot na middernacht enthousiast op de tribunes danste, en nadien in de promenade van het stadion engelengeduld aan de dag legde in de hoop een glimp van de helden op te vangen. Het feest zou 'maar' tot drie uur duren, was vooraf gezegd. In de realiteit was het er een eindje over.Emotie, maar ook veel ongeloof. Ze mogen dan wel de beste ploeg van de play-offs zijn, of voor sommige waarnemers de beste ploeg van 2015 - in de reguliere competitie werd dan al van Club Brugge en in Anderlecht gewonnen , maar geen speler die dit acht maanden geleden dacht. En geen speler die het gisteren kon geloven. Zelfs niet na x-aantal glazen champagne. In een hoekje stond de trainer te kijken en te genieten. Met de aandacht verdeeld tussen het observeren van zijn bende, die op de tafels danste, en het televisiescherm, dat beelden toonde van de matchen van Gent, Anderlecht en Club Brugge. Ook in het enthousiasme professioneel. Tot de zender overschakelde op programmatie voor 18+, en het dansen weer de volle aandacht kreeg.Hadden ze zenuwen voor de match? Toch wel, al probeerden ze in Gent zo normaal mogelijk te doen. Geen afzondering, samenkomst om 16 uur, alsof het een 'normale' match betrof. Standard toonde zich geen kwaaie gast, uit op het vergallen van een feestje. Niet al te scherp verdedigen op een corner leidde tot een vrij snelle 1-0 via aanvoerder Sven Kums, in moeilijke momenten gaan echte leiders voorop. En vlak na de pauze, nadat Gent onkennelijk nerveus met een opeenstapeling van fouten en balverlies de rust had gehaald, bracht Renato Neto met de 2-0 op strafschop rust. Pas vanaf dan gingen Mehdi Carcela en co een versnelling hoger schakelen. Voldoende om Matz Sels te bedreigen, onvoldoende om de betrouwbare sluitpost te kloppen.AA Gent was de beste ploeg in de play-offs, maar het waren juist die twee zeges in de reguliere competitie die voor het definitieve zetje zorgden. Die thuis tegen Club, waardoor het besef dat ze ook in de eigen Ghelamco konden winnen van een topclub. En die in Anderlecht, omdat ze in Gent die ploeg als concurrent voor de eindzege in de play-offs nog iets hoger inschatten dan de West-Vlamingen. Vanwege een hogere rijpheid, al bleek het daar de Brusselaars in deze eindstrijd net aan te ontbreken.Zondag mag Gent in Brussel langs een haag van Anderlecht-spelers, die mogen applaudisseren voor de nieuwe kampioen. Misschien dat het ongeloof dan verdwijnt. Maar de emotie? Neen, die niet.