Het was Sergio Dutra Senior die ons een maand geleden ontving op het strand van Santos, de mythische club va Pelé, Robinho en Neymar.

Vanuit zijn appartement, in hetzelfde blok heeft ook zijn zoon er eentje, kijken de Dutra's uit over het strand van Santos, waar palmbomen voor een beetje schaduw zorgen, en schepen voor de rede liggen te wachten tot ze groen licht krijgen om de haven binnen te varen.

Hier, op anderhalf uur rijden van São Paulo, groeide de spits van Lokeren op. Anders dan de meeste van zijn collega-voetballers bij Santos, want afkomstig uit de betere middenklasse. Een droom achterna, profvoetballer worden in Europa.

Om dat doel te bereiken keek hij op geen inspanning. Elke dag op strand, zwemmen en voetballen. Lectuur over voeding, over specifieke oefeningen, bijscholing, geen inspanning was de familie te veel.

Op zijn vijftiende week hij ook uit, ging hij honderden kilometers zuidelijker wonen, waar het in de winter koud was, en de verblijfsomstandigheden schraal. Op zijn eentje, in een kamertje in een stadion, zoals er ook in Santos spelers logeerden. In verblijfsomstandigheden die sinds de jaren zestig en de glorieperiode van de ploeg amper zijn veranderd. Het was hard, getuigt vader Sergio, maar het moest, voor de ontwikkeling van zijn zoon.

Later zouden nog omzwervingen volgen. Eerst binnen de staat São Paulo, daarna naar Japan, waar Dutra als een samoerai zijn doelpunten vierde.

Sergio: "Maar altijd wilde mijn zoon maar één ding: schitteren in een grote competitie in Europa. Daarom kozen we voor Lokeren, waar de aanpassing niet makkelijk was. Even dacht ik vorig seizoen, toen hij niet speelde, dat hij zou moeten terugkeren. Maar Sergio heeft een sterk karakter en hij beet door."

Het was Sergio Dutra Senior die ons een maand geleden ontving op het strand van Santos, de mythische club va Pelé, Robinho en Neymar. Vanuit zijn appartement, in hetzelfde blok heeft ook zijn zoon er eentje, kijken de Dutra's uit over het strand van Santos, waar palmbomen voor een beetje schaduw zorgen, en schepen voor de rede liggen te wachten tot ze groen licht krijgen om de haven binnen te varen.Hier, op anderhalf uur rijden van São Paulo, groeide de spits van Lokeren op. Anders dan de meeste van zijn collega-voetballers bij Santos, want afkomstig uit de betere middenklasse. Een droom achterna, profvoetballer worden in Europa.Om dat doel te bereiken keek hij op geen inspanning. Elke dag op strand, zwemmen en voetballen. Lectuur over voeding, over specifieke oefeningen, bijscholing, geen inspanning was de familie te veel. Op zijn vijftiende week hij ook uit, ging hij honderden kilometers zuidelijker wonen, waar het in de winter koud was, en de verblijfsomstandigheden schraal. Op zijn eentje, in een kamertje in een stadion, zoals er ook in Santos spelers logeerden. In verblijfsomstandigheden die sinds de jaren zestig en de glorieperiode van de ploeg amper zijn veranderd. Het was hard, getuigt vader Sergio, maar het moest, voor de ontwikkeling van zijn zoon.Later zouden nog omzwervingen volgen. Eerst binnen de staat São Paulo, daarna naar Japan, waar Dutra als een samoerai zijn doelpunten vierde. Sergio: "Maar altijd wilde mijn zoon maar één ding: schitteren in een grote competitie in Europa. Daarom kozen we voor Lokeren, waar de aanpassing niet makkelijk was. Even dacht ik vorig seizoen, toen hij niet speelde, dat hij zou moeten terugkeren. Maar Sergio heeft een sterk karakter en hij beet door."