Precies vijf Belgische voetballers stonden afgelopen zondag aan de aftrap van de Brugse derby. De andere zeventien spelers kwamen uit acht andere landen. Het is een gipsafdruk van de Belgische competitie, al langer dan vandaag uitgegroeid tot een vreemdelingenlegioen. Al lang voorbij is de tijd dat de Brugse vrienden Raoul Lambert en Jules Verriest een hoofdrol speelden in die wedstrijd, de twee Brugse voetballers van de eeuw die lang symbolisch naast elkaar stonden op een foto in de receptieruimte van blauw-zwart.

Pozuelo moet op het juiste moment de juiste stap zetten.

Club Brugge moest het zelfvertrouwen opschroeven met het oog op de Europese wedstrijd van donderdag tegen Salzburg. Maar het verzuimde de klus af te maken en bleef met een nieuwe kater achter. De irritatie zit diep, zoals bleek toen Cerclespits Irvin Cardona na de match op de middencirkel een vlag wilde neerplanten. Na een zeer matige wedstrijd van Cercle was dat geen gelukkige ingeving, maar zeker geen misdaad. Eerder regeerde Wesley ontevreden op zijn wissel. Verbeten zoekt Club naar zichzelf. Het voetbalt te traag en te voorspelbaar. Zo komt ook Ivan Leko steeds meer in de vuurlinie van de kritiek. Terwijl de Kroaat in wezen dezelfde trainer is als vorig seizoen. Een consequente man die in eer en geweten handelt. Ook bij vervangingen.

Opgetogen was Philippe Clement na het kunststuk van KRC Genk tegen Standard. Maar een nieuwe soap rond Alejandro Pozuelo temperde vervolgens de vreugde. Eerder liet de Spanjaard horen zeker bij Genk te willen blijven, nadat zijn contract was aangepast. Zijn woorden klonken als een liefdesverklaring aan de Limburgse club. Toen bleek dat hij in Canada vier keer meer zou kunnen verdienen, bleef daar niets van over.

In het voetbal is en blijft geld de determinerende factor. De makelaar van Pozuelo dringt aan op een transfer en dat is vanuit zijn gezichtspunt niet onlogisch: dan verdient ook hij behoorlijk wat geld. Maar de eindbeslissing ligt alleen bij Pozuelo zelf. Voetballen in de MLS of eventueel in China getuigt niet van veel sportieve ambitie. Daar ga je als voetballer je grenzen niet verleggen. Ook voor Pozuelo komt het er op aan op het juiste moment de juiste stap te zetten. Dat doe je niet door je in een ander continent te gaan begraven. De lokroep van het geld ten spijt. Dat werkt voor iemand die uit een arbeidersgezin komt verblindend. Maar ook dan moet je op termijn kunnen denken. Veel verstandiger lijkt het om de zomer af te wachten en dan een interessanter avontuur aan te gaan. Dan laat je ook de club niet in de steek die je mee groot heeft gemaakt en in de mate van het mogelijke aan je verlangens tegemoet komt. Nu dreigt bij een vertrek alleen maar bitterheid. In afwachting daarvan houdt KRC Genk het been stijf. Al zal het zich hoe dan ook moeten beraden over de manier waarop een vertrek van de vormgever wordt ingevuld. De afhankelijkheid van Pozuelo is wel een zwakte van de koploper.

Met twaalf punten op twaalf is Royal Excel Mouscron de meest succesvolle ploeg van 2019. Het team pakte zondagavond in Gent in de eerste helft uit met fris en beweeglijk voetbal. Knap is het werk dat Bernd Storck daar levert. De Duitser is zeker geen wereldtrainer, anders zou hij op zijn 56e allicht in de Bundesliga aan de slag zijn.

Rustig blijft Storck wel bij de opmars van Mouscron. Hij beschikt niet over een bovenmatig getalenteerde ploeg. Alleen past die als een puzzel in elkaar. Op de vraag wat hij na zijn komst in september heeft veranderd, zei Storck dat hij aanvankelijk van een ploeg van individualisten een team heeft gemaakt. En dat hij vervolgens tijdens de winterstage in Spanje echt aan het werk is gegaan.

Soms kan voetbal heel simpel zijn.

Precies vijf Belgische voetballers stonden afgelopen zondag aan de aftrap van de Brugse derby. De andere zeventien spelers kwamen uit acht andere landen. Het is een gipsafdruk van de Belgische competitie, al langer dan vandaag uitgegroeid tot een vreemdelingenlegioen. Al lang voorbij is de tijd dat de Brugse vrienden Raoul Lambert en Jules Verriest een hoofdrol speelden in die wedstrijd, de twee Brugse voetballers van de eeuw die lang symbolisch naast elkaar stonden op een foto in de receptieruimte van blauw-zwart. Club Brugge moest het zelfvertrouwen opschroeven met het oog op de Europese wedstrijd van donderdag tegen Salzburg. Maar het verzuimde de klus af te maken en bleef met een nieuwe kater achter. De irritatie zit diep, zoals bleek toen Cerclespits Irvin Cardona na de match op de middencirkel een vlag wilde neerplanten. Na een zeer matige wedstrijd van Cercle was dat geen gelukkige ingeving, maar zeker geen misdaad. Eerder regeerde Wesley ontevreden op zijn wissel. Verbeten zoekt Club naar zichzelf. Het voetbalt te traag en te voorspelbaar. Zo komt ook Ivan Leko steeds meer in de vuurlinie van de kritiek. Terwijl de Kroaat in wezen dezelfde trainer is als vorig seizoen. Een consequente man die in eer en geweten handelt. Ook bij vervangingen. Opgetogen was Philippe Clement na het kunststuk van KRC Genk tegen Standard. Maar een nieuwe soap rond Alejandro Pozuelo temperde vervolgens de vreugde. Eerder liet de Spanjaard horen zeker bij Genk te willen blijven, nadat zijn contract was aangepast. Zijn woorden klonken als een liefdesverklaring aan de Limburgse club. Toen bleek dat hij in Canada vier keer meer zou kunnen verdienen, bleef daar niets van over. In het voetbal is en blijft geld de determinerende factor. De makelaar van Pozuelo dringt aan op een transfer en dat is vanuit zijn gezichtspunt niet onlogisch: dan verdient ook hij behoorlijk wat geld. Maar de eindbeslissing ligt alleen bij Pozuelo zelf. Voetballen in de MLS of eventueel in China getuigt niet van veel sportieve ambitie. Daar ga je als voetballer je grenzen niet verleggen. Ook voor Pozuelo komt het er op aan op het juiste moment de juiste stap te zetten. Dat doe je niet door je in een ander continent te gaan begraven. De lokroep van het geld ten spijt. Dat werkt voor iemand die uit een arbeidersgezin komt verblindend. Maar ook dan moet je op termijn kunnen denken. Veel verstandiger lijkt het om de zomer af te wachten en dan een interessanter avontuur aan te gaan. Dan laat je ook de club niet in de steek die je mee groot heeft gemaakt en in de mate van het mogelijke aan je verlangens tegemoet komt. Nu dreigt bij een vertrek alleen maar bitterheid. In afwachting daarvan houdt KRC Genk het been stijf. Al zal het zich hoe dan ook moeten beraden over de manier waarop een vertrek van de vormgever wordt ingevuld. De afhankelijkheid van Pozuelo is wel een zwakte van de koploper. Met twaalf punten op twaalf is Royal Excel Mouscron de meest succesvolle ploeg van 2019. Het team pakte zondagavond in Gent in de eerste helft uit met fris en beweeglijk voetbal. Knap is het werk dat Bernd Storck daar levert. De Duitser is zeker geen wereldtrainer, anders zou hij op zijn 56e allicht in de Bundesliga aan de slag zijn. Rustig blijft Storck wel bij de opmars van Mouscron. Hij beschikt niet over een bovenmatig getalenteerde ploeg. Alleen past die als een puzzel in elkaar. Op de vraag wat hij na zijn komst in september heeft veranderd, zei Storck dat hij aanvankelijk van een ploeg van individualisten een team heeft gemaakt. En dat hij vervolgens tijdens de winterstage in Spanje echt aan het werk is gegaan. Soms kan voetbal heel simpel zijn.