Na de interland tussen de Rode Duivels en Wales schrok Romelu Lukaku. Een onbekende die in Leuven op hem af kwam, sprak hem aan in het... Lingala. Het was Rabbi Matondo, zoon van een Congolese vader en moeder, geboren in Liverpool maar opgegroeid in Cardiff, Wales. In de jeugd voetbalde hij nog voor Engeland en in principe zou hij ook kunnen uitkomen voor het land van zijn ouders, maar Matondo voelt zich Welsh. En dus kruiste zijn pad die avond dat van Lukaku.
...

Na de interland tussen de Rode Duivels en Wales schrok Romelu Lukaku. Een onbekende die in Leuven op hem af kwam, sprak hem aan in het... Lingala. Het was Rabbi Matondo, zoon van een Congolese vader en moeder, geboren in Liverpool maar opgegroeid in Cardiff, Wales. In de jeugd voetbalde hij nog voor Engeland en in principe zou hij ook kunnen uitkomen voor het land van zijn ouders, maar Matondo voelt zich Welsh. En dus kruiste zijn pad die avond dat van Lukaku. Matondo, die toen niet in actie kwam, wordt door Cercle voor één seizoen geleend van Schalke. Hij is ondertussen geen onbekende meer in de Jupiler Pro League, dankzij zijn snelheid en zijn scorend vermogen dat recent voor goeie resultaten zorgde: één doelpunt tegen Mechelen, twee op Kortrijk en eentje tegen STVV, toen hij in het slot nog rood pakte. Mee goed voor de spurt naar veiliger oorden in het klassement. De buren van Club - zondag staat de derby op de kalender - zijn gewaarschuwd. Hij geniet ervan, zegt hij: 'We doen alles sneller dan in het begin, het was een kwestie van tijd voor deze puzzel in elkaar zou vallen. Ik voelde dat aankomen. Het werd tijd dat we de mensen die ons afschreven van antwoord dienden.' Waarom duurde een en ander zo lang? In zijn geval: door een blessure. Matondo: 'Het was in het begin van het seizoen vooral een zaak van fit worden. De eerste maand zat ik geblesseerd in de gym en de revalidatiezaal. Vervolgens was het aan mij om op het veld te wennen aan het Belgisch voetbal. Ik geloof heel hard in mijn capaciteiten om met de bal aan de voet te lopen en iets te creëren, maar er is een verschil tussen dat zeggen en het ook tonen. Daar zat toch wat tijd tussen.' Op zijn 21e heeft hij al een pak avonturen achter de rug. Zijn ouders ontmoetten elkaar in Congo, maar reisden afzonderlijk naar Europa om uiteindelijk samen in Liverpool te belanden. Later verhuisden ze naar Cardiff, waar ze in diverse wijken woonden. Matondo: 'Daar ben ik opgegroeid. In het begin spraken we thuis Frans en Lingala, maar toen ik naar de kleuterschool begon te gaan, schakelde ik over op Engels. Frans verdween compleet, ik zag er het nut niet van in.'Zijn jeugd was klassiek: zijn vader voetbalde ook een beetje en hij trad in zijn spoor. Daarnaast was er ook atletiek en rugby. Matondo: 'Voetballen was iets voor het park, atletiek deed ik op school. Wedstrijden tegen andere scholen waren altijd fijne momenten. Meestal won ik, 100 meter, soms 200, soms ook nog estafette. En rugby is big in Wales, bijna verplichte kost. Ik deed het in de lagere school en nog een heel klein beetje in het secundair onderwijs, tot voetbal belangrijk werd. Dan trainde ik nagenoeg elke dag en was er geen tijd meer om nog rugby te spelen. Ik was in het rugby de loper, wat dacht je! ( lacht) Eentje op de vleugel die hard zijn best deed om niet gepakt te worden. Dat helpt me nu wel bij het ontwijken van tackles.' Cardiff City ontdekte hem in dat parkvoetbal en hij doorliep er een paar jeugdrangen. Matondo: 'Dat ging zo goed dat de echte academy, die voor de elite, me er snel bij wilde. Van mijn achtste tot mijn vijftiende was ik daar.' Toen kwam Manchester City aankloppen. Als kind droomde hij van de Premier League en plots kwam dat wel heel dichtbij. Met veel van zijn teammaats daar heeft hij nog steeds contact. Matondo: ' Foden, Sancho, Brahim Díaz van Milan. Taylor Richards van Brighton. Lukas Nmecha en zijn broer, Tom Dele-Bashiru die door Watford nu aan Reading wordt uitgeleend. Jeremie Frimpong van Bayer Leverkusen. Veel spelers zijn er inmiddels vertrokken. In het begin was ik wel wat star struck. Je traint vaak samen met de A-ploeg. Yaya Touré was er nog, Vincent Kompany. Sergio Agüero, David Silva. Legends. Dan denk je: wow! Maar als je meer met die jongens traint, valt dat gevoel weg. Uiteindelijk ben je daar toch vooral om jezelf te tonen.' Hij heeft er nog steeds de snelste tijd ooit. Matondo: 'Elke voorbereiding doe je sprints over twintig meter. In de voorbereiding en halverwege het seizoen. Het is crazy dat ik daar met de snelste tijd sta.' Een doorbraak zat er evenwel niet in. In januari 2019 kwam er een transfer. Schalke 04 werd zijn nieuwe bestemming. Matondo: 'Jadon Sancho ging me voor, Jude Bellingham kwam me achterna. Ik vond de overstap naar Duitsland eigenlijk niet zo moeilijk, omdat ik thuis al was vertrokken. Van Cardiff naar Manchester is een heel eind, ongeveer vier uur rijden. Voor een zestienjarige zonder rijbewijs is dat een dag reizen. Dat betekende dat ik al alleen woonde, soms in een gebouw van de club, kort ook bij een gastgezin. Duitsland was op dat vlak het doortrekken van een verhaal naar nog meer zelfstandigheid. Waarom Duitsland? Ik had het gevoel - en wel meer Engelse jongeren hadden dat - dat ze daar jonge voetballers sneller een kans gaven. Kai Havertz, Florian Wirtz, Jadon, Jude... Ik zeg niet dat een weg via The Championship of League One ook geen goeie kan zijn. Of je kunt ook je weg banen binnen de Citygroep via de andere teams. Perfect. Iedereen kiest zijn eigen pad. Dit was het mijne.' Achteraf bekeken kon een en ander beter, bedenkt hij nu. Voor de Duitsers speelde hij niet zo vaak, er kwam zelfs vorig seizoen een uitleenbeurt aan Stoke, waar een rugletsel hem hinderde. Matondo: 'Ik blijf een jonge voetballer, open en avontuurlijk. Ik ben altijd hard gepusht omdat mensen wat in me zagen en daar heb ik niet altijd goed op gereageerd. Ik zit nog in een leerproces. In anderhalf jaar tijd heb ik wel wat gespeeld, maar het had beter gekund. Dat besef ik.' Soms doet hij wat denken aan Jérémy Doku, alles in overdrive. Matondo: 'Snelheid koppelen aan efficiëntie is het moeilijkste. Zeker op jonge leeftijd. Wij doen alles met hoge intensiteit en dan moet je plots kalm zijn in de beslissende zone. Daar moest ik hard aan werken. Dribbelen is oké, maar als er niks uit voortvloeit, kun je evengoed de bal afspelen. Uiteindelijk worden wij betaald om het verschil te maken. Dat gevoel heb ik nu, dat het lukt. En dat is heerlijk.'