Voor de tweede keer in vijftien jaar kan het team van Mario Been na Nieuwjaar meedoen op het Europese toneel. Weliswaar niet in de lucratieve Champions League, maar via de groepsfase van de Europa League.

Koen Daerden, tegenwoordig aan de slag bij de Nederlandse tweedeklasser MVV, beleefde op 12 november 2002 in de Cristal Arena een hoogtepunt uit de clubgeschiedenis. Het Genk van Sef Vergoossen dwong toen, voor 22.500 toeschouwers, een 1-1-gelijkspel af tegen Real Madrid.

De inmiddels 31-jarige middenvelder weet dat de fans dol zijn op dergelijke affiches. "Er kwamen twee- tot drieduizend fans opdagen voor de training van Real. Het typeert de voetbalgekte. Nochtans waren niet alle sterspelers afgezakt naar België. Zo was het jammer dat Zinédine Zidane ontbrak. In Madrid had hij net als Ronaldo ook niet meegedaan. Twee absolute topspelers. Ik moet bekennen dat ik daar aan de aftrap toch wel even een kippenvelmoment had en mijn benen wat tintelden. Vooral daar was het, na een 6-0-pandoering, achteraf wel een stevige rush op de truitjes. Dat blijft je bij voor de rest van je leven, die beelden wil je nog altijd terugzien."

Voor de tweede keer in vijftien jaar kan het team van Mario Been na Nieuwjaar meedoen op het Europese toneel. Weliswaar niet in de lucratieve Champions League, maar via de groepsfase van de Europa League. Koen Daerden, tegenwoordig aan de slag bij de Nederlandse tweedeklasser MVV, beleefde op 12 november 2002 in de Cristal Arena een hoogtepunt uit de clubgeschiedenis. Het Genk van Sef Vergoossen dwong toen, voor 22.500 toeschouwers, een 1-1-gelijkspel af tegen Real Madrid. De inmiddels 31-jarige middenvelder weet dat de fans dol zijn op dergelijke affiches. "Er kwamen twee- tot drieduizend fans opdagen voor de training van Real. Het typeert de voetbalgekte. Nochtans waren niet alle sterspelers afgezakt naar België. Zo was het jammer dat Zinédine Zidane ontbrak. In Madrid had hij net als Ronaldo ook niet meegedaan. Twee absolute topspelers. Ik moet bekennen dat ik daar aan de aftrap toch wel even een kippenvelmoment had en mijn benen wat tintelden. Vooral daar was het, na een 6-0-pandoering, achteraf wel een stevige rush op de truitjes. Dat blijft je bij voor de rest van je leven, die beelden wil je nog altijd terugzien."