Lazio Roma (2008-2009)

Rozehnal: "Een speciale ervaring. Ook de trainer was een speciaal man. Delio Rossi. Hij rookte zelfs op het oefenveld. (lacht) Het voetbal was verdedigend en de trainingen waren heel tactisch. Catenaccio. De bekerfinale tegen Sampdoria in ons stadion voor 70.000 mensen eindigde op strafschoppen en plots zei de coach tegen mij: 'Neem jij er een?' En ik zei: 'Ja.' Achteraf vroeg ik mij af: waarom zei ik eigenlijk ja? Want normaal doe ik dat niet, dat is mijn job niet. Misschien kwam het door de adrenaline. Mijn vrouw werd gek in de tribune. Gelukkig trapte ik hem binnen. Want als je mist en verliest, kan je problemen krijgen met de supporters. Dat is zo in Italië, vooral in Rome: dan word je opeens helemaal anders bekeken en komen ze je opzoeken in het trainingscentrum. Al maakte ik wat dat betreft het ergste mee in Parijs, nadat na een verloren Europese wedstrijd in de stad een supporter om het leven kwam door een verdwaalde kogel van een politieagent."

HSV Hamburg (2009-2011)

Rozehnal: "De toenmalige coach daar, Bruno Labbadia, wou mij. Maar na zijn ontslag kwam het tweede seizoen Armin Veh in zijn plaats en die liet mij een week voor het einde van de transferperiode weten dat hij mij niet nodig had. Toen ik in Hamburg aankwam, werd mij gezegd dat de druk van de pers op de buitenlandse spelers er groot was, en dat enkele Duitse spelers bevriend waren met journalisten en daar voordeel uit haalden. Zo voelde ik het daar na een tijdje zelf ook aan. Uiteindelijk kreeg ik op de laatste dag van de mercato telefoon van mijn manager dat Lille geïnteresseerd was, maar dat ik binnen het halfuur moest beslissen. Het is een van mijn beste beslissingen geweest. Het eerste jaar wonnen we er meteen de dubbel en zoals je ziet, wonen we hier nog altijd."

KV Oostende (2015-...)

Rozehnal: "In het begin was het niet gemakkelijk, want we wilden in Lille blijven en gingen ervan uit dat dat ook zou gebeuren. De teammanager verzekerde ons dat de club mij wilde houden, maar dat de nieuwe trainer zou beslissen. Blijkbaar moest ik van hem weg. Maar nu ik over die ontgoocheling heen ben, kan ik zeggen dat het een van de beste beslissingen uit mijn professionele leven was om in Oostende tekenen."

"Ik ben hier gelukkig. Ik speel meer, ik voel vertrouwen van de coach en de ploegmaats. Ik voel mij belangrijker dan bij Lille. Door mijn ervaring kan ik jonge spelers met een groot potentieel helpen groeien. Bovendien kunnen we in Lille blijven wonen en dat is goed voor ons privéleven. We zijn er gesetteld, hebben er veel vrienden en de kinderen zijn gelukkig. Luka gaat er naar school, voetbalt bij Marcq-en-Baroeul en traint ook nog een keer per week in de futsalacademie van Lillespeler Florent Balmont. Mijn vrouw weende toen we te horen keren dat mijn contract bij Lille niet verlengd zou worden."

Lees het hele interview met David Rozehnal in Sport/Voetbalmagazine van 2 september.

Rozehnal: "Een speciale ervaring. Ook de trainer was een speciaal man. Delio Rossi. Hij rookte zelfs op het oefenveld. (lacht) Het voetbal was verdedigend en de trainingen waren heel tactisch. Catenaccio. De bekerfinale tegen Sampdoria in ons stadion voor 70.000 mensen eindigde op strafschoppen en plots zei de coach tegen mij: 'Neem jij er een?' En ik zei: 'Ja.' Achteraf vroeg ik mij af: waarom zei ik eigenlijk ja? Want normaal doe ik dat niet, dat is mijn job niet. Misschien kwam het door de adrenaline. Mijn vrouw werd gek in de tribune. Gelukkig trapte ik hem binnen. Want als je mist en verliest, kan je problemen krijgen met de supporters. Dat is zo in Italië, vooral in Rome: dan word je opeens helemaal anders bekeken en komen ze je opzoeken in het trainingscentrum. Al maakte ik wat dat betreft het ergste mee in Parijs, nadat na een verloren Europese wedstrijd in de stad een supporter om het leven kwam door een verdwaalde kogel van een politieagent."Rozehnal: "De toenmalige coach daar, Bruno Labbadia, wou mij. Maar na zijn ontslag kwam het tweede seizoen Armin Veh in zijn plaats en die liet mij een week voor het einde van de transferperiode weten dat hij mij niet nodig had. Toen ik in Hamburg aankwam, werd mij gezegd dat de druk van de pers op de buitenlandse spelers er groot was, en dat enkele Duitse spelers bevriend waren met journalisten en daar voordeel uit haalden. Zo voelde ik het daar na een tijdje zelf ook aan. Uiteindelijk kreeg ik op de laatste dag van de mercato telefoon van mijn manager dat Lille geïnteresseerd was, maar dat ik binnen het halfuur moest beslissen. Het is een van mijn beste beslissingen geweest. Het eerste jaar wonnen we er meteen de dubbel en zoals je ziet, wonen we hier nog altijd."Rozehnal: "In het begin was het niet gemakkelijk, want we wilden in Lille blijven en gingen ervan uit dat dat ook zou gebeuren. De teammanager verzekerde ons dat de club mij wilde houden, maar dat de nieuwe trainer zou beslissen. Blijkbaar moest ik van hem weg. Maar nu ik over die ontgoocheling heen ben, kan ik zeggen dat het een van de beste beslissingen uit mijn professionele leven was om in Oostende tekenen." "Ik ben hier gelukkig. Ik speel meer, ik voel vertrouwen van de coach en de ploegmaats. Ik voel mij belangrijker dan bij Lille. Door mijn ervaring kan ik jonge spelers met een groot potentieel helpen groeien. Bovendien kunnen we in Lille blijven wonen en dat is goed voor ons privéleven. We zijn er gesetteld, hebben er veel vrienden en de kinderen zijn gelukkig. Luka gaat er naar school, voetbalt bij Marcq-en-Baroeul en traint ook nog een keer per week in de futsalacademie van Lillespeler Florent Balmont. Mijn vrouw weende toen we te horen keren dat mijn contract bij Lille niet verlengd zou worden."Lees het hele interview met David Rozehnal in Sport/Voetbalmagazine van 2 september.