Een striemend fluitconcert begeleidde de spelers van Anderlecht na afloop van de lauwe wedstrijd tegen KV Mechelen naar de kleedkamer. Het leek wel een teken van radeloosheid en reddeloosheid. Hoewel de lijnen voor de toekomst zijn getrokken, kan Anderlecht zich niet bevrijden uit de wurggreep van de onzekerheid. Wie blijft in de club en wie niet, welke posities worden door wie ingevuld, het zijn vragen zonder antwoorden. Het is wachten op Marc Coucke en zijn gevolg. Maar ook dan zal er tijd nodig zijn voor alles naast het veld weer in de juiste plooi valt.
...

Een striemend fluitconcert begeleidde de spelers van Anderlecht na afloop van de lauwe wedstrijd tegen KV Mechelen naar de kleedkamer. Het leek wel een teken van radeloosheid en reddeloosheid. Hoewel de lijnen voor de toekomst zijn getrokken, kan Anderlecht zich niet bevrijden uit de wurggreep van de onzekerheid. Wie blijft in de club en wie niet, welke posities worden door wie ingevuld, het zijn vragen zonder antwoorden. Het is wachten op Marc Coucke en zijn gevolg. Maar ook dan zal er tijd nodig zijn voor alles naast het veld weer in de juiste plooi valt. Vier maanden is het geleden dat Hein Vanhaezebrouck als een soort Verlosser in het Astridpark neerdaalde. Iedere stap van de nieuwe trainer werd gevolgd, iedere uitspraak neergeschreven. Nu moet Vanhaezebrouck na deze wintermercato verder met een groep die aan kwaliteit inleverde. Zonder de door hem gewenste spits en zonder Sofiane Hanni. Of die leemte wordt opgevuld door Ryota Morioka moet worden afgewacht. De Japanner voetbalt bij voorkeur in een vrije rol, met een vrij hoofd, hij zal zich moeten ondergeschikt maken aan de patronen van Anderlecht. Vreemd dat Morioka zondag tegen KV Mechelen een strafschop mocht nemen, net zoals een andere nieuwkomer, Kenny Saief, dat tegen Waasland-Beveren deed. Twee missers die vier punten kostten. Ongemeen fel was Hein Vanhaezebrouck voor zijn spelersgroep, zoals hij dat in zijn mindere periode ook bij AA Gent durfde te doen. Alleen is dit bij paars-wit niet echt de stijl van het huis, zoals eerder ook al eens René Weiler ervaarde toen hij vraagtekens zette bij de kwaliteit van zijn spelers. Hij werd er intern op aangesproken. Dat spelers bij Anderlecht op een gegeven moment verslappen is van alle tijden. Het zit in de cultuur van de club en je krijgt het er niet uit. De klaagzang van Hein Vanhaezebrouck hebben ook al veel van zijn voorgangers aangeheven. Feest moet het bij Club Brugge zijn als woensdagavond de Gouden Schoen wordt uitgereikt. Ooit werd deze trofee gegeven in de beslotenheid van een Brussels restaurant, tijdens een knus etentje tussen journalisten, scheidsrechters en enkele bondsleiders. De winnaar werd opgebeld en haastte zich dan naar het restaurant. Nu is de overhandiging van de Gouden Schoen uitgegroeid tot een glinsterende show, opgeluisterd door de aanwezigheid van een parade van BV's, met veel filmfragmenten die soms ver staan van het voetbal op zich. Ruud Vormer is de gedoodverfde favoriet, nu de Nederlander zich meer dan ooit profileerde als de stuurman van Club Brugge. Ruud Vormer is de verpersoonlijking van Club. In interviews blijft hij doorgaans op de vlakte, zeer ongebruikelijk voor een Nederlander, maar als het moet doet hij wel zijn mond open in de kleedkamer. Zoals de afgelopen weken bleek toen hij vaststelde dat de hoofden niet meer in dezelfde richting staan en er dringend nood was aan een groepsgesprek. Tegen Sporting Charleroi voetbalde Club Brugge bij vlagen uitstekend, met veel beweging en power. Maar het kon dat niet de hele wedstrijd. Die curves in het spel zijn net zo bizar als de defensieve problemen die maar niet opgelost geraken. Ook niet met twee nieuwe verdedigers. Veel heeft te maken met de offensieve ingesteldheid van de ploeg. En met het aarzelend optreden van de Russische doelman Vladimir Gaboelov. Die straalt niet echt zekerheid uit en pakt zeker geen punten. Allicht grijpt Club Brugge straks met de Nederlander Kenneth Vermeer naar de vijfde keeper. Dat moet een record zijn. Maar het is tekenend voor een competitie vol bruuske schommelingen. Met ploegen die balanceren tussen verachting en verering. Standard is daar de exponent van. Geen ploeg op dit moment die zo voetbalt met een aura van onaantastbaarheid als de Rouches.