'Mijn allereerste paniekaanval kan ik nog goed herinneren', vertelt MacDonald (36) openhartig in VI. 'Ik zat in de auto met mijn vriendin en dochtertje onderweg van Amsterdam naar België. Ineens begon het aan de linkerkant van mijn hoofd te tintelen. Ik dacht: What the fack is dit? Doordat ik het links voelde, dacht ik meteen dat het iets met mijn hart te maken had. Ik probeerde relaxed te blijven en wilde geen paniek zaaien. Ik reed stug door, maar op een gegeven moment begon het nog meer te tintelen en barstte het zweet me uit. Ik hield het niet meer zei tegen mijn vrouw: Schat, ik voel me heel erg slecht. We moeten naar het ziekenhuis. Ze schrok heel erg en we zijn er direct heen gereden.'

'Toen ik eenmaal bij het ziekenhuis aankwam, bleek er helemaal niets mis met mijn hart te zijn, maar de angst rondom mijn hart heeft wel een geschiedenis. In 2015 bij KVC Westerlo heb ik tijdens een schouderoperatie een hartstilstand gehad. Ik was onder narcose en kreeg een astma-aanval met het gevolg dat mijn hart er even mee stopte. Ze hebben me twee keer moeten reanimeren. Toen ik wakker werd, voelde ik me wat slaperig, maar verder had ik weinig gemerkt van de hartaanval.'

'Hoewel ik weinig door had van die hartaanval, denk ik dat mijn lichaam er in het onbewuste wel een tik van heeft gehad. Het is een soort trauma, dat in 2018 pas echt tot uiting kwam toen ik bij Busan IPark in Zuid-Korea speelde. Deels begon de onrust in mijn lijf denk ik ook doordat ik wist dat het mijn laatste avontuur als prof zou zijn. Ik wist nog niet goed wat ik daarna wilde gaan doen. Dan zat ik rustig een film te kijken en begon mijn hart ineens weer heel hard te kloppen. Mijn linkerarm begon opnieuw te tintelen en de gedachtes speelden weer op: Ik krijg een hartaanval. Het zou zeker niet mijn laatste paniekaanval in Korea zijn.'

Lees meer over de paniekaanvallen en de bijna-doodervaringen die hij meemaakte in Zuid-Korea op VI.nl.

'Mijn allereerste paniekaanval kan ik nog goed herinneren', vertelt MacDonald (36) openhartig in VI. 'Ik zat in de auto met mijn vriendin en dochtertje onderweg van Amsterdam naar België. Ineens begon het aan de linkerkant van mijn hoofd te tintelen. Ik dacht: What the fack is dit? Doordat ik het links voelde, dacht ik meteen dat het iets met mijn hart te maken had. Ik probeerde relaxed te blijven en wilde geen paniek zaaien. Ik reed stug door, maar op een gegeven moment begon het nog meer te tintelen en barstte het zweet me uit. Ik hield het niet meer zei tegen mijn vrouw: Schat, ik voel me heel erg slecht. We moeten naar het ziekenhuis. Ze schrok heel erg en we zijn er direct heen gereden.''Toen ik eenmaal bij het ziekenhuis aankwam, bleek er helemaal niets mis met mijn hart te zijn, maar de angst rondom mijn hart heeft wel een geschiedenis. In 2015 bij KVC Westerlo heb ik tijdens een schouderoperatie een hartstilstand gehad. Ik was onder narcose en kreeg een astma-aanval met het gevolg dat mijn hart er even mee stopte. Ze hebben me twee keer moeten reanimeren. Toen ik wakker werd, voelde ik me wat slaperig, maar verder had ik weinig gemerkt van de hartaanval.' 'Hoewel ik weinig door had van die hartaanval, denk ik dat mijn lichaam er in het onbewuste wel een tik van heeft gehad. Het is een soort trauma, dat in 2018 pas echt tot uiting kwam toen ik bij Busan IPark in Zuid-Korea speelde. Deels begon de onrust in mijn lijf denk ik ook doordat ik wist dat het mijn laatste avontuur als prof zou zijn. Ik wist nog niet goed wat ik daarna wilde gaan doen. Dan zat ik rustig een film te kijken en begon mijn hart ineens weer heel hard te kloppen. Mijn linkerarm begon opnieuw te tintelen en de gedachtes speelden weer op: Ik krijg een hartaanval. Het zou zeker niet mijn laatste paniekaanval in Korea zijn.'Lees meer over de paniekaanvallen en de bijna-doodervaringen die hij meemaakte in Zuid-Korea op VI.nl.