Trudo Dejonghe: 'Ik vind dat ze bij het toekennen van de licentie in sommige zaken veel te streng zijn. Deinze moet nu een stadion bouwen voor 8.000 mensen. Dat is een witte olifant, een nutteloos complex. In Denderleeuw staat er al zo eentje, in Eupen ook. Een stadion met 3 à 4.000 zitplaatsen is genoeg voor Deinze. Idem voor Virton. In Nederland zijn kleinere stadions en daar kan profvoetbal wel. Straks staan Vlaanderen en Wallonië -ik vergeet nog Tubize- vol voetbalstadions die wel aan de eisen van het profvoetbal voldoen, maar waar geen profvoetbal wordt gespeeld.'

'Het probleem in voetbal is: men denkt altijd aan winnen. Sportief winnen. Nooit aan winst maken en volgend seizoen. Er is iets mis met het systeem an sich. De big five, de grote vijf competities samen, hadden in 1995 twee miljard omzet en in 2018 zestien miljard. En nog raken ze in de financiële problemen.

'We zijn in België nu aan het bestuderen of we toch niet die play-offs kunnen spelen om de Europese plaatsen te verdelen. Maar in november gaan ze wel beginnen roteren tijdens de week om in het weekend beter voor de dag te komen. Waar zijn we dan mee bezig?'

Semi-Amerikaans model

De financiële last van deze pandemie wordt voor een deel afgewenteld op de spelers die -als ze al niet in een systeem van technische werkloosheid worden geplaatst- gevraagd worden om in te leveren. Is dat in zijn ogen terecht?

Trudo Dejonghe: 'De grootste last is vaak de salarismassa van de spelers, 60 tot 70 procent. Zij verdienen te veel, dat is de grote les. Al het geld van die sprong van 2 naar 16 miljard is naar spelers gegaan. De loonmassa in 1995 was 1 miljard in de big five, nu is dat 10 miljard. Het is niet onlogisch dat zij nu ook hun bijdrage doen. Met dien verstande: als Messi of een andere grootverdiener eens een jaarloon moet laten vallen, zal hij niet direct honger lijden. Voor een andere prof is dat misschien heel anders.'

'De kernen zijn ook te groot', gaat Dejonghe zijn discours verder. 'Ik ben voorstander van een semi-Amerikaans model. Daarmee bedoel ik: als je 11 spelers mag opstellen, mag je maximaal 25 spelers onder contract hebben, aangevuld met eigen jongeren.'

'Dat gaat nu gebeuren, ik verwacht een grote toevloed aan transfervrije spelers. Als we deze pandemie overwinnen, gaat dit snel vergeten zijn. Dan gaan we over tien jaar een knikje in de curves zien, zoals we in 2008-2009 zagen in de economie. Onze economie gaat zich hiervan herstellen, omdat er eigenlijk geen structurele fout is, en dat zal voor de sporteconomie ook zo zijn. Een paar ploegen zullen stagneren en misschien zullen er een paar verdwijnen, zij die nu al op de rand leefden. Maar dat is vroeger ook gebeurd, met RWDM, Harelbeke, Eendracht Aalst of La Louvière.'

Trudo Dejonghe: 'Ik vind dat ze bij het toekennen van de licentie in sommige zaken veel te streng zijn. Deinze moet nu een stadion bouwen voor 8.000 mensen. Dat is een witte olifant, een nutteloos complex. In Denderleeuw staat er al zo eentje, in Eupen ook. Een stadion met 3 à 4.000 zitplaatsen is genoeg voor Deinze. Idem voor Virton. In Nederland zijn kleinere stadions en daar kan profvoetbal wel. Straks staan Vlaanderen en Wallonië -ik vergeet nog Tubize- vol voetbalstadions die wel aan de eisen van het profvoetbal voldoen, maar waar geen profvoetbal wordt gespeeld.''Het probleem in voetbal is: men denkt altijd aan winnen. Sportief winnen. Nooit aan winst maken en volgend seizoen. Er is iets mis met het systeem an sich. De big five, de grote vijf competities samen, hadden in 1995 twee miljard omzet en in 2018 zestien miljard. En nog raken ze in de financiële problemen. 'We zijn in België nu aan het bestuderen of we toch niet die play-offs kunnen spelen om de Europese plaatsen te verdelen. Maar in november gaan ze wel beginnen roteren tijdens de week om in het weekend beter voor de dag te komen. Waar zijn we dan mee bezig?'De financiële last van deze pandemie wordt voor een deel afgewenteld op de spelers die -als ze al niet in een systeem van technische werkloosheid worden geplaatst- gevraagd worden om in te leveren. Is dat in zijn ogen terecht?Trudo Dejonghe: 'De grootste last is vaak de salarismassa van de spelers, 60 tot 70 procent. Zij verdienen te veel, dat is de grote les. Al het geld van die sprong van 2 naar 16 miljard is naar spelers gegaan. De loonmassa in 1995 was 1 miljard in de big five, nu is dat 10 miljard. Het is niet onlogisch dat zij nu ook hun bijdrage doen. Met dien verstande: als Messi of een andere grootverdiener eens een jaarloon moet laten vallen, zal hij niet direct honger lijden. Voor een andere prof is dat misschien heel anders.''De kernen zijn ook te groot', gaat Dejonghe zijn discours verder. 'Ik ben voorstander van een semi-Amerikaans model. Daarmee bedoel ik: als je 11 spelers mag opstellen, mag je maximaal 25 spelers onder contract hebben, aangevuld met eigen jongeren.' 'Dat gaat nu gebeuren, ik verwacht een grote toevloed aan transfervrije spelers. Als we deze pandemie overwinnen, gaat dit snel vergeten zijn. Dan gaan we over tien jaar een knikje in de curves zien, zoals we in 2008-2009 zagen in de economie. Onze economie gaat zich hiervan herstellen, omdat er eigenlijk geen structurele fout is, en dat zal voor de sporteconomie ook zo zijn. Een paar ploegen zullen stagneren en misschien zullen er een paar verdwijnen, zij die nu al op de rand leefden. Maar dat is vroeger ook gebeurd, met RWDM, Harelbeke, Eendracht Aalst of La Louvière.'