Je keert terug naar Anderlecht voor de beker en daarna naar Genk in de Jupiler Pro League. Dat betekent dat er veel herinneringen door je hoofd zullen spoken. Is er ook nostalgie?

Thomas Didillon: 'Ach, ik word al een jaar overstelpt met vragen over Anderlecht, en ik ben het een beetje beu om ze te beantwoorden. Ik keerde er al terug aan het begin van het seizoen, en ik speelde hier tegen Genk op mijn 25e verjaardag. Uiteraard zijn dat leuke verplaatsingen, want ik heb me bij beide clubs geamuseerd en ik heb er vrienden gemaakt. Maar het blijft voetbal. Het is ieder voor zich. Er is geen ruimte voor gevoelens. Aan het eind van de wedstrijd kunnen we elkaar een knuffel geven, maar een match is een match. Op het veld heb je geen vrienden.'

Slaag je er tijdens die wedstrijden in om helemaal niet aan het verleden te denken?

Didillon: 'Je moet al aan zoveel denken om goed te presteren! Dat is dus wel het laatste waar ik mee bezig ben. In professioneel voetbal is daar geen plaats voor.'

Wil je je toch niet een klein beetje wreken? Aan de mensen van Anderlecht en Genk bewijzen dat je het niveau hebt?

Didillon: 'Verlangen naar revanche zou negatieve energie zijn. Als ik tegen mezelf zeg dat ik een bal absoluut moet pakken bij wijze van wraak, zou dat niet de beste beslissing zijn. Ik hou niet van het woord 'wraak', dat is niet productief. Zich willen wreken, dat betekent voor mij dat je gaat overdrijven, en wanneer je overdrijft, word je zelden beloond. Omdat je dan niet meer helemaal helder denkt over bepaalde situaties. In mijn visie op de wereld kan dat niet omdat het alles verstoort wat ik door de week opzet om te presteren. Mezelf forceren om iemand iets te bewijzen, dat ligt niet in mijn aard.'

Het voelt nog steeds alsof je in Anderlecht bent veroordeeld op twee voorbereidingswedstrijden en je voetenwerk, dat zogezegd onvoldoende was. Zie jij het ook zo?

Didillon: 'Ja. Ik heb de waarheid niet in pacht en zij hebben een beslissing genomen, ik denk alleen dat ik bepaalde kwaliteiten heb... Ik had in ieder geval liever gehad dat ze naar me toe waren gekomen en gewoon hadden gezegd: we rekenen niet op je. Op dat moment waren er clubs geïnteresseerd, we hadden een oplossing kunnen vinden. Die zomer heeft me een beetje geblokkeerd.'

Lees het volledige interview met Thomas Didillon, waarin hij dieper ingaat op zijn periodes bij Anderlecht en Genk en ook spreekt over zijn ervaringen bij Cercle, in Sport/Voetbalmagazine van 3 maart of in onze Plus-zone.

Je keert terug naar Anderlecht voor de beker en daarna naar Genk in de Jupiler Pro League. Dat betekent dat er veel herinneringen door je hoofd zullen spoken. Is er ook nostalgie?Thomas Didillon: 'Ach, ik word al een jaar overstelpt met vragen over Anderlecht, en ik ben het een beetje beu om ze te beantwoorden. Ik keerde er al terug aan het begin van het seizoen, en ik speelde hier tegen Genk op mijn 25e verjaardag. Uiteraard zijn dat leuke verplaatsingen, want ik heb me bij beide clubs geamuseerd en ik heb er vrienden gemaakt. Maar het blijft voetbal. Het is ieder voor zich. Er is geen ruimte voor gevoelens. Aan het eind van de wedstrijd kunnen we elkaar een knuffel geven, maar een match is een match. Op het veld heb je geen vrienden.'Slaag je er tijdens die wedstrijden in om helemaal niet aan het verleden te denken?Didillon: 'Je moet al aan zoveel denken om goed te presteren! Dat is dus wel het laatste waar ik mee bezig ben. In professioneel voetbal is daar geen plaats voor.'Wil je je toch niet een klein beetje wreken? Aan de mensen van Anderlecht en Genk bewijzen dat je het niveau hebt?Didillon: 'Verlangen naar revanche zou negatieve energie zijn. Als ik tegen mezelf zeg dat ik een bal absoluut moet pakken bij wijze van wraak, zou dat niet de beste beslissing zijn. Ik hou niet van het woord 'wraak', dat is niet productief. Zich willen wreken, dat betekent voor mij dat je gaat overdrijven, en wanneer je overdrijft, word je zelden beloond. Omdat je dan niet meer helemaal helder denkt over bepaalde situaties. In mijn visie op de wereld kan dat niet omdat het alles verstoort wat ik door de week opzet om te presteren. Mezelf forceren om iemand iets te bewijzen, dat ligt niet in mijn aard.'Het voelt nog steeds alsof je in Anderlecht bent veroordeeld op twee voorbereidingswedstrijden en je voetenwerk, dat zogezegd onvoldoende was. Zie jij het ook zo?Didillon: 'Ja. Ik heb de waarheid niet in pacht en zij hebben een beslissing genomen, ik denk alleen dat ik bepaalde kwaliteiten heb... Ik had in ieder geval liever gehad dat ze naar me toe waren gekomen en gewoon hadden gezegd: we rekenen niet op je. Op dat moment waren er clubs geïnteresseerd, we hadden een oplossing kunnen vinden. Die zomer heeft me een beetje geblokkeerd.'Lees het volledige interview met Thomas Didillon, waarin hij dieper ingaat op zijn periodes bij Anderlecht en Genk en ook spreekt over zijn ervaringen bij Cercle, in Sport/Voetbalmagazine van 3 maart of in onze Plus-zone.