Zijn silhouet is misleidend. Zijn postuur lijkt namelijk eerder geschikt om te heersen onder een basketring en met zijn stevige schouders lijkt hij zo uit een verhuiswagen te komen. Op het eerste gezicht lijkt Thomas Henry dus tot niet veel meer in staat dan luchtduels aangaan en ballen in het net verlengen. Zijn 195 luchtduels sinds hij op vrij late leeftijd in eerste klasse belandde, zijn dus geen verrassing, maar zijn 19 goals in zijn eerste seizoen in 1A waren minder verwacht. Zijn bijdrage aan het offensief van de Leuvenaars onder Marc Brys, als targetman in een driehoek met de passende Xavier Mercier en de lopende Kamal Sowah, is een ...

Zijn silhouet is misleidend. Zijn postuur lijkt namelijk eerder geschikt om te heersen onder een basketring en met zijn stevige schouders lijkt hij zo uit een verhuiswagen te komen. Op het eerste gezicht lijkt Thomas Henry dus tot niet veel meer in staat dan luchtduels aangaan en ballen in het net verlengen. Zijn 195 luchtduels sinds hij op vrij late leeftijd in eerste klasse belandde, zijn dus geen verrassing, maar zijn 19 goals in zijn eerste seizoen in 1A waren minder verwacht. Zijn bijdrage aan het offensief van de Leuvenaars onder Marc Brys, als targetman in een driehoek met de passende Xavier Mercier en de lopende Kamal Sowah, is een van de onverhoopte ontdekkingen van het seizoen. 'Ik neem dit seizoen meer deel aan de spelopbouw', vertelt de Fransman, wiens achternaam al een neus voor doelpunten doet vermoeden. Omdat OH Leuven vooral vanuit de omschakeling speelt, met het laagste gemiddelde balbezit van 1A (42,3 procent), is Henry paradoxaal genoeg belangrijker geworden voor zijn team. In het verticale spel van OHL is de ex-spits van Tubize het eerste aanspeelpunt voor zijn verdedigers om een counter te lanceren. Met de rug naar het doel gebruikt de goalgetter zijn lichaam om de bal af te schermen en vervolgens zijn voeten om zijn lopende ploegmaats aan te spelen. Een schema dat makkelijk te doorgronden valt, maar waartegen het moeilijk verdedigen is wanneer het met precisie wordt uitgevoerd. Marc Brys eist van zijn spelers permanente beweging, waardoor het aanvallende spel vloeiend verloopt. De beweeglijke Henry is ook niet de statische spits die zijn postuur laat vermoeden. Hij is in staat om de bal op de vleugel te vragen, om diep te gaan en zo ruimte te creëren, of om een verdediger uit te schakelen. De clichés zijn op hem dus niet van toepassing. Maar in de zestien meter wordt hij wel een klassieke afwerker, niet bijster origineel maar wel met flair. Ook in de grote rechthoek zou zijn lengte kunnen volstaan, maar zijn het toch vooral zijn loopbewegingen die brokken maken. De nummer 9 van OHL speelt met de verdedigers, die hij vaker verrast in hun rug dan aan de eerste paal. Hij verstaat de kunst om zijn bewaker tussen hem en de bal te laten om aan diens waakzaamheid te ontsnappen. Wanneer hij dan aan de bal komt, werkt hij liefst af met zijn betere rechter, maar hij kan ook scoren met het hoofd of met links (beide vier keer). Maar scoren doet hij hoe dan ook, en alsmaar vlotter.