Drie punten op 30. Dan moet je als vereniging ingrijpen. Cercle Brugge deed het afgelopen maandag en ontsloeg trainer Fabien Mercadal. Ook al had hij amper een inspraak in de transfers. Maar in het voetbal zijn het altijd de trainers die de dupe zijn. Zelden de mensen die de beslissingen nemen.
...

Drie punten op 30. Dan moet je als vereniging ingrijpen. Cercle Brugge deed het afgelopen maandag en ontsloeg trainer Fabien Mercadal. Ook al had hij amper een inspraak in de transfers. Maar in het voetbal zijn het altijd de trainers die de dupe zijn. Zelden de mensen die de beslissingen nemen.In dat soort momenten wil je wel eens mijmeren over het verleden. Toen Cercle nog een sociale missie had, veel jeugd liet doorstromen en eigenlijk een kweekvijver was voor pril talent. Toen de deftige jurist Paul Ducheyne voorzitter was en zich opwond als je hem de zondagavond na negen uur belde, omdat hij dit een onchristelijk uur vond. Cercle had in die tijd een neus voor jonge voetballers. Het kende de Deense, de Oost-Europese en de Afrikaanse markt, het scoutte en prospecteerde in onontgonnen gebieden en sleurde tal van voetballers uit het moeras van de naamloosheid. Ook na de invoering van het Bosman-arrest vond het de kunst om zich aan te passen en te overleven.Later probeerde Paul Van Den Driessche als perschef de vereniging een meer flitsend imago te bezorgen. Maar ergens bleven de oude waarden. Ook toen Frans Schotte in 2002 voorzitter werd en een historisch gegroeide schuld wegwerkte. Mooi was het telkens weer om geconfronteerd te worden met de haast ontroerende bescheidenheid van Cercle Brugge. Een vereniging zonder kapsones, zonder patserigheid en pronkerigheid, met veel warmte en een groot familiaal karakter. Geleid door mensen met een hart, door mensen die geven om een ander. Door bestuurders die niet zagen en zeuren en niet de drang hadden zich te profileren.Nu is het tijdsbeeld veranderd. En is het ook bij Cercle Brugge allemaal anders. Overgeleverd in Franse handen, uit lijfsbehoud. Vorig seizoen een trainer ontslagen, Laurent Guyot, en nu weer. Terwijl door de jaren heen trainers bij Cercle Brugge nooit wegwerpartikelen zijn geweest. Nu zijn het mensen in Monaco die de koers van groen-zwart bepalen. Alleen één zaak is onveranderd gebleven: de authentieke liefde van de supporters. Het is zoals boegbeeld Juiles Verriest het ooit verwoordde: 'Cercle is een levenswijze, een levensovertuiging.'