Zou Eric Van Meir, de huidige trainer van Lierse, er nog aan denken? Twintig jaar geleden was hij een van de scharnieren van de ploeg die naar de titel snelde. De libero maakte zestien goals en stond model voor het sprankelende, avontuurlijke voetbal waarmee Lierse toen tal van machtsverhoudingen binnen het Belgische voetbal doorbrak.
...

Zou Eric Van Meir, de huidige trainer van Lierse, er nog aan denken? Twintig jaar geleden was hij een van de scharnieren van de ploeg die naar de titel snelde. De libero maakte zestien goals en stond model voor het sprankelende, avontuurlijke voetbal waarmee Lierse toen tal van machtsverhoudingen binnen het Belgische voetbal doorbrak. Maar de triomf werd vooral toegeschreven aan trainer Eric Gerets die drie jaar eerder bij een ingedommelde club was binnengestapt. Lierse straalde op dat moment niet de minste ambitie uit, de toekomst oogde somber en de spelers werden niet bepaald gedreven door die beleving en bezieling die bij het professionele voetbal hoort.Met aan andere mentaliteit en een nieuwe voetbalfilosofie stond Lierse toen aan de hand van Gerets weer recht. Hij trok rechte lijnen en was direct in de omgang. Een harde hond, noemden sommigen hem. Een menselijke hond, vonden anderen. Maar de directieven waren duidelijk. Nooit zag je de ploeg achter de bal opereren, steeds weer was de helft van de tegenstander het territorium waarop de acties moesten worden uitgetekend. De titel kwam er ook via een uitmuntende jeugdpolitiek en heel de stad danste op de golven van de euforie. Het centrum van deze schilderachtige stad werd gekleurd in geel en zwart, de rust die anders langs de boorden van de Nete heerste werd doorbroken.Het is pure nostalgie. Intussen pronkt Lier weer met zijn andere kunststukken. Het rijzige, gotische, witzandstenen belfort, het in rococostijl gebouwde stadhuis en de Zimmertoren, het symbool van de stad. En hoe gaat het op het Lisp? Lierse wordt sinds tien jaar geleid door de Egyptenaar Maged Samy, klopt nu weer aan de deur van de Jupiler Pro League, zweert opnieuw bij jongeren en er zal ongetwijfeld weer gevierd worden als de ploeg promoveert. Misschien gaat Eric Van Meir dan weer op de schouders. Of hij evenveel gaat gloriëren als twintig jaar geleden? Allicht niet. Want zoals vroeger wordt het nooit meer. Lierse als toonbeeld van een voetbal zonder dwangbuis, geleid door mensen die de lethargie binnen de club wilden bestrijden en de trainer alle sportieve volmachten gaven. Als Eric Gerets, intussen in de anonimiteit verdwenen, in zijn vierkantshoeve in Boorsem zijn carrière overloopt, dan zal hij vooral stilstaan bij die passage. Als uitstap naar een mooi verleden.