Met de contractverlenging van Roberto Martínez als bondscoach is er gekozen voor continuïteit. Zoals dat in het verleden vaak is gebeurd. De Spanjaard zal wel gedroomd hebben van een club uit Spanje of de Premier League, maar besloot in deze coronatijden toch te blijven. Er zijn wel meer trainers die België aanzien als een opstap naar het buitenland.

Dat is niet altijd zo geweest. Neem bijvoorbeeld Guy Thys, vijftien jaar lang bondscoach. Een job die hij met fierheid vervulde. Toen Thys zich in 1985 met de Rode Duivels ten koste van Nederland plaatste voor het WK in Mexico, dankzij een gouden goal van Georges Grün in de slotfase, onttrok hij zich na de match aan het feestgewoel. Want er had zich een club gemeld en voor de eerste en enige keer in zijn ambtsperiode als bondscoach wilde hij best eens gaan praten.

Het was niet zomaar een club, het ging om... Real Madrid. Thys duizelde toen hij de cijfers hoorde. Hij vroeg uitstel, praatte met de toenmalige bondsvoorzitter Louis Wouters, maar begreep dat de vrijgave een moeilijk zaak zou worden. En het lag niet in de aard van de Antwerpenaar om het hard te spelen. Hij wees het aanbod van de Spaanse voetbalgigant vriendelijk af: 'Heren, bedankt voor de interesse, maar het zal helaas niet gaan.'

De verbijsterde club wendde zich vervolgens tot Leo Beenhakker. Dezelfde Beenhakker die een paar dagen eerder met Oranje van België had verloren, dezelfde Beenhakker die na afloop van de partij in de Rotterdamse Kuip eenzaam en alleen door het stadion slofte, de expressieve kop tussen de schouders gebogen, geslagen en verslagen zoals een coach zelden voorheen. Maar dankzij de loyaliteit van Thys sloeg de Verliezer van Rotterdam de slag van zijn leven.

Leo Beenhakker bleef drie seizoenen bij Real Madrid waar hij later nog even terugkeerde. Hij ging in Spanje als Don Leo door het leven. En Guy Thys? Die was nog drie seizoenen bondscoach en nam later, na het ontslag van zijn opvolger Walter Meeuws, dit ambt weer even op.

Met de contractverlenging van Roberto Martínez als bondscoach is er gekozen voor continuïteit. Zoals dat in het verleden vaak is gebeurd. De Spanjaard zal wel gedroomd hebben van een club uit Spanje of de Premier League, maar besloot in deze coronatijden toch te blijven. Er zijn wel meer trainers die België aanzien als een opstap naar het buitenland.Dat is niet altijd zo geweest. Neem bijvoorbeeld Guy Thys, vijftien jaar lang bondscoach. Een job die hij met fierheid vervulde. Toen Thys zich in 1985 met de Rode Duivels ten koste van Nederland plaatste voor het WK in Mexico, dankzij een gouden goal van Georges Grün in de slotfase, onttrok hij zich na de match aan het feestgewoel. Want er had zich een club gemeld en voor de eerste en enige keer in zijn ambtsperiode als bondscoach wilde hij best eens gaan praten.Het was niet zomaar een club, het ging om... Real Madrid. Thys duizelde toen hij de cijfers hoorde. Hij vroeg uitstel, praatte met de toenmalige bondsvoorzitter Louis Wouters, maar begreep dat de vrijgave een moeilijk zaak zou worden. En het lag niet in de aard van de Antwerpenaar om het hard te spelen. Hij wees het aanbod van de Spaanse voetbalgigant vriendelijk af: 'Heren, bedankt voor de interesse, maar het zal helaas niet gaan.'De verbijsterde club wendde zich vervolgens tot Leo Beenhakker. Dezelfde Beenhakker die een paar dagen eerder met Oranje van België had verloren, dezelfde Beenhakker die na afloop van de partij in de Rotterdamse Kuip eenzaam en alleen door het stadion slofte, de expressieve kop tussen de schouders gebogen, geslagen en verslagen zoals een coach zelden voorheen. Maar dankzij de loyaliteit van Thys sloeg de Verliezer van Rotterdam de slag van zijn leven.Leo Beenhakker bleef drie seizoenen bij Real Madrid waar hij later nog even terugkeerde. Hij ging in Spanje als Don Leo door het leven. En Guy Thys? Die was nog drie seizoenen bondscoach en nam later, na het ontslag van zijn opvolger Walter Meeuws, dit ambt weer even op.