Een leger uitstekende Scandinavische voetballers zijn er in de loop van de geschiedenis in dit land neergestreken. Morten Olsen bijvoorbeeld, de Deense libero van Cercle Brugge, RWDM en Anderlecht, een toonbeeld van professionalisme. Of Pär Zetterberg, de Zweed die jaren het spel van Anderlecht gestalte gaf. En Preben Larsen, de rumoerige Deense aanvaller van Lokeren. Eindeloos lang is de lijst.

Maar de allerbeste voetbalde bij Club Brugge. Ulrich Le Fèvre arriveerde medio 1972 bij blauw-zwart, nadat hij eerder drie seizoenen uitkwam voor Borussia Mönchengladbach. De Deen zou bij Club uitgroeien tot de absolute patronenlegger, de magiër die in de door Ernst Happel getrainde ploeg het op kracht en loopvermogen terende elftal de nodige finesse gaf. Het eerste seizoen had de Deen het moeilijk. Het toen nog door Leo Canjels getrainde team speelde defensief en tactisch, terwijl Le Fèvre ervan hield om in zijn spel risico te leggen. In tegenstelling tot in de Bundesliga vond Le Fèvre amper ruimte. Hij leed veel balverlies en werd een miskoop genoemd.

De ommekeer kwam er na de intrede van Happel. Le Fèvre werd in de rol van spelmaker geduwd en fleurde helemaal op. Hij parafeerde iedere aanval van blauw-zwart. Ulrich Le Fèvre was een kunstenaar. Hij koppelde techniek aan doorzicht, hij voelde gewoon waar hij de bal moest sturen. Bovendien scoorde hij geregeld. Eigenlijk voetbalde hij puur op instinct: op een moment dat hij een dribbel inzette, wist hij nooit op welke manier hij langs zijn tegenstander zou komen. En hij was in alle opzichten de bescheidenheid in persoon.

Medio 1977 zette Ulrich Le Fèvre, van opleiding leraar, een punt achter zijn Brugse carrière. Hij nam afscheid met een 4-3-zege in de legendarische bekerfinale van Club Brugge tegen Anderlecht. Le Fèvre kon in Velje, waar ooit zijn carrière begon, aan de slag in een splinternieuwe school. Die maatschappelijke zekerheid stond bij hem hoog boven het broze voetbalgeluk. Hij was bovendien erg gecharmeerd door het onderwijs en nooit echt door het profvoetbal. Hij vond dat hij over te veel vrije tijd beschikte. Maar de band met het voetbal knipte hij nooit door. Hij trainde de jeugd van Velje en werd later manager.

Vorige maandag werd Ulrich Le Fèvre 72 jaar. Hij komt nog altijd een paar keer per jaar naar Club Brugge. Met weemoed denkt hij vaak terug aan die periode. En het eerste wat Le Fèvre elke ochtend doet is surfen naar de site van... Club Brugge. Hij wil absoluut op de hoogte blijven van wat er leeft.

Jacques Sys, hoofdredacteur van Sport/Voetbalmagazine en al ruim 40 jaar in de journalistiek, graaft iedere zaterdag in zijn archief

Een leger uitstekende Scandinavische voetballers zijn er in de loop van de geschiedenis in dit land neergestreken. Morten Olsen bijvoorbeeld, de Deense libero van Cercle Brugge, RWDM en Anderlecht, een toonbeeld van professionalisme. Of Pär Zetterberg, de Zweed die jaren het spel van Anderlecht gestalte gaf. En Preben Larsen, de rumoerige Deense aanvaller van Lokeren. Eindeloos lang is de lijst.Maar de allerbeste voetbalde bij Club Brugge. Ulrich Le Fèvre arriveerde medio 1972 bij blauw-zwart, nadat hij eerder drie seizoenen uitkwam voor Borussia Mönchengladbach. De Deen zou bij Club uitgroeien tot de absolute patronenlegger, de magiër die in de door Ernst Happel getrainde ploeg het op kracht en loopvermogen terende elftal de nodige finesse gaf. Het eerste seizoen had de Deen het moeilijk. Het toen nog door Leo Canjels getrainde team speelde defensief en tactisch, terwijl Le Fèvre ervan hield om in zijn spel risico te leggen. In tegenstelling tot in de Bundesliga vond Le Fèvre amper ruimte. Hij leed veel balverlies en werd een miskoop genoemd.De ommekeer kwam er na de intrede van Happel. Le Fèvre werd in de rol van spelmaker geduwd en fleurde helemaal op. Hij parafeerde iedere aanval van blauw-zwart. Ulrich Le Fèvre was een kunstenaar. Hij koppelde techniek aan doorzicht, hij voelde gewoon waar hij de bal moest sturen. Bovendien scoorde hij geregeld. Eigenlijk voetbalde hij puur op instinct: op een moment dat hij een dribbel inzette, wist hij nooit op welke manier hij langs zijn tegenstander zou komen. En hij was in alle opzichten de bescheidenheid in persoon. Medio 1977 zette Ulrich Le Fèvre, van opleiding leraar, een punt achter zijn Brugse carrière. Hij nam afscheid met een 4-3-zege in de legendarische bekerfinale van Club Brugge tegen Anderlecht. Le Fèvre kon in Velje, waar ooit zijn carrière begon, aan de slag in een splinternieuwe school. Die maatschappelijke zekerheid stond bij hem hoog boven het broze voetbalgeluk. Hij was bovendien erg gecharmeerd door het onderwijs en nooit echt door het profvoetbal. Hij vond dat hij over te veel vrije tijd beschikte. Maar de band met het voetbal knipte hij nooit door. Hij trainde de jeugd van Velje en werd later manager.Vorige maandag werd Ulrich Le Fèvre 72 jaar. Hij komt nog altijd een paar keer per jaar naar Club Brugge. Met weemoed denkt hij vaak terug aan die periode. En het eerste wat Le Fèvre elke ochtend doet is surfen naar de site van... Club Brugge. Hij wil absoluut op de hoogte blijven van wat er leeft.Jacques Sys, hoofdredacteur van Sport/Voetbalmagazine en al ruim 40 jaar in de journalistiek, graaft iedere zaterdag in zijn archief