Joseph Okumu (24) heeft dan wel een imposant fysiek voorkomen, hij oogt eerder bescheiden. Tijdens de voorbereidingsstage van KAA Gent moest de Keniaan in Jupille bij het rotsklimmen een van zijn angsten overwinnen. 'Ik heb hoogtevrees, dus hield ik me wat op de achtergrond', lachte hij bij de Gentse clubmedia. 'Ik probeerde het, maar zodra ik boven was, dacht ik: hell no! Ik moest opgeven.'
...

Joseph Okumu (24) heeft dan wel een imposant fysiek voorkomen, hij oogt eerder bescheiden. Tijdens de voorbereidingsstage van KAA Gent moest de Keniaan in Jupille bij het rotsklimmen een van zijn angsten overwinnen. 'Ik heb hoogtevrees, dus hield ik me wat op de achtergrond', lachte hij bij de Gentse clubmedia. 'Ik probeerde het, maar zodra ik boven was, dacht ik: hell no! Ik moest opgeven.' Grote mannen mogen ook bang zijn, maar angst heeft Okumu's opmerkelijke voetbalcarrière niet beïnvloed. In 2017/18 was hij bewust een jaar clubloos, waarna hij zich doorheen de Amerikaanse vierde en tweede divisie spartelde, om zich uiteindelijk stormachtig te ontwikkelen bij de Zweedse middenmoter IF Elfsborg. De sportwebsite The Athletic omschreef de transfer van de Amerikaanse tweedeklasser Real Monarchs naar het Zweedse Elfsborg als volgt: 'Elfsborg is geen grote club. Het is een matige ploeg in een matige stad en een matige competitie, vrij onzichtbaar voor wie de Zweedse Allsvenskan niet volgt. Maar als je ziet van hoever Okumu komt, kan Elfsborg net zo goed FC Barcelona zijn.' De 1,90 meter lange verdediger was als tiener dol op de Franse competitie en haalde daar ook de mosterd voor zijn eigen ontwikkeling als voetballer. 'Toen ik opgroeide keek ik vooral naar Thiago Silva en David Luiz ( destijds bij PSG, nvdr). Zij hebben mijn speelstijl beïnvloed', vertelde hij aan het Zweedse Fotbolltransfers.Okumu begon te voetballen aan de Kakamega High School, waar hij voor de schoolploeg The Green Commandos speelde. Het is de meest succesvolle schoolploeg van Kenia, die in 2015 met de kersverse Buffalo een landstitel behaalde. Vanwege zijn lengte kreeg Okumu daar de bijnaam Crouch, vernoemd naar de ranke Engelse aanvaller Peter Crouch. Op zijn zeventiende ging Stanley, Okumu's tweede naam, naar de Keniaanse Premier Leagueploeg Chemelil Sugar FC, een club die een jaar geleden werd opgedoekt. Al na anderhalf jaar verhuisde hij voor het eerst naar het buitenland, naar Free States Stars Football Club, een Zuid-Afrikaanse ploeg die tussen de eerste en tweede divisie pendelt. Het team uit de stad Bethlehem kende een moeilijk seizoen. Het stelde vier nieuwe hoofdtrainers aan en eindigde onbevredigend veertiende, waarmee het, op basis van het doelsaldo, maar net de degradatie ontliep. De verdediger kwam amper viermaal in actie, dus wilde de club hem na dat seizoen verhuren aan een team dat een reeks lager uitkwam. Daarop liet de Oost-Afrikaan zijn tweejarige overeenkomst ontbinden. Okumu kreeg vervolgens contractvoorstellen van verschillende Oost- en Zuid-Afrikaanse clubs, maar zette nergens een krabbel. Voor de nationale U23 stelde het talent zich nog wel beschikbaar, maar om zijn mentale welzijn op orde te krijgen trok hij zich een jaartje terug uit het clubvoetbal. Okumu wilde uitzoeken of dit wel iets voor hem was. 'Mijn eerste keer in het buitenland vond ik heel lastig, want ik was helemaal alleen. Ik raad jonge spelers aan om zich zo goed mogelijk te laten omringen', tipte hij bij het Keniaanse Mozzartsport.Via een Keniaanse zakenman leerde de jongeling Joseph Lennarz kennen, een voetbalmakelaar die rond de USL Championship, het tweede niveau in de Verenigde Staten, actief is. Op videobeelden van de toen 20-jarige Okumu herkende Lennarz diens potentieel: 'Ik zag een magere tiener die lange ballen bleef versturen en wingers op de hielen zat met zijn grote pas.' Die tapes toonde hij aan de bestuurders van Ann Arbor, een amateurploeg op het vierde Amerikaanse niveau, die gelijkgestemd waren. Okumu en zijn ploeggenoten speelden er onbezoldigd terwijl ze voor voedsel en onderdak op de club konden rekenen. Al snel werd duidelijk dat hij het niveau oversteeg, hij won er de prijs van Speler van het Jaar. Ann Arbor eindigde achtste in het reguliere seizoen en haalde de finale van het naseizoenstoernooi. De verdediger mocht daarna al snel testen bij een reeks tweedeklassers, maar het was opnieuw Lennarz die zijn toekomst bepaalde. De Amerikaanse zaakwaarnemer bood de speler aan bij Real Monarchs, een tweedeklasser die fungeert als de reserveploeg van MLS-franchise Real Salt Lake. Ook daar waren ze overtuigd en ze vroegen aan Lennarz om Okumu te laten stoppen met elders te testen. De Monarchs boden een bescheidener loon dan de andere teams en ook nu koos de nuchtere Keniaan voor een minder royaal leven, maar dan wél met de kans om via de United Soccer Leagueploeg door te stromen naar de MLS. Door visumproblemen - Ann Arbor betaalde Okumu niet, dus was hij enkel als bezoeker in Amerika - kon hij niet meteen competitief spelen, maar tijdens trainingen verdedigde hij goed en hij maakte gebruik van de faciliteiten. 'Het is in de Verenigde Staten dat ik fysiek in vorm raakte. Daar leerde ik ook beter te bewegen', verklaarde hij. Dat leverde hem in 2018 zijn eerste A-selectie voor Kenia op, maar nog geen cap. Hij bleef wel bij de selectie tot en met de Afrika Cup van 2019. 'Die selectie heeft mijn carrière echt wel in een stroomversnelling gebracht', aldus de international. Op dat toernooi speelde Okumu wél en hij deed dat meer dan degelijk tegen Riyad Mahrez' Algerije, AllySamatta's Tanzania en het Senegal van Sadio Mané. Zijn spel wekte de interesse van Europese clubs, voornamelijk uit Scandinavië. Ook al erkende Real Salt Lake 'dat het tweede niveau iets te makkelijk is voor hem', ze boden Okumu toch geen MLS-deal aan. Uiteindelijk wist de club hem na een lange onderhandelingsperiode voor 200.000 dollar te verkopen aan het Zweedse IF Elfsborg, destijds een uitgaand transferrecord in de USL. Amper twee jaar eerder was de verdediger dus nog clubloos, maar hij paste zich telkens probleemloos aan op een hoger niveau. Zijn nieuwe ploeg eindigde in 2019 negende in de Allsvenskan en met Okumu in de gelederen werd ze vicekampioen, om ook in 2021 een goed seizoen te draaien. In Zweden viel de speler op door zijn fysieke stijl en aanvallende ingesteldheid. De tweevoetige verdediger beschikt over een degelijke inspeelpass, dribbelt in met de bal en zet zijn tegenstander liever meteen vast dan afwachtend te spelen, wat zijn ploeg toelaat hoog druk te zetten. Ook in één-tegen-éénduels valt hij in positieve zin op. Dit houdt enig risico in, maar hij recupereert veel met zijn snelheid en duelkracht. IF Elsborg, dat de voorbije jaren mooie transfers verzorgde voor de Zweedse internationals Jesper Karlsson (AZ Alkmaar) en Viktor Claesson (FK Krasnodar), verdiende zo'n 3,5 miljoen euro aan Joseph Okumu. Dat hadden ze wellicht niet durven te dromen toen ze twee jaar geleden een 22-jarige Keniaan uit de Amerikaanse tweede divisie oppikten voor zo'n 150.000 euro. Er was naast de Gentse ook Franse interesse en ook de Schotse topclubs Celtic en Rangers aasden op hem. Okumu wilde veel spelen en zichzelf verbeteren, dus hij informeerde zich goed. Zijn laatste en doorslaggevende gesprek was met zijn landgenoot Johanna Omolo, die tien jaar lang in België vertoefde bij Lommel, Beerschot, Antwerp en Cercle Brugge. De nieuwe nummer 2 van de Oost-Vlamingen moet zodoende de driemansdefensie van Hein Vanhaezebrouck versterken. Vorig seizoen depanneerden Bruno Godeau en flankverdediger Núrio Fortuna op de positie van linker centrale verdediger. 'Joseph zal voetballend vermogen toevoegen. Hij heeft een goede verticale pass', legde sportmanager Tim Matthys uit op de clubwebsite. Vanhaezebrouck miste iemand die de opbouw kon verzorgen naast twee eerder pure verdedigers. Waasland-Beverenmiddenvelder en voormalig ploeggenoot Sivert Nilsen beschreef Okumu's defensieve stijl in Het Nieuwsblad als 'kunst'. Hun ex-collega Johan Larsson vergeleek hem zelfs met Liverpoolverdediger Virgil van Dijk. 'Ik ben kalm, maar agressief wanneer het moet', beschrijft de nieuwkomer zichzelf in een kennismakingsfilmpje. Zelf tempert hij liever de verwachtingen: 'Er is zeker nog ruimte voor verbetering. Ik ben niet perfect, dat zal nooit kunnen.' Vanwege een contractuur aan een kniegewricht speelde hij nog niet in de voorbereiding, maar als de lovende woorden ook maar een beetje kloppen, is de Jupiler Pro League weer een sensatie rijker.