Met verbazing is in de hele wereld gekeken naar het flitsende spel dat de Rode Duivels afgelopen zaterdag tegen Tunesië demonstreerden. Ook op de BBC deden ze lyrisch en de Engelse kranten volgden in die lofzang. Zou een deel van hen zich nog herinneren welke beledigende toon daar werd aangeslagen toen Roberto Martínez twee jaar geleden in België bondscoach werd? Helemaal niets begrepen ze daar toen in Engeland van. Martínez leek wel een tactische onbenul, een trainer zonder duidelijkheid, niet bij machte om spelers beter te maken. Een deel van de Belgische media namen de commentaren klakkeloos over.
...

Met verbazing is in de hele wereld gekeken naar het flitsende spel dat de Rode Duivels afgelopen zaterdag tegen Tunesië demonstreerden. Ook op de BBC deden ze lyrisch en de Engelse kranten volgden in die lofzang. Zou een deel van hen zich nog herinneren welke beledigende toon daar werd aangeslagen toen Roberto Martínez twee jaar geleden in België bondscoach werd? Helemaal niets begrepen ze daar toen in Engeland van. Martínez leek wel een tactische onbenul, een trainer zonder duidelijkheid, niet bij machte om spelers beter te maken. Een deel van de Belgische media namen de commentaren klakkeloos over. Zou Roberto Martínez daar nog eens aan denken? Natuurlijk moet je de Spanjaard niet plots bombarderen tot een wereldtrainer, een te smalle strook loopt er in de voetbalwereld tussen tragedie en triomf. Zorgwekkend werd de wedstrijd van de Rode Duivels tegen Panama genoemd, overdonderend heette het nu te zijn. Terwijl zowel Panama als Tunesië bij de zwakste landen van dit WK horen. Het is goed om in die context te blijven denken. De Noord-Afrikanen verdedigden op een wel echt kinderlijke manier. Niet te overzien waren niettemin de wervelende acties. België toonde zich een ploeg met tempo en temperament, met finesse en frivoliteit. In het huidige voetballandschap bepaalt de meest recente uitslag de status van een ploeg. En van een trainer. Veel twijfels waren er over Roberto Martínez. Aanvankelijk leek het erop dat de bondscoach zichzelf constant herhaalde. Het irriteerde ook de spelers. Kevin De Bruyne bekritiseerde het gebrek aan helderheid en Aad de Mos zei net voor het WK dat Martínez de ploeg met zijn veldbezetting tekort doet. Puur zelfmoord noemde hij het 3-4-3-systeem. Vijf weken is het geleden dat Roberto Martínez haast werd verketterd omdat hij Radja Nainggolan niet selecteerde. Hij had er zijn redenen voor. Martínez probeerde in het volgens hem best mogelijke klimaat te bouwen aan een ploeg. De Rode Duivels beschikken al lang over buitensporig veel talent. Het kwam er gewoon op aan uit die gouden generatie een ploeg te maken die in dezelfde richting denkt. Dat was een lang proces. Of dat nu ten einde is zal de komende dagen moeten blijken. Twee jaar geleden hakten de Rode Duivels op het EK met fris voetbal Hongarije in de pan om later tegen Wales roemloos ten onder te gaan. Heel snel sloeg de hoerastemming om. Het verschil met toen is dat deze ploeg, gehard en gelouterd door nog twee seizoenen in Europese topcompetities, veel aan maturiteit won en volwassener is dan ooit. Dat blijkt ook buiten het veld. Na de wedstrijd tegen Tunesië zei Martínez onder de indruk te zijn van de manier waarop de spelers samen naar een doel toewerken. Eigenlijk ligt in die uitspraak de sleutel van het succes. Deze groep trekt eendrachtiger aan dezelfde draad. Het bleek bijvoorbeeld na de match tegen Panama. Een verhaal dat Eden Hazard tijdens de rust van die wedstrijd Romelu Lukaku had terechtgewezen, werd meteen in de kiem gesmoord. Deze groep laat geen enkele wanklank toe. Zo blijft er een bijna sacrale rust rond deze ploeg hangen. Dat is op dit soort toernooien een zeldzaamheid in de geschiedenis van de nationale ploeg. Eigenlijk moet het WK voor de Rode Duivels nog beginnen. De echte waarde van de ploeg zal pas blijken als de tegenstander van een ander kaliber is. Dan wordt ook mentale weerbaarheid gevraagd. En vooral de rust en het vertrouwen om als ploeg te blijven functioneren. De wedstrijd tegen Engeland kan daarbij helpen. Onzinnig zou het zijn om te spelen voor de tweede plaats om zo voor de volgende match in Moskou te kunnen blijven. Er zit te veel gretigheid in deze ploeg om de ziel van de sport zo te verkrachten.